Ο ωκεανός της συνείδησης

0
287

Του Κώστα Παπαθεοδώρου

H Μαρίνα, νεαρή μητέρα δύο παιδιών με σύντροφο άνεργο, εργάζεται σε εταιρεία παροχής υπηρεσιών και για καθημερινή πλήρη εργασία 8 ωρών, λαμβάνει 380 ευρώ τον μήνα. Ή ακριβέστερα λάμβανε γιατί τις προάλλες ο ιδιοκτήτης, ένας από τους πλέον ευκατάστατους επιχειρηματίες με κοινωνική καταξίωση και οικονομική άνεση, ανακοίνωσε ότι θα προχωρήσει σε μείωση κόστους και άρα συρρίκνωση μισθών προσωπικού. Όχι γιατί η επιχείρηση αντιμετωπίζει προβλήματα- κάθε άλλο μάλιστα- αλλά επειδή απλώς μπορεί να το κάνει χωρίς καμία συνέπεια ή κόστος. Και έτσι το 380αρι τον μήνα, έγινε- 330 ευρώ. Φυσικά οι ώρες απασχόλησης και η απαίτηση για παραγωγικότητα παρέμειναν ανέπαφες.  Η φυσική  ερώτηση προς τη Μαρίνα είναι γιατί δέχθηκε. Η απάντηση ομολογουμένως αποστομωτική: «θα συνέχιζα και για 200 ευρώ. Με άνδρα άνεργο και δυνατότητες απασχόλησης σχεδόν μηδενικές, πρέπει τουλάχιστον να μπορώ να αγοράζω γάλα για τα παιδιά μου»!

Η Μαρίνα είναι μια από τις χιλιάδες περιπτώσεις στυγνής εκμετάλλευσης στη χώρα του ποτέ και του τίποτε…

Μαζί με την τρομακτική ανεργία που καθηλώνει, υπονομεύει και τσακίζει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια κατέφθασαν  και οι κόνδορες που χρόνια τώρα τρέφονται με ανθρώπινα λείψανα. Είναι σαν την παλιά φωτογραφία όπου τα πουλιά περιμένουν δίπλα στο σκελετωμένο από την πείνα παιδί να ξεψυχήσει για να κατασπαράξουν δίχως αντίδραση η αντίσταση το ταλαιπωρημένο κορμάκι του.

Η Μαρίνα και η οικογένειά της- όπως και εκατομμύρια ενδεείς συμπατριώτες μας- δεν εμφανίζονται στις εορταστικές φωτογραφίες, μήτε και στα κατάμεστα στέκια διασκέδασης.

Αυτοί οι άνθρωποι είναι κλεισμένοι στα σπίτια τους και εκεί πίσω από τις σφαλισμένες πόρτες που φυλακίζουν τη φτώχεια, τη ντροπή και την απαξίωση, δεν δίνουν στόχο μήτε και προσφέρουν εικόνες κατάμεστων μαγαζιών με τις κοινότυπες λεζάντες: ποια κρίση;

Από το 2015   οπότε ανέλαβε τη διακυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ, αυτοί οι άνθρωποι έγιναν αόρατοι. Δεν  υπάρχουν πια, γιατί δεν εμφανίζονται πουθενά και ούτε κάποιο από τα κινήματα της περιόδου 2010-2015 τους προτρέπει να βγουν στους  δρόμους και στις πλατείες ώστε να διεκδικήσουν τα προφανή, τα αυτονόητα και τα ανθρώπινα.

Δεν έχουν πια πολιτική  κάλυψη, δημοκρατική νομιμοποίηση, κοινωνική αναγνώριση κομματικούς συμμάχους. Δυστυχώς, δεν αρκούν το ΚΚΕ και τα άλλα μικρότερα κόμματα

Και έτσι, έπαψαν οι ειδήσεις για τις γεμάτες πλατείες, τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις που ψυχορραγούν, την ανεργία που θεριεύει, την εργασιακή ζούγκλα, τη δημόσια περιουσία που εκποιείται, τα ακίνητα ιδιωτών που μεταβιβάζονται για ψίχουλα…

Οι  αυτοκτονίες αν και πληθαίνουν δεν θεωρούνται είδηση και δεν  συγκινούν γιατί δεν λογίζονται ως κοινωνικό σύμπτωμα αλλά ως ατομική ιδιορρυθμία.

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι, η αποκαλούμενη «άχρηστη τάξη»  πρέπει να καεί στην αδηφάγο πυρά του νεοφιλελευθερισμού που πλέον λαμβάνει νέες πιο αδυσώπητες και πιο ανθρωποφάγες εκφράσεις. Να καεί ώστε να απαλλαγεί το κράτος από το δυσβάσταχτο  κόστος κοινωνικής στήριξης  και οι «αγορές» από την αισθητική μόλυνση που προκαλούν εικόνες άστεγων, άνεργων, πρεζονιών, επαιτών…

Και επειδή σε αντίθεση με τον καπιταλισμό που θεωρούσε πρωταρχικές δυνάμεις ανάπτυξης τις πρώτες ύλες και την ενέργεια,  ο  νεοφιλελευθερισμός  αναγνωρίζει μόνο τη γνώση και για αυτό φροντίζει αφενός να απορροφά τους νέους επιστήμονες όχι κατ` ανάγκη για να τους αξιοποιήσει όλους, αλλά κυρίως, για να τους στερησει από τις χώρες- στόχους.

Για αυτό πολλές χώρες και κάθε πατριωτική κυβέρνηση θεωρούν σήμερα  ως πρώτη προτεραιότητα την επιστημονική έρευνα και ακόμη περισσότερο την πληροφορία, την εκμετάλλευση των δεδομένων  μέσω της αξιοποίησης των επιστημόνων. Αυτό εμφανώς, απαντά με διττό τρόπο στην ερώτηση: γιατί φεύγουν τα παιδιά μας…

Όταν  διάβασα το περιβόητο βιβλίο «Homo Sapiens» του Γιουβάλ Νώε Χαράρι, καθηγητή  της Ιστορίας στο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ ο οποίος έγραφε  ότι οι οργανισμοί, ζώντες ή μη,  είναι… αλγόριθμοι, άρχισα να ακούω  με μεγαλύτερο ενδιαφέρον και προσοχή τις αλλεπάλληλες αναφορές του Νίκου- τον οποίο θεωρούσα υπερβολικό- σχετικά με τη κοσμοθεωρία του για τον απόλυτο έλεγχο της κοινωνίας, της οικονομίας, της πολιτικής…

Κατά τον Χαράρι, λοιπόν, κάθε  έμβιο ον, των ανθρώπων συμπεριλαμβανομένων, συνιστά άθροισμα αλγορίθμων!

Αφού επισημαίνει ότι στο παρελθόν οι άνθρωποι έκαναν την επιστημονική επανάσταση, χάρη στην οποία σήμερα ο μέσος όρος ζωής αυξήθηκε εντυπωσιακά ενώ ο πόλεμος και η βία περιορίστηκαν αισθητά, αμέσως μετά  προχωρεί στη δυστοπική εκδοχή.

Σήμερα οι νέες θρησκείες δεν έρχονται από την Ανατολή αλλά γεννιούνται στη Σίλικον Βάλεϊ της Καλιφόρνιας. Η τεχνητή νοημοσύνη σύντομα  θα  φτάσει σε  επίπεδα ώστε να γνωρίζει  για εμάς περισσότερα από όσα ξέρουμε οι ίδιοι για τον εαυτό μας.

Η οικονομία αλλάζει δραματικά και  βασικά προϊόντα δεν θεωρουνται πια  τα εργαλεία και τα οχήματα,  τα υφάσματα και τα έπιπλα,  ούτε καν τα όπλα και οι δορυφόροι, αλλά οι εγκέφαλοι και οι διάνοιες.

Αν η βιομηχανική εποχή τον 19ο αιώνα δημιούργησε την εργατική τάξη, ο 21ος αιώνας γέννησε  μιαν «άχρηστη» τάξη και το χάσμα ανάμεσα σε αυτή και την ελίτ όχι μόνο θα παραμείνει αγεφύρωτο, αλλά  θα διευρύνεται συνεχώς ώσπου η άχρηστη τάξη να εξαφανιστεί.

Αυτή η κοινωνία των νέων αφεντικών και δούλων θα εξαφανίσει τα πολιτικά συστήματα και τις ιδέες και κανείς δεν θα μπορεί να προσδιοριστεί – θα είναι απλώς ένα υποκατάστατο.

Το ερώτημα που προκύπτει είναι αν μπορούμε ακόμα να ανατρέψουμε αυτή την πορεία! Δυστυχώς οι τάσεις που παρατηρούνται δεν συνεπάγονται ότι τα πράγματα θα αλλάξουν. Εναπομένει ο αστάθμητος παράγων που μπορεί να μας… χαρίσει την ελευθερία και την αξιοπρέπεια. Αν κάτι δεν αλλάξει, θα ζήσουμε  ακόμη και στο παρόν το φρικώδες μέλλον που δεν απέχει πολύ από την προφητεία.

Το ζήτημα επομένως δεν το ορίζει η αποτροπή του μέλλοντος αλλά ο έλεγχός του. Οσο υπάρχει αυτό που λέγεται συνείδηση τίποτε δεν έχει χαθεί. Ευτυχώς που υπάρχει ο ατίθασος και ασυμβίβαστος   «Ωκεανός της Συνείδησης» όπως τον αποκαλεί ο Χαράρι που μπορεί να πάρει μακριά τους νέους αφέντες  και να σηκώσει ψηλά την… άχρηστη τάξη.

Γράφοντας αυτές τις γραμμές ακούω ταυτόχρονα και τη συζήτηση στη Βουλή για το σκάνδαλο των Ελλήνων πολιτικών που αυτή τη φορά επιγράφεται… Novartis!

Σχεδόν όλοι τους «δειλοί μοιραίοι και κακόβουλοι αντάμα» πετούν πετραδάκια και ταράζουν για λίγο τα νερά του βάλτου. Σκάνδαλα υπάρχουν και χρήματα έχουν σπαταληθεί ή και προσφερθεί σε πολίτες και πολιτικούς. Με μεγάλη ευκολία και δίχως αίσθηση ενοχής από την πλευρά των  δωροληπτών και χωρίς ντροπή και ενδοιασμό από το μέρος των χορηγών.

Είναι ο κανόνας που ακόμη δεν έχει ανατραπεί γιατί ουδείς ενδιαφέρεται να ανανοηματοδοτήσει παλιές έννοιες και αξίες. Αυτό που προέχει γι` αυτούς, είναι το καίριο πλήγμα εναντίον του αντιπάλου με ένα και μοναδικό στόχο: την επικράτηση στις εκλογές. Ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας έκαναν «μπίνγκο» με τη  Novartis». Και εκεί που ήταν στριμωγμένοι στο καναβάτσο, με την απελευθέρωση της υπόθεσης και το  αριστοτεχνικό συναισθηματικό  περίβλημα, (όταν οι Έλληνες πέθαιναν γιατί δεν είχαν φάρμακα, κάποιοι πουλούσαν τη Δημόσια Υγεία στα παζάρια των πολυεθνικών), γύρισαν το παιχνίδι με το γνωστό παίσγνωστο και κινηματογραφικό μότο: « τάξις και ηθική…».

Σκάνδαλο φυσικά και υπάρχει. Όπως και η μεθόδευση της δημοσιοποίησης που αποτελεί ακόμη ένα σκάνδαλο επί του σκανδάλου.

Ένα σκάνδαλο «erga omnes» όπως θα λέγανε οι διπλωμάτες μας που εμβρόντητοι παρακολουθούν την ελληνική πολιτική τάξη να σπαράσσεται στη Βουλή για ένα παρελθόν που αλλάξει διαρκώς ανάλογα με τη βούληση της εκάστοτε εξουσίας. Και αντί να στρέφουμε το βλέμμα στο μέλλον, μένουμε κολλημένοι στο παρελθόν. Λόγω του καιροσκοπισμού των ιθυνόντων κοιτάμε διαρκώς πίσω και ως κοινωνία έχουμε γίνει στήλη άλλατος.

Το παρελθόν είναι βολικό καταφύγιο για όσους δεν έχουν τίποτε να προβάλλουν και να προτάξουν. Η Κυβέρνηση- πρώτη φορά Αριστερά- δυσφορεί για την αύξηση των πλειστηριασμών, την πώληση των κόκκινων δανείων, την εκποίηση δημόσιας περιουσίας. Δυσφορεί έντονα. Και μετά σκούζει από οίστρο σαν τις γάτες του Φλεβάρη.

Και επί της ουσίας, η αγορά χειμάζεται, οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις που σχεδόν στο σύνολό τους είναι χρεωμένες δεν μπορούν να μπουν σε αναπτυξιακά- επενδυτικά προγράμματα, μήτε και μπορούν να λάβουν τραπεζικό δανεισμό, το ΕΣΠΑ που θα πρόσφερε νέο χρήμα ακόμη δεν έχει ανοίξει, τα μεροκάματα βασίζονται στη μεγαλοθυμία του εργοδότη και η ανεργία παραμένει πάντα στο θεό.

Και ένα παράδειγμα για την κατανόηση της κατάστασης: Το τεράστιο ακίνητο δίπλα στην επιχείρηση του Δημήτρη το νοίκιασε στο ένα τρίτο της προ δεκαετίας τιμής του, μια πολυεθνική λιανικού εμπορίου. Η περιοχή έγινε πιάτσα και ο Δημήτρης που είχε ετησίως τζίρο ενός εκατ. έπεσε λόγω κατάστασης στις 200 χιλ το χρόνο. Σκέφτηκε λοιπόν να αποταθεί σε πηγές χρηματοδότησης για να ανακαινίσει την επιχείρησή του και να αξιοποιήσει το νέο περιβάλλον καθώς ήδη είχε αρχίσει μικρή αλλά σταδιακή ανάκαμψη της κίνησης. Όμως  Βρήκε παντού τις πόρτες κλειστές γιατί οι τράπεζες δεν έχουν χρήματα, γιατί στο ΕΣΠΑ ακόμη δεν έχει ανοίξει και πάντως γιατί η επιχείρησή του έχει…φθίνουσα πορεία!

Τα στοιχεία της ΕΡΓΑΝΗ που επικαλούνται συνεχώς για να καταδείξουν την επιτυχία της πολιτικής τους είναι απάτη. Χονδροειδέστατη απάτη που εφηύρε η κυβέρνηση της Ν.Δ. και τώρα  η πατρότητα του συστήματος βολεύει το ΣΥΡΙΖΑ.

Οσονούπω θα έρθει και η ανάπτυξη. Όχι κοινωνική ανάπτυξη. Οικονομική μεγέθυνση την αποκαλούν ακριβέστερα οι οικονομέτρες. Δηλαδή κάποιες επιχειρήσεις θα θεριέψουν, το ΑΕΠ θα μεγαλώσει αλλά η άχρηστη τάξη θα παραμείνει στο κοινωνική και οικονομικό περιθώριο μέχρι να… τελειώσει. Ίσως για ταχύτερα και ασφαλέστερα αποτελέσματα επιλεγεί και η στείρωση, όπως στα αδέσποτα ζώα.

Σε ότι αφορά τα εθνικά ζητήματα οι οικονομικές ελίτ δεν έχουν θέμα με τα σύνορα. Θα βρεθεί τρόπος διευθέτησης. Ακόμη και αν χρειαστεί να εκκενωθεί από τους «ντόπιους πρωτόγονους πληθυσμούς» ο ζωτικός χώρος.

Τέλος και ως υστερόγραφο, οφείλω να ξεκαθαρίσω ότι η κριτική ακόμη και η απόρριψη όλων των πολιτικών νάνων δεν συνεπάγεται αμφισβήτηση  της Δημοκρατίας. Τουναντίον. Η Δημοκρατία κινδυνεύει από τους λογής απατεώνες που παραπλανούν το λαό (που για να λέμε και του στραβού το δίκιο γουστάρει την παραμύθα) και οδηγούν τη χώρα στον τοίχο και την κοινωνία στο βούρκο.

Καληνύχτα Αλέξη, Κυριάκο, Φώφη. Αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ!

Και σίγουρα δεν θα τον αλλάξετε εσείς…

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here