Πολιτική υποκρισία της αντιπολίτευσης

0
208

Γράφει ο Χρήστος Η. Χαλαζιάς.

Για το κράτος και την  πολιτική υποκρισία  έχουν γραφεί πολλά. Μια   τεκμηριωμένη κριτική για το κράτος  έκαναν ο Αριστοτέλης, ο Μαρξ και την βελτίωσαν ο Λένιν, ο Γκράμσι, ο Πουλατζάς και άλλοι.

Ίσως η πιο αυστηρή να είναι η «Νιτσεϊκή»  που έλεγε: « Εμπρός! Ανοίχτε τα αυτιά σας, θα σας μιλήσω  για το θάνατο των λαών. Το Κράτος είναι το πιο ψυχρό από όλα τα ψυχρά τέρατα: Ψεύδεται ασύστολα και ιδού το ψέμα που ‘χει έτοιμο στα χείλη του: “εγώ, το κράτος, είμαι ο λαός”. Πρόκειται για ψέμα».

Ο διαφωτισμός συνδυάζοντας το κράτος με την πολιτική, διακηρύσσει ότι πρέπει να μπει τέλος στην υποκρισία της πολιτικής εξουσίας και καταγγέλλει τον δεσποτισμό, αυτή  τη μορφή  εξουσίας που καταφέρνει, μέσα από μυστικές διόδους, να την υπακούουν δημοσίως.

Η αποκάλυψη της υποκρισίας και της προσποίησης ως τεχνικών στην άσκηση εξουσίας πρέπει να συντελέσει στην εξαφάνιση τους. Κάθε κριτική δεν μπορεί να καλυτερεύσει κάτι, εκτός αν πιστέψουμε στη δυνατότητα του ανθρώπου να τελειοποιηθεί, αν πιστέψουμε στην ουσιαστική αλλαγή, είτε προοδευτικά, μέσω της παιδείας ή μιας πολιτικής οργάνωσης που θα καταργούσε την προσποίηση και την υποκρισία των πολιτικών,  πραγματοποιώντας έτσι την ηθική ανύψωση το λαού.

Ο Μακιαβέλι διδάσκει ανοιχτά  ότι δεν είναι δυνατόν να υπάρξει εξουσία χωρίς υποκρισία ή ότι όλη η εξουσία συνίσταται  στην παρουσία της. Αυτή είναι  η αποτελεσματική αλήθεια. Αν η υποκρισία  δεν διατρέχει κανένα κίνδυνο να  αποκαλυφθεί είναι επειδή  όλοι  οι πρωταγωνιστές  είναι συνένοχοι  και όλη η εξουσία δεν κρατιέται παρά χάρη σ΄ αυτή τη συνενοχή. Μήπως κάτι τέτοιο δεν ζούμε σήμερα;

Θα σταματήσουν αυτά μόνο  όταν οι λαοί αντιληφθούν, αυτή την υποκρισία. Τότε μόνο θα μπορέσουν να απαλλαγούν από αυτούς τους ηγέτες που θεωρούν την εξουσία “κληρονομικό οικογενειακό δίκαιο” ή μόνιμη θέση στα έδρανα του κοινοβουλίου – και δεν ολιγωρούν στο να ρίχνουν τους αόριστους κεραυνούς τους.

Αυτοί οι πολιτικοί που τα τελευταία 25 χρόνια με τις αποφάσεις τους και τη συμπεριφορά τους οδήγησαν τη χώρα στη χρεωκοπία. Αυτοί οι πολιτικοί δεν ήταν άραγε στις κυβερνήσεις των σκανδάλων, του χρηματιστηρίου, των ομολόγων, της Ζήμενς, των εξοπλιστικών, της Ολυμπιακής, κ.α  που  έφεραν τη χώρα στις πρώτες θέσεις της παγκόσμιας διαφθοράς;

Αυτοί οι πολιτικοί δεν ψήφισαν το νόμο περί (αν)”ευθύνης των υπουργών” με τον οποίο  παραγράφεται το αδίκημα για τα σκάνδαλα των (εκάστοτε) υπουργών.

Θα μπορούσαν να μας πουν σήμερα, αυτοί οι κύριοι, πόσοι εμπλεκόμενοι σε σκάνδαλα, που αποδείχθηκαν πήγαν στη φυλακή και εαν επέστρεψαν τα κλεμμένα χρήματα του λαού ;

Αυτοί οι κύριοι που έκοβαν μισθούς και συντάξεις και έκλειναν τα νοσοκομεία , έβαζαν εισιτήρια στα  εξωτερικά ιατρεία, που απέλυαν γιατρούς για να μην του κλέψει η τρόικα τη δόξα.

Αυτοί που με τις πολιτικές τους οδήγησαν ένα λαό στην εξαθλίωση για να σώσουν τις τράπεζες και τους βιομηχάνους, που με μια τροπολογία διέγραφαν εκατομμύρια χρέη.

Τώρα επικαλούνται ότι (δήθεν) αγωνίζονται για το καλό του λαού;

Αυτοί που τώρα “κόπτονται” για τους θεσμούς, μπροστά στο δικό τους συμφέρον δεν διστάζουν να τους γελοιοποιήσουν. Και μιλάνε για “κουκουλοφόρους”; Όσο και να φωνάζουν ή να ρίχνουν “κεραυνούς χωρίς θόρυβο” ο λαός δεν μπορεί να πιστέψει ότι “δεν έβαλαν το χέρι τους στο μέλι”.

Το ερώτημα του λαού μας είναι απλό: Γιατί τόσα χρόνια δεν έφεραν ένα και μόνο νόμο, με ένα άρθρο, που ο πολιτικός που συλλαμβάνεται με τη «γίδα στην πλάτη» να χάνει την ασυλία του αμέσως και να πηγαίνει στα δικαστήρια – όπως όλοι οι (υπόλοιποι) πολίτες στη δικαιοσύνη.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here