Πως κατασκευάστηκε η γλώσσα των Σκοπίων

0
241

Γράφει ο Χρήστος Η. Χαλαζιάς

Ο υπουργός Εξωτερικών των Σκοπίων Νικόλα Ντιμιτρόφ έκανε μια προκλητική δήλωση  περί δικαιώματος των Σκοπιανών να ονομάζονται  Μακεδόνες και να μιλούν τη «μακεδονική γλώσσα» ως μέρος μίας ομάδας σλαβικών γλωσσών.

Με αυτό τον τρόπο  η γείτονα χώρα επαναφέρει ένα αλυτρωτικό θέμα. Ένα θέμα το οποίο έχει  απαντηθεί τεκμηριωμένα από επιστημονικές έρευνες και κορυφαίους γλωσσολόγους, που διασάφησαν  όλα σχεδόν τα σημεία που διευκρινίζουν  τις ανακολουθίες και καταγράφουν την παραχάραξη και την μεθοδολογία, που οδήγησε στην στρέβλωση της αντικειμενικής πραγματικότητας γιατί  κατασκευάστηκε  αυτό το γραφικό ιδίωμα.

Οι λεκτικές αναφορές που κατασκευάστηκαν από ανάγκη για να κατασκευάσουν ένα  «γλωσσικό ιδίωμα» από βουλγαρικές, ελληνικές, σλαβικές  τουρκικές και κουτσοβλάχικες λέξεις ονομάζοντας το «Μακεδονική γλώσσα».

Η εκμάθηση αυτής της γλώσσα ήταν χωρίς γραφή και χωρίς ανάγνωση, απλώς βοηθούσε στην προφορική συνεννόηση  των μωσαϊκών φυλών που ζούσαν σε αυτή την περιοχή. Τέτοια φαινόμενα  διγλωσσίας συναντάμε στα σύνορα  κάθε  χώρας του πλανήτη αυτό δεν σημαίνει ότι ο ένας από τους δύο είναι εθνική μειονότητα.

Όσοι λοιπόν είναι από την Ελληνική πλευρά και χρησιμοποιούν  αυτό το ιδίωμα δεν είναι σλαβόφωνοι  ούτε βουλγαρόφωνοι  αλλά το κάνουν προκειμένου να υλοποιήσουν τις συναλλαγές τους.

Αυτή η ανάγκη χρήσης αυτού του γλωσσικού ιδιώματος από τους Έλληνες που ζούσαν στα σύνορα,  τους άνοιξε  την όρεξη των βορείων γειτόνων για εδαφικές  διεκδικήσεις, παρουσιάζοντας τους εκεί Έλληνες  της Μακεδονίας, ως ομοεθνείς της Βουλγαρίας  ή της Γιουγκοσλαβικής Ομοσπονδίας.

Μελετώντας την ιστορία του Μακεδονικού Αγώνα  εναντίον των κομιτατζήδων διαπιστώνει κανείς ότι οι Έλληνες δίγλωσσοι συμμετείχαν σε αυτό τον πατριωτικό αγώνα.

Το 1924, υπογράφεται πρωτόκολλο μεταξύ Ελλάδας – Βουλγαρίας σύμφωνα με το οποίο η Ελλάδα δεχόταν την παρέμβαση της Κοινωνίας των Εθνών για την προστασία των «Βουλγάρων» που κατοικούσαν εκεί. Οι Βούλγαροι μετά την υπογραφή τους ονόμασαν εθνική  μειονότητα.

Αμέσως το Βελιγράδι  ζήτησε από την χώρα μας να ακυρώσει το πρωτόκολλο και να υπογράψει μαζί της  σύμφωνο, ότι οι δίγλωσσοι Έλληνες δεν είναι Βούλγαροι αλλά Σέρβοι!  Η άρνηση της τότε κυβέρνησης Αν. Μιχαλακόπουλου οδήγησε τη Γιουγκοσλαβία να καταγγείλει την ελληνοσερβική συνθήκη  συμμαχίας το 1913.

Δυο χρόνια αργότερα  μέσω της Κοινωνίας των Εθνών η Ελλάδα ζήτησε  να ακυρωθεί το πρωτόκολλο των υπουργών εξωτερικών Ελλάδας – Βουλγαρίας. Ο δικτάτορας Θεόδωρος Πάγκαλος  το 1926 υπογράφει συμμαχία που οι δίγλωσσοι Έλληνες της Μακεδονίας αναγνωρίζονται ως Σλάβοι!

Η διαμάχη συνεχίστηκε  και μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο ηγέτης της Ομοσπονδιακής Γιουγκοσλαβίας Τίτο έχει τη φαεινή ιδέα να τους ονομάσει «Μακεδόνες», με εθνική ταυτότητα και γλώσσα!

Για να αναγνωριστεί όμως μια νέα εθνότητα πρέπει να υπάρξει χωριστή κρατική οντότητα, ιδιαίτερη γλώσσα και δική της ιστορική πολιτιστική ταυτότητα. Ο Τίτο ονόμασε το προφορικό ιδίωμα μετά από επεξεργασία  το 1945 «μακεδονική γλώσσα» και την ένταξε στην 6η θέση της Γιουγκοσλαβικής Ομοσπονδίας.

Το πρώτο γλωσσικό βιβλίο κατασκευάστηκε το 1952 και το 1961 κυκλοφόρησε το πρώτο συνονθύλευμα λέξεων γειτονικών χωρών και το ονόμασαν «Μακεδονικό Λεξικό».  Το λεξικό αυτό έχει το 65% Βουλγαρικές λέξεις 5% ελληνικές 5% Σερβικές και, 15% τουρκικές.

Σχεδόν ένα αιώνα από την εμφάνιση της Π. Γ.Δ.Μ το θέατρο του παραλόγου   που εμπνεύστηκε για τους δικού του λόγους ο στρατάρχης Τίτο συνεχίζει  να  παίζεται, σκέπτεται κανείς πατριώτης, μήπως ήρθε η ώρα να μπούνε τα πράγματα στη θέση τους για να μην ακούμε παράλογες σκέψεις;

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here