Opinion

Ανεδαφική η αμφισβήτηση των νησιών του Αιγαίου

Καθώς η Τουρκία έχει βάλει «στο μάτι» όλη την Μεσόγειο, θα πρέπει κανείς να δει την προοπτική των πραγμάτων κάτω απο αυτό το πρίσμα

Γράφει ο Χρήστος Χαλαζιάς

Οι απειλές της Τουρκίας για τα νησιά του Αιγαίου θα πρέπει να απασχολήσουν την Ελλάδα και συγκεκριμένα η περίπτωση  της Ισπανικής βραχονησίδας  Περεχίλ περισσότερο από ό,τι οτιδήποτε άλλο. Και αυτό, όχι μόνο εξ αιτίας  των αναλογιών που είχε  η πράξη  της κατάληψης  από το Μαρόκο με την κρίση  των Ιμίων, αλλά διότι  στην περίπτωση  αυτή αποδείχθηκε στην πράξη η αναξιοπιστία του αμυντικού βραχίονα της Ευρωπαϊκής Ένωσης όσο και του ΝΑΤΟ. Η πραγματικότητα είναι πολύ  απλή.

Η Περελίχ είναι μια ισπανική βραχονησίδα  που βρίσκεται πολύ κοντά  στις ακτές του Μαρόκου, όπως ακριβώς πολλά ελληνικά  νησιά και περισσότερες  βραχονησίδες  βρίσκονται κοντά στις τουρκικές  ακτές. Το Μαρόκο επικαλούμενο το επιχείρημα ότι η βραχονησίδα βρίσκεται «εντός των χωρικών της υδάτων» θέλησε να την οικειοποιηθεί. Εάν αυτό το επιχείρημα ίσχυε και γινόταν  αποδεκτό  θα δημιουργούσε νομικό προηγούμενο, η Τουρκία θα μπορούσε να το επικαλεσθεί διεκδικώντας τα Νησιά του Αιγαίου.

Για τους λόγους αυτούς είναι ακατανόητο, αν μη  εξωφρενικό, το γεγονός ότι βρέθηκαν μέσα ενημέρωσης αλλά και κάποιοι ειδικοί  και σύμβουλοι του υπουργείου εξωτερικών να χαρακτηρίσουν  τις βραχονησίδες  αμφισβητούμενο έδαφος όπως, ότι το  «Το Καστελόριζο είναι απομακρυσμένο από τη Ρόδο, αλλά είναι κοντά στις ακτές τις τουρκικές»  είναι πραγματικά ντροπή και όνειδος ορισμένοι υποτιθέμενοι ειδικοί να  απομονώνουν τμήματα της επικρατείας της χώρας μας  και  να αμφισβητούν τα κυρίαρχα δικαιώματα μας, προφανώς γι αυτούς δεν είναι αυτονόητο οτι ως Έλληνες θα έπρεπε να υπερασπίζονται  ακόμη και την τελευταία  ακατοίκητη βραχονησίδα μας.

Αν παρατηρήσει κάποιος  τις αντιδράσεις  των διεθνών  οργανισμών και κυρίως  των ΗΠΑ, της Ευρωπαϊκής Ένωσης,  του ΝΑΤΟ και του ΟΗΕ μέλος των οποίων είναι η Ελλάδα, όπως και η Ισπανία,  ευλόγως θα έπρεπε να απαιτεί υποστήριξη  ακόμη και αυστηρών κυρώσεων ή στρατιωτικών ενεργειών, που ενδεχομένως θα ανελάμβανε την προστασία των εθνικών – Ευρωπαϊκών  συνόρων.

Θα πρέπει να σημειωθεί εδώ, ότι στην περίπτωση της Ισπανίας δεν υπήρχαν  τα κωλύματα που θα  μπορούσαν  να επικαλεσθούν στην περίπτωση  Ελλάδας – Τουρκίας. Ότι δηλαδή  η κρίση εξελίσσεται μεταξύ δυο κρατών – μελών  του ΝΑΤΟ ή μεταξύ κράτους – μέλους της Ε.Ε, με άλλο που είναι υποψήφιο μέλος και χρηματοδοτείτε.  Το Μαρόκο ούτε μέλος της ΝΑΤΟ είναι, ούτε συνδέεται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο με τις ευρωπαϊκές αμυντικές δομές. 

Θα περίμενε  λοιπόν κάποιος, κατ’ εφαρμογή του άρθρου 5 του καταστατικού χάρτη  του ΝΑΤΟ, οι χώρες  – μέλη της Συμμαχίας  να δείξουν  έτοιμες να υποστηρίξουν την Ισπανία κινητοποιώντας τις δυνάμεις προστασίας. Μάλιστα η Ελλάδα, για ευνόητος λόγους θα έπρεπε  να πρωτοστατεί  στην εφαρμογή  αυτής της πολιτικής. Θα περίμενε κάποιος ακόμη και λήψη  άμεσων και αυστηρών μέτρων της Ε.Ε κατά της Τουρκίας. Και όμως περιορίστηκε σε φραστικές μόνον  καταδίκες, αφού ορισμένα κράτη – μέλη δεν επέτρεψαν την απόφαση  ουσιαστικών κυρώσεων κατά της Τουρκίας.

Διαπιστώνεται λοιπόν η γενικότερη αναξιοπιστία των διεθνών οργανισμών, την οποία και η Ελλάδα, έχει υποστεί κατ’ επανάληψη. Διαπιστώνεται όμως ότι η αιτία της συμπεριφοράς αυτής δεν είναι ο «ανθελληνισμός» ή ο «φιλοτουρκισμός» των συμμάχων ή εταίρων. 

 Είναι απλώς η αναξιοπιστία συμμάχων και οργανισμών, τα μέλη των οποίων δεν είναι διατεθειμένα να  υποστούν  την  παραμικρή θυσία χάρη των κοινών σκοπών. Δεν είναι  διατεθειμένα καν να διαταράξουν την μακαριότητα της καθημερινότητα τους, επειδή η Ελλάδα  και η Τουρκία ερίζουν για ζητήματα εθνικής κυριαρχίας. Μάλιστα δεν  τα χαρακτηρίζουν  ως τέτοια, αλλά  ως διαμάχες «για λίγα μέτρα  γη». Έτσι κατάντησε να χαρακτηρίζονται τα ζητήματα κύρους και αρχών!!! Αλλά τι να  περιμένει κάποιος όταν  δεν συμπαρατάσσονται χώρες  που αντιμετωπίσουν ανάλογα προβλήματα, αφήνουν τους εταίρους τους μονάχους.

Δεν μπορούμε  πριν κλείσουμε  αυτό το άρθρο  να επισημάνουμε ότι η Ισπανία κλιμάκωσε την στρατιωτική επιχείρηση με ανακατάληψη της βραχονησίδας, κάτι που δεν είχε πράξει στην περίπτωση των Ιμίων. Και ίσως αυτός να είναι ο λόγος  για τον οποίο κάποιοι πολιτικοί μας προτιμούν «να δηλώνουν ότι οι απειλές  της Τουρκίας είναι μόνο για εσωτερικό αποπροσανατολισμό το λαού από την καθημερινότητα τους».   

Related posts

«Εφυγε» ο Κωνσταντίνος Ξενάκης

iR

Εάλω η Πόλις το 1453 και σήμερα το ξέφτισμα της ιστορίας

iR

Υπάρχει σοβαρό πρόβλημα δημοκρατίας…

iR

Leave a Comment

iReporter