Οι “κορεκτίλες” και ο Μίκης

0
141

Γράφει ο Δημήτρης Σταθακόπουλος

Προσωπικότητες σαν τον Μίκη θεοδωράκη, φαίνονται αντιφατικές στους πιστεύοντες πως κατέχουν την απόλυτη γνώση και αλήθεια “καθαρούς” ( Κορεκτίλες ). Τρώνε “ξύλο” απ’ όλους τους παγιωμένους κομματικούς ιδεολόγους και φυσικά τους Κορεκτίλες, ενώ παρά το όποιο αναγνωρισμένο / βραβευμένο έργο τους, θεωρούνται απαξιωτικά καιροσκόποι , ωφελιμιστές κλπ.

Όμως ποιό είναι το σωστό ; Το να μένεις παγιωμένος και να σε ξεπερνάνε τα γεγονότα ή να τα παρακολουθείς και να πράττεις κατά συνείδηση ( άλλοι το λένε καιροσκοπισμό – είναι όμως ; ) ;

Δεν έχει απαντηθεί αυτό από την ανθρώπινη κοινωνία. Άλλοι λένε έτσι και άλλοι αλλιώς.
Η λογική πατριώτης -διεθνιστής που έλεγε ο Μιχ.Μπακούνιν και προχθές είπε ο Μίκης, ακούγεται “κουφό” ( παράδοξο ) και αντιφατικό.

Τον Μίκη , που ως μαθητής ήταν στην Μεταξική ΕΟΝ , τελικά τον “χτύπησε” η οργανωμένη Δεξιά, η Χούντα και πλέον η οργανωμένη Αριστερά ( και γι’ αυτά υπάρχουν αρνητές και υπερθεματιστές ).

Όμως ο μη κομματικά οργανωμένος κόσμος και ο μη αντιλαμβανόμενος την “καθαρή” κορεκτίδικη / ελιτίστικη λογική , – ότι και εάν ψηφίζει -, τον σέβεται και ας απορεί συχνά με τις επιλογές του και τον τρόπο που κινείται μεταξύ Βυζαντινής, παραδοσιακής, ρεμπέτικης, λαϊκής, κλασσικής, συμφωνικής μουσικής και Μεταξικών – αριστερο-δεξιών ιδεολογιών.

Κάτι που στους Κορεκτίλες φαίνεται ως “τουρλουμπούκ騔 και συνονθύλευμα κόσμου και ιδεολογιών ( όπως π.χ χθές ) – αλλά τι να κάνουμε ; έτσι είναι τα συλλαλητήρια, εκτός και είναι στενά κομματικά –

Μέσα από την αντίθεση και την αντίφαση προκύπτει η σύνθεση. Αυτό λέγεται διαλεκτική !!!

Ο Μίκης είναι μιά κατηγορία μόνος του , sui generis .’Η τον καταλαβαίνεις , ή απλά τον ανέχεσαι ή όχι , και ενδεχομένως γίνεσαι πολέμιός του, αναλόγως του τι εκφράζει κάθε φορά.

Ο Μίκης προχθές ( 4.2.2018 ) ήταν αυτός που ήταν ( αφήνω την κρίση στον καθένα σας ), το δε 1997, άν δεν κάνω λάθος, εμφανίστηκε σε συναυλία στα Σκόπια στο έργο του: «Ζορμπάς ο Έλληνας» σε χορογραφία Λόρκα Μασίνε. Μια συναυλία που έκανε ιδιαίτερη αίσθηση και στην οποία είχε παραστεί ο τότε πρόεδρος της ΠΓΔΜ Κίρο Γκλιγόροφ.

Ήταν η εποχή που η Εφημερίδα το ΕΘΝΟΣ, είχε ανακαλύψει στα Σκόπια στο κοιμητήριο Μπούτελ τον τάφο του Μακεδόνα ( Έλληνα , μην μπερδευτείτε ) Γεώργιου Ζορμπά ( Αλέξη Ζορμπά στο έργο του Ν.Καζαντζάκη ) , τον οποίο ( τάφο ) ο Μίκης επισκέφθηκε.

Ο Μίκης τότε, συνοδευόμενος από βουλευτές ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, είχε “τολμήσει” να πεί μέσα στα Σκόπια: “Ζορμπάς ο Έλληνας” και χειροκροτήθηκε γι’αυτό . Έδειξε καλοπιστία και τους είπε πως άν δεν έχετε αλυτρωτικές τάσεις , θα τα βρούμε με τ’ όνομα .

Αυτό σήμερα θεωρήθηκε αντίφαση , μιάς και τότε είπε άλλο και χθές είπε : Δεν δεχόμαστε τον όρο /προσδιορισμό “Μακεδονία” στην ονομασία των Σκοπίων.

Όμως αυτό, δεν είναι αντίφαση. Είναι επικαιροποίηση της θέσης του Μίκη, μιάς και τα Σκόπια από το 1997 μέχρι σήμερα, δεν εξάλειψαν τον αλυτρωτισμό, άρα εφόσον δεν υποχωρείτε ( είπε ο Μίκης ), δεν είμαι πλέον καλόπιστος μαζί σας και παίρνω πίσω την πρόθεσή μου.
( Η υπόσχεση που δόθηκε ήταν μιά ανάγκη του παρελθόντος, ο λόγος που δεν κρατήθηκε είναι μιά ανάγκη του παρόντος: Ο Ηγεμών / il pnicipe του Μακιαβέλι ) .

*Σημ.: Ο Κίρο Γκλιγόροφ , τότε έλεγε πως είναι Σλάβοι , άν και κυρίως είναι Βούλγαροι, με σλαβικό γλωσσικό ιδίωμα , καθώς και Αλβανοί, Ρομά, Τούρκοι, Έλληνες κ.ά που κατοικούν στην αρχαία Παιονία & Πελαγονία που στο διάβα των αιώνων πήρε διάφορα ονόματα μεταξύ των οποίων ένα νότιο μέρος της θεωρήθηκε Μακεδονία εντός του Σερβικού Βασιλείου και μετά του Ομόσπονδου Γιουγκοσλαβικού κράτους, απ’ όπου πηγάζει και το πρόβλημα, αυτό όμως σίγουρα δεν τους νομιμοποιεί να λέγονται εξ ολοκλήρου Μακεδόνες/ Μακεδονία. Κατά τα λοιπά ουδέν πρόβλημα μαζί τους, τους σεβόμαστε και τους θέλουμε συμμάχους, αλλά όχι να υποχωρήσουμε μπροστά στον δικό τους εθνικισμό επειδή εμείς τάχα είμαστε υπεράνω & φιλειρηνιστές .

** Ο Γεώργιος Ζορμπάς γεννημένος μάλλον στην Πιερία ( Κολυνδρό, κοντά στην Κατερίνη, το 1857, όταν η Μακεδονία τελούσε ακόμα υπό οθωμανική κατοχή.), έζησε και κινήθηκε σε οθωμανοκρατούμενες τότε περιοχές, όπως το Καταφύγι, Δυτικής Μακεδονίας ( σήμερα ανήκει στο Δήμο Βελβεντού) , το άγιο Ορος ( όπου τον συνάντησε ο Ν.Καζαντζάκης το 1915 ) και τη Στρατονίκη Χαλκιδικής. Βρήκε δουλειά στο μεταλλείο του Μάντεμ Λάκκου που ήταν πλούσιο σε σιδηροπυρίτη, άργυρο, ψευδάργυρο και μόλυβδο. Το εκμεταλλευόταν μια γαλλική εταιρεία και τον προσέλαβε ο αρχιεργάτης Γιάννης Καλκούνης. Βρέθηκε στην Πραστοβά της Μάνης ( κοντά στη Στούπα σημερινό Δήμο Λεύκτρου), στο Ελευθεροχώρι Πιερίας και σε άλλες χώρες της Βαλκανικής (είχε φτάσει μέχρι τη νότια Ρωσία) εξασκώντας διάφορα επαγγέλματα για να καταλήξει τελικά στη Σερβία ως ιδιοκτήτης ορυχείων, πρώτα στη Νις και έπειτα στα Σκόπια, όπου έζησε από το 1926 μέχρι το θάνατό του, το 1941. ( βλ.: Γιάννη Αναπλιώτη, «Ο αληθινός Ζορμπάς και ο Νίκος Καζαντζάκης», εκδ. Δίφρος, Αθήνα 1960) .

Εκεί στα Σκόπια ετάφη και αγνοείτο αρχικά από το καθεστώς Τίτο και μετέπειτα Γκλιγόροφ, μέχρι που τον ανακάλυψε το ΕΘΝΟΣ και φωτογραφήθηκε εκεί ο Μίκης.

FB

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here