Μελετούν τις κατηγορίες περι “εσχάτης προδοσίας”…

0
74

Μία αποστροφή του Ευ. Βενιζέλου κατά τη διάρκεια της ομιλίας του στη Βουλή για την υπόθεση Novartis είχε ως εξής: «Θέλουν να παρεμποδίσουν τις μηνύσεις μας γιατί, εάν ο μάρτυρας είναι δημοσίου συμφέροντος, ο αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου μπορεί να του δώσει πλήρη ασυλία, να διατάξει αποχή οριστική από την ποινική δίωξη». Και συνέχισε με τα ερωτήματα: «Και για τους ηθικούς αυτουργούς; Και για τους συνεργούς; Και για τους εισαγγελείς στην κατάχρηση εξουσίας; Και για τα μέλη της κυβέρνησης στην εσχάτη προδοσία;» καταλήγοντας πως «Ο σφετερισμός της ιδιότητος του κρατικού οργάνου για να αλλοιωθούν θεμελιώδεις θεσμοί του πολιτεύματος, όπως η διάκριση των εξουσιών, είναι ο ορισμός του άρθρου 134 του Ποινικού Κώδικα. Και υπάρχει πάντα το Στρασβούργο. Αμέσως».

Οπως γράφει ο Στ.Παπαντωνίου στην Καθημερινή η αναφορά του πρώην πρόεδρου του ΠΑΣΟΚ στο «Στρασβούργο», δηλαδή το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, και σε «εσχάτη προδοσία» είναι ιδιαιτέρως σοβαρή και αφορά δύο διαφορετικά σκέλη που χρήζουν περαιτέρω ανάλυσης. Το πρώτο αφορά την έγκληση-μήνυση που κατέθεσε ο κ. Βενιζέλος κατά του προστατευόμενου μάρτυρα με την κωδική ονομασία «Μάξιμος Σαράφης». Ο εκ των υστέρων χαρακτηρισμός του μάρτυρος ως «δημοσίου συμφέροντος» ενώ η δικογραφία είχε πάει ήδη στη Βουλή, άρα είχε πλέον εκείνη τη δικαιοδοσία ως οιονεί εισαγγελέας, μπορεί να χαρακτηριστεί άκυρος και ως εκ τούτου δεν μπορεί να δώσει πλήρη ασυλία στους μάρτυρες. Η αναφορά «υπάρχει και το Στρασβούργο» προς τα εκεί έδειξε.

Αν η παρατυπία τού κατόπιν εορτής χαρακτηρισμού δεν ληφθεί υπ’ όψιν και η μήνυση όντως τεθεί σε αποχή, τότε υπάρχει και άλλος δρόμος, καθώς μπορεί η νομιμότητα της απόφασης του αντεισαγγελέα να προσβληθεί στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, που έχει δικαιοδοσία για «δίκαιες δίκες» κατηγορουμένων και είναι υπό τη δικαιοδοσία του τέτοιες περιπτώσεις. Η παραπομπή της υπόθεσης στο Στρασβούργο μπορεί να γίνει ως έσχατη λύση, αφού εξαντληθούν τα ελληνικά ένδικα μέσα. Υπάρχει όμως και ένα δεύτερο κομμάτι εξίσου σοβαρό. Εκείνο της «εσχάτης προδοσίας». Η παράγραφος α΄ του άρθρου 134 του Ποινικού Κώδικα, την οποία επικαλέστηκε ο κ. Βενιζέλος, λέει συγκεκριμένα: « […] Με ισόβια ή πρόσκαιρη κάθειρξη τιμωρείται όποιος, εκτός από την περίπτωση της προηγούμενης παραγράφου: α) επιχειρεί με βία ή απειλή βίας ή με σφετερισμό της ιδιότητάς του ως οργάνου του κράτους να καταλύσει ή να αλλοιώσει ή να καταστήσει ανενεργό, διαρκώς ή προσκαίρως, το δημοκρατικό πολίτευμα που στηρίζεται στη λαϊκή κυριαρχία ή θεμελιώδεις αρχές ή θεσμούς του πολιτεύματος αυτού […]».

Ο κ. Βενιζέλος ουσιαστικά, κατά τη διάρκεια της ομιλίας του, έθεσε υπ’ όψιν του σώματος της Εθνικής Αντιπροσωπείας ένα «νομικό οπλοστάσιο» το οποίο υφίσταται και μπορεί να ενεργοποιήσει για την υπεράσπιση όχι μόνο τη δική του, αλλά και, όπως ανέφερε ουκ ολίγες φορές, «των θεσμών της χώρας». Πώς μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο; Σύμφωνα με τον κ. Βενιζέλο, εκτός από τον προστατευόμενο μάρτυρα, υπάρχουν «ηθικοί αυτουργοί και συνεργοί», τους οποίους δεν κατονομάζει αλλά περιγράφει σαφώς.

Αυτουργοί και συνεργοί

Οι αυτουργοί και οι συνεργοί, σύμφωνα με τον μηνυτή, έχουν υποπέσει στα εξής αδικήματα:

α) της κατάχρησης εξουσίας –αυτό αφορά τους δικαστικούς υπαλλήλους– και β) της αντιποίησης αρχής που αφορά τα πολιτικά πρόσωπα, τα οποία δεν έλαβαν υπ’ όψιν τους δύο αρχές: «α) την αρχή της διάκρισης των εξουσιών και β) την αρχή της ανεξάρτητης Δικαιοσύνης», που δυνητικά είναι αυτό που περιγράφει το άρθρο 134 του Ποινικού Κώδικα. Τούτων δοθέντων, τόσο το «Στρασβούργο» όσο και η «εσχάτη προδοσία» που ανέφερε ο κ. Βενιζέλος είναι δύο νομικά «όπλα», εκτός από τη μήνυση, που μπορεί να χρησιμοποιηθούν στην πορεία της υπόθεσης.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here