Image default
Opinion

Η στιγμή της αλήθειας

Η έλλειψη στρατηγικής, κεντρικού σχεδιασμού και σαφών οδηγιών, αποτυπώνεται και στις αποσπασματικές και εκ τούτου «ανάλαφρες» πρωτοβουλίες διορισμένων διοικήσεων Νοσοκομείων Αναφοράς. Όπως πρόσφατα αυτή του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου που με ανεπίγνωστη ανακοίνωση έκανε λόγο για εντυπωσιακή ενίσχυση και επάρκεια σε προσωπικό, κλίνες, ΜΕΘ, εξοπλισμό και υλικά.

Του Κώστα Παπαθεοδώρου

Η δραματική αύξηση των κρουσμάτων κοροναϊού υπενθυμίζει την πεπερασμένη αντοχή  των Δημόσιων Νοσοκομείων. Ταυτόχρονα, διαψεύδει τις κυβερνητικές ομιχλώδεις εξαγγελίες και δημιουργικές αποτιμήσεις και ανακαλεί μνήμες από την υπερπροσπάθεια των υγειονομικών ώστε να καλύψουν τις μαύρες τρύπες του εθνικού συστήματος υγείας.

Έθεσα αρμοδίως, το ζήτημα  των αντιφατικών καταγραφών σε εξοπλισμό και ανθρώπινο δυναμικό στα νοσοκομεία και έλαβα την απάντηση ότι για την αποφυγή άγονων αντιπαραθέσεων καθώς και για την υπέρβαση της σύγχυσης πρέπει να συσταθεί «Παρατηρητήριο Υγείας».

Εύλογος και συνάμα λυτρωτικός μηχανισμός: για πολίτες και κυβέρνηση. Έτσι ώστε να εμπεδωθεί η αξιοπιστία του κράτους και των θεσμών του. Οι αριθμοί περί αύξησης κλινών και προσωπικού που εμφανίζει από τη μια πλευρά η Κυβέρνηση και από την άλλη η ΠΟΕΔΥΝ, απέχουν παρασάγγας.

Και δυστυχώς η αλήθεια δεν είναι «κάπου στη μέση». Γιατροί πρώτης γραμμής απευθύνουν διαρκείς εκκλήσεις για άμεση ενίσχυση επαναλαμβάνοντας ότι μετά από 7 μήνες αδιάκοπης μάχης, πλέον είναι εξουθενωμένοι με πιθανά ενδεχόμενα αφενός την κατάρρευσή τους κυρίως όμως τη διάπραξη ιατρικών σφαλμάτων.

Προφανώς, τυχόν  τέτοια εξέλιξη αποτελεί «εγκληματική πράξη» και έτσι πρέπει να αντιμετωπιστεί!

Ωστόσο, δεν είναι μόνο οι ανακρίβειες περί ενίσχυσης του ΕΣΥ.  Είναι συνολικά η έλλειψη στρατηγικής για την αντιμετώπιση της κρίσης που προκαλεί σπασμωδικές αντιδράσεις  και εν πρώτοις, περιοχικά lockdown.

Η έλλειψη στρατηγικής, κεντρικού σχεδιασμού και σαφών οδηγιών, αποτυπώνεται και στις  αποσπασματικές και εκ τούτου «ανάλαφρες» πρωτοβουλίες  διορισμένων διοικήσεων Νοσοκομείων Αναφοράς. Όπως πρόσφατα αυτή του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου που με ανεπίγνωστη ανακοίνωση έκανε λόγο  για  εντυπωσιακή ενίσχυση και επάρκεια σε προσωπικό, κλίνες, ΜΕΘ, εξοπλισμό και υλικά.

Τέτοιου είδους αφηγήματα- εμπνεύσεις της στιγμής αυταναφλέγονται πάραυτα. Και προφανώς, στόχο έχουν, πρωτίστως,  τη φιλοφρόνηση των πολιτικών προϊσταμένων τους. Αντ` αυτού, τσαλακώνουν σα χαρτί την εναπομείνασα αξιοπιστία κυβέρνησης και κρατικών  αξιωματούχων.

 Ποιος και πως άραγε είναι σε θέση να πείσει τους πολίτες ότι η επιλογή των Διοικήσεων έγινε με κριτήρια αξιοσύνης, όταν έχουν  δημοσιοποιηθεί τραγελαφικές περιπτώσεις; Όταν οι Διοικήσεις απονέμονται  ως αντίδωρο κομματικών υπηρεσιών;   

Και φυσικά οι -καθημερινές πλέον- αμφισημίες και αλληλοσυγκρουόμενες  οδηγίες κυβέρνησης και επιστημόνων επιτείνουν τη σύγχυση. Και όπου δεν υπάρχουν- έστω αμφιλεγόμενες- οδηγίες, η έλλειψη κανόνων προκαλεί δυσλειτουργίες  και ταυτόχρονα, λειτουργεί σαν ανεμιστήρας που διασκορπά φήμες, αμφιβολίες, παραδοξότητες..

Και αυτό έχει ως συνέπεια την αγνόηση ή και την οικτρή απειθαρχία μερίδας πολιτών απέναντι σε συστάσεις,  κανόνες και μέτρα…

Επιπροσθέτως, υπάρχει και ζήτημα ακριβούς και έγκαιρης ενημέρωσης. Όχι των πολιτών αλλά  στελεχών της Αυτοδιοίκησης που εξοργισμένα εκφράζουν  δημοσίως την αγανάκτησή τους για το «καπετανάτο του ΕΟΔΥ» που αρνείται την οποιαδήποτε ενημέρωση ακόμη και για επιβαρυμένες περιοχές της διοικητικής τους ευθύνης. Φυσικά ο ΕΟΔΥ (πρώην ΚΕΕΛΠΝΟ) ελέγχεται από το υπουργείο Υγείας και η όποια προσπάθεια διαχωρισμού είναι μάλλον ατελέσφορη. Αλίμονο αν η Κυβέρνηση δε μπορούσε να βάλει χέρι σε έναν δημόσιο οργανισμό. Αλλά αυτό το εφεύρημα ίσως και να βολεύει…

Σύγχυση  συνεχίζει να υπάρχει και για το θέμα των εκκλησιών. Ασαφής κατάσταση ένεκα πολιτικού κόστους. Πέρασαν 7 μήνες και το  νεφέλωμα δεν έχει διαλυθεί. Και την ίδια στιγμή εντεταλμένοι υπουργοί που συνιστούν από τη μια αποφυγή συνωστισμών και χειραψιών και από την άλλη χαρακτηρίζουν τους προσφυγικούς καταυλισμούς ως ωρολογιακές βόμβες,  φιλούν τα χέρια των παπάδων και μεταλαμβάνουν!

Βρισκόμαστε στην έναρξη της περιόδου των ιώσεων και της θρυλικής γρίπης. Και δυστυχώς,  όσο περνάει ο καιρός όλο και περισσότεροι πολίτες θα βρεθούν στην ανάγκη του ΕΣΥ. Το αγωνιώδες ερώτημα που επιστρέφει με μεγαλύτερη ένταση είναι: πόσο  θωρακισμένα είναι τα νοσοκομεία; Το ερώτημα είναι μάλλον ρητορικό καθώς παρά τη δημιουργική χρήση των αριθμών, τίποτε και κανένας δε μπορεί να εξωραΐσει την κατάσταση. Πολλώ δε μάλλον όταν μπαίνουμε σε αυτή την περιπέτεια  με αποδεκατισμένους και τσακισμένους από την πολύμηνη υπερπροσπάθεια υγειονομικούς!

Είμαι εξ αυτών που  βρίσκομαι στην ανάγκη περίθαλψης. Προσωπικά έχω την καλύτερη γνώμη για τη συνέπεια, την αλληλεγγύη και τον αγώνα των υγειονομικών. Και αυτή η γνώμη δεν αλλοιώνεται από τα φακελάκια επίορκων εμπόρων της υγείας που- όπως προσφυώς λέει ο Λάμπρος- σαν τους ληστές απαιτούν από τον πολίτη: «τα λεφτά σου ή τη ζωή σου».

Όμως θαρρώ, ότι έρχεται η στιγμή που η αυτοθυσία τους δε θα είναι αρκετή.  Δεν είμαι σε θέση να απαντήσω εάν είναι αργά η ακόμη υπάρχει χρόνος. Αυτό που βλέπω και ακούω από τους ίδιους τους γιατρούς, είναι ότι αντί για οργάνωση, εξοπλισμό και προσωπικό οι κυβερνώντες ανακοινώνουν πανικόβλητοι νέα μέτρα-χιλιόμετρα που λόγω της διαρκούς επανάληψης  αποδεικνύονται άκρως αναποτελεσματικά. Και αμφιλεγόμενα…  

Related posts

Leave a Comment

* By using this form you agree with the storage and handling of your data by this website.

X
Welcome to iReporter
Welcome to WPBot
wpChatIcon