Opinion

Εάλω η Πόλις το 1453 και σήμερα το ξέφτισμα της ιστορίας

Μήπως η σημερινή υπουργός πέρα από τις καταργήσεις των παραδόσεων να ασχοληθεί έστω και λίγο για να αναθεωρήσει τα σχολικά βιβλία και να διδάσκονται οι νέοι μας την ιστορίας τους, δηλαδή να ακολουθήσουμε «ως Ευρωπαίοι» ό,τι γίνεται σε όλα τα κράτη του κόσμου που προβάλλουν τους κλασσικούς τους ήρωες για να δημιουργήσουν σωστά πρότυπα και να «φτύσουν» τους ψευτό-ιστορικούς που προωθούν τα πλαστικά, και εφήμερα πρόσωπα μιας ημέρας;

Γρλαφει ο Χρήστος Η. Χαλαζιάς

Η 29 Μαΐου 1453 αποτελεί σταθμό στην ιστορία του Ελληνισμού, της Ευρώπης και όλου του τότε γνωστού κόσμου.

Με την είσοδο του Μωάμεθ Β’ του Πορθητή στην πρωτεύουσα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας σταματά η συνέχεια του ελληνοχριστιανικού πολιτισμού και κυριαρχεί το Οθωμανικό στοιχείο στην Ευρώπη.

Ο Μωάμεθ Β’ ήταν ικανότατος πολεμιστής, με ελληνική παιδεία, με πείσμα και μεγάλες φιλοδοξίες, με στόχο την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης. Γι’ αυτό δήλωσε στον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο παλαιολόγο: « Η την Πόλιν λαμβάνω ή Πόλις λαμβάνει με ζώντα ή τεθνεώτα!», και προτείνει να υποχωρήσει από την Πόλη όποτε θέλει, θα του δώσει την Πελοπόννησο και άλλες επαρχίες στους αδελφούς του. Εάν όχι τότε θα κηρύξει πόλεμο, θα σφάξει τον ίδιο και τους άρχοντες, θα σκλαβώσει όλο το λαό. « Δι’ εμέ η πόλης αρκεί κενή». Και προς τους στρατιώτες του, υπόσχεται την λεηλασία την αρπάγη των πλούτων της, και όσοι επιβιώσουν θα αιχμαλωτιστούν και οι στρατιώτες του θα αποκτήσουν τις περιουσίες του δημοσίου και των ιδιωτών. Επομένως η πόλη θα είναι για τον Πορθητή έπαθλο διαρπαγής, ακολασίας και λεηλασίας. 

Ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος παλαιολόγος έχει γνώση της παράδοσης της Πόλης, είναι η Πόλη που ίδρυε ο Μέγας Κωνσταντίνος και την αφιέρωσε στην Θεοτόκο, είναι η Πόλη της Παναγίας. Είναι εκείνη που επί αιώνες διμορφώμενε τον πολιτισμό και ήταν καταφύγιο των χριστιανισμό και καύχημα της Ανατολής.

Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, σώφρον, μέτριος, ενάρετος, συνετός, καθ’ όλου κατώτερος των προγενεστέρων αυτοκρατόρων , πρακτικός και προφητικός, έχει μόνο μια απάντηση στον Πορθητή: « Το την Πόλη σοι δούναι ουτ’ εμόν εστίν ουτ’ άλλων των κατοικουντών, εν ταύτη, κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτους αποθανούμεν και ου φοισόμεθα της ζωής ημών». 

Ο Αυτοκράτορας επιλεγεί να πεθάνει υπέρ της πατρίδας και του λαού του. Και επιδίδεται στην οργάνωση της άμυνας. Δεν είναι η Κωνσταντινούπολη του Μεγάλου Κωνσταντίνου, του Ιουστινιανού, των Μακεδόνων και των Κομνηνών.  

Ο πληθυσμός στην Πόλη έφθανε τους 70.000 κατοίκους. Απομονωμένους πανταχόθεν και από ξηράς και θαλάσσης και όμως αποφασίζουν να αντισταθούν. 

Θα προσπαθήσουν να προσεγγίσουν τις συνθήκες τις τελευταίες ώρες της Πόλης και του αυτοκράτορα του Βυζαντίου Κωνσταντίνου ΙΒ Παλαιολόγου μέσα από την πλούσια βιβλιογραφία: τότε που έπεσε ο μαχόμενος αυτοκράτορας και η Πόλη. Ο ιστορικός Κωνσταντίνος Παπρηγόπουλος στην ιστορία του ελληνικού Έθνους παραθέτει την αφήγηση του Κριτόβουλου: «Και ταύτα μεν ως προς τίνα σημεία της ιστορίας της αλώσεως. Αλλά μετά της ιστορίας ταύτης συνδέονται και του τέλους του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, ον τίνα σημεία ωσαύτης χρήζουσιν ερεύνης και διαφωτίσεως».

Περιγράφει τα της κερκόπορτας – την οποία ονομάζει πύλη υπόγειο του εβδόμου τμήματος – και την είσοδο των Οθωμανών στα νώτα του μαχόμενου στην πόλη του Ρωμανού αυτοκράτορα, βασιζόμενος στο χρονικό του Γ. Φραντζή γράφει: « Στιγμή φοβερά: Ο Κωνσταντίνος όστις επί τέσσερις ήδη ώρες είχε αποκρούσει τέσσερις μεγάλες εφόδους και ήλπιζαν ότι επί τέλους θέλει κατισχύσει της επιμονής του Μωάμεθ Β’ είδον απροσδοκίτως τους πολέμιους εισβάλοντας εντός των τειχών και εαυτόν πανταχόθεν περικυκλωθέντα.

Τότε απελπίσθη και κέντισε τον ίππον του ωρμήσε εις το πυκνότερο των αντιπάλων στίφος αγωνιζόμενος ως έσχατος των στρατιωτών «και αίμα ποταμηδόν εκ των πόδων και των χειρών αυτού έρεε» γράφει ο Φραντζής και συνεχίζει «ΑΝ δε λοιποί συμπαρεσύρθησαν μετά του σμήνου των πανταχόθεν επιδρομόντων. Την στιγμή τούτην ο βασιλεύς ανέκραξε κατά Δούκαν: δεν υπάρχει Χριστιανός να λάβει την κεφαλί μου;».

Σε συνομιλία που είχε ο Μωάμεθ με τον Δούκα Νοταρά, τον οποίο ο πρώτος ρώτησε εάν ο βασιλιάς έφυγε δια θαλάσσης: ο Νοταράς απάντησε: « αγνοώ διότι ήμην εν τη βασιλική πύλη, ο δε βασιλεύς εμάχετο περί τας πύλας Ρωμανού και την Καρσίαν». Αμέσως ο σουλτάνος διέταξε να γίνει ακριβέστερη έρευνα για να βρεθεί ο νεκρός βασιλιάς. Αναγνωρίσθηκε από τα πέδιλα που είχαν πάνω χρυσοκεντημένα αετό. Όταν αναγνωρίστηκε , ο Μωάμεθ Β διέταξε αν ταφεί με βασιλικές τιμές, όπως περιγράφει στο χρονικό ο Φραντζής. 

Για την αποφράδα 29η Μαΐου 1453 ο Πολωνός ιστορικός Jan Dlugosr στο βιβλίο του «ιστορία της Πολωνίας» γράφει: « Η ήττα αυτή της Κωνσταντινουπόλεως, τόσον άθλια όσον και αξιοθρήνητη , υπήρξε μια μεγάλη νίκη των Οθωμανών, μια τρομερή καταστροφή των Ελλήνων, ένα αίσχος των Λατίνων».

Το όραμα του «μαρμαρωμένου βασιλιά» διατηρούσε την εθνική μνήμη και έτσι φτάσαμε σταδιακά στα σημερινά εδαφικά όρια. Ακόμη και οι χαμηλών τόνων ή περιορισμένων πολιτικών που πέρασαν από τη χώρα, δεν παραμέρισαν το όραμα της ρωμιοσύνης. Το Άφησαν να υπάρχει στη σκέψη του Έλληνα. Αυτό το όραμα λοιπόν, άρχισε να ξεφτίζει τα τελευταία πενήντα χρόνια. Οι ηγέτες το μόνο που επαναλάμβαναν είναι ότι: « Η Ελλάδα δεν διεκδικεί τίποτε και από κανέναν! Ούτε για διαπραγματευτικό χαρτί στα διάφορα διπλωματικά παιχνίδια. Το ίδιο… αθόρυβα, όμως, εξαφανίστηκε η ιστορική αλήθεια από τους δήθεν «πανεπιστημιακούς ιστορικούς» που σιγοντάρονται από διάφορους υπουργούς παιδείας, έκοψαν από τα σχολικά βιβλία κάτι παραπάνω από την επιγραμματική αναφορά του γεγονότος. Έτσι οι σημερινοί νέοι δεν γνωρίζουν την ιστορία τους.

Έχουν γίνει παθητικοί απέναντι στο ιστορικό τους γίγνεσθαι. Είναι το αποτέλεσμα της παθητικής πολιτικής, του δόγματος είμαστε Ευρωπαίοι…Οι γείτονες μας διεκδικούν από εμάς, ενώ εμείς τίποτε και από..κανέναν και δεν προστατεύουμε ούτε τις μειονότητες μας που καταπιέζονται, αλλά με… περηφάνια, μιλάμε για χαμένες πατρίδες». έχουμε φροντίσει να τις σβήσουμε από τη μνήμη μας και από τα ιστορικά βιβλία μας .Ορισμένοι δήθεν «πανεπιστημιακή «ιστορικοί» φροντίζουν να την παραχαράξουν και να σβήσουν από τους νέους τις ρίζες τους και το παρελθόν τους.

 Μήπως η σημερινή υπουργός πέρα από τις καταργήσεις των παραδόσεων να ασχοληθεί έστω και λίγο για να αναθεωρήσει τα σχολικά βιβλία και να διδάσκονται οι νέοι μας την ιστορίας τους, δηλαδή να ακολουθήσουμε «ως Ευρωπαίοι» ό,τι γίνεται σε όλα τα κράτη του κόσμου που προβάλλουν τους κλασσικούς τους ήρωες για να δημιουργήσουν σωστά πρότυπα και να «φτύσουν» τους ψευτό-ιστορικούς που προωθούν τα πλαστικά, και εφήμερα πρόσωπα μιας ημέρας;

Related posts

Δεν εξαρτάται απο αυτόν…

iR

Υπάρχει σοβαρό πρόβλημα δημοκρατίας…

iR

Ενα νέο μνημόνιο καλοκαιριού είναι προ των πυλών

iR

Leave a Comment

X
Glad to have you at iReporter
Welcome to WPBot
wpChatIcon