«Σλαβομακεδόνικες» ιστορίες

0
205

Γράφει ο Χρήστος Η. Χαλαζιάς

Ο νέος κύκλος διαπραγματεύσεων για τη βάπτιση της νότιας Σερβίας (Σκόπια) ξεκίνησε για μια ακόμη φορά. Ο  διαμεσολαβητής του ΟΗΕ Μ. Νίμιτς έδωσε πέντε ονόματα στους εκπροσώπους των  χωρών, που περιέχουν το όνομα «Μακεδονία» και θα πρέπει να επιλέξουν.  Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Μήπως  αυτή η εθνότητα αντιμετωπίζει τεράστια εσωτερικά προβλήματα εθνικής ταυτότητας και ανασφάλεια της υπόστασή της; Για να απαντήσει κάποιος θα πρέπει να γνωρίζει την εθνολογική  σύνθεση αυτής της χώρας και την κατασκευασμένη ιστορική της ταυτότητα.

Για πρώτη φορά ακούστηκε ο όρος  σλαβική Μακεδονική μειονότητα στην εξέγερση του Ήλιντεν  του 1903.

Τον Αύγουστο του 1944 ο Τίτο με παρότρυνση του Στάλιν στην 1η Αντιφασιστική  Συνέλευση της ψευδεπίγραφης Μακεδονίας μίλησαν για την ενσωμάτωση της,  στην Γιουγκοσλαβική Ομοσπονδία ως κράτος. Άμεση επιδίωξη ήταν ο πλήρης έλεγχος της περιοχής και η ενσωμάτωση του πληθυσμού, που  λόγω σύνθεσης  και  δεσμών «αλληθώριζε» προς την Βουλγαρία.  Την περίοδο του  Β. Παγκοσμίου Πολέμου γινόταν χρήση  του όρου «μακεδονικός λαός» αλλά δεν είχε εθνικό χαρακτήρα. Περιελάμβανε  Σέρβους. Έλληνες, Βουλγάρους Αλβανούς, Τούρκους κι’ όσοι κατοικούσαν στο γεωγραφικό χώρο της Μακεδονίας.  Με την απελευθέρωση και την ανακήρυξη της Ομόσπονδης Γιουγκοσλαβίας από τον Τίτο  γίνεται, ξεχωριστός  λόγος, για μακεδονική  εθνότητα. Ο ηγέτης της Βουλγαρίας Γκ. Δημητρώφ αναρωτιέται: « Μιλάμε για μακεδονικό έθνος ή για μακεδονικό πληθυσμό που αποτελείται από Βουλγάρους, Έλληνες και Σέρβους; Υπάρχει άραγε μακεδονικό έθνος και εαν ναι που και πως;».

Ενώ τα γειτονικά κράτη αναρωτιόντουσαν, ο Τίτο αποδύθηκε σε μια τεράστια  προσπάθεια  δημιουργίας «μακεδονικών μύθων, ιστορίας, πολιτιστικής παράδοσης και γλώσσας», να γράφονται εκπαιδευτικά βιβλία για όλες τις βαθμίδες και ότι άλλο στοιχείο  που θα «ταχτοποιούσε» την ύπαρξη ενός  έθνους  – κράτους, που θα εντασσόταν  ισότιμα στην ομοσπονδία όπως  η Σερβία, η Κροατία κ.α εθνότητες  της μεταπολεμικής  εποχής.

Έτσι προέκυψε η οικοδόμηση ενός έθνους-κράτους, το οποίο θα έπρεπε να δημιουργήσει τη δική του ιστορία,  να αποκτήσει «εθνική» συνείδηση, γλώσσα, εκπαίδευση, πολιτισμό. Το θέμα με τα Σκόπια  δεν είναι η παραχάραξη της ιστορίας αλλά η (αχαλίνωτη) φαντασία.

Οι συγγραφείς  των εκπαιδευτικών βιβλίων προσπαθούν να πείσουν τους νέους ότι οι σημερινοί «Σλαβομακεδόνες» είναι απόγονοι των Αρχαίων Μακεδόνων, συνδέοντας χωρίς  ουσιαστική τεκμηρίωση  το απώτερο παρελθόν με το σήμερα. « Η πατρίδα μας – γράφουν – έχει πλούσια ιστορία . Στην αρχαιότητα ήταν πολύ ισχυρό κράτος. Την εποχή του βασιλιά Φιλίππου Β΄ η Μακεδονία ήταν κυρίαρχη  της Βαλκανικής Χερσονήσου, ενώ  με τον  γιό του, Μέγα Αλέξανδρο  τον Μακεδόνα απλωνόταν σε τρεις ηπείρους και αποτελούσε αυτοκρατορία.

Με αυτό τον τρόπο κάνουν μια λαθροχειρία για να δείξουν ότι οι Σκοπιανοί έχουν «δικαιώματα κληρονομιάς» αφού ευσχήμως  αποκλείεται κάθε άλλος λαός (δηλαδή ο ελληνικός) από οποιαδήποτε σχέση με το ένδοξο παρελθόν των ηγετών της Μακεδονίας. Απλά αποκρύπτουν ότι οι Σλάβοι εμφανίστηκαν τον 6ο – 7ο αιώνα στην περιοχή. Κάτι που αποδέχθηκε και ο Κίρο Κλιγκορώφ ο πρώτος πρόεδρος τους το 1992 δηλώνοντας ότι: «Εμείς είμαστε Σλάβοι, δεν έχουμε καμία σύνδεση με τον Μέγα Αλέξανδρο».

Οι σχέσεις ανάμεσα Γιουγκοσλαβίας – Ελλάδας αποκαταστάθηκαν, μετά τη ρήξη  Τίτο – Στάλιν, γιατί ήθελε να προστατεύει τα νώτα του  και επιπλέον γιατί θα μπορούσε η Ελλάδα να λειτουργήσει ως διάδρομος  μεταφοράς της Δυτικής βοήθειας σε περίπτωση που θα δεχόταν σοβιετική επίθεση. Με την διάλυση της Γιουγκοσλαβικής Ομοσπονδίας τα πράγματα οξύνθηκαν όπως και οι απαιτήσεις τους.

Στη σημερινή συγκυρία εαν οι γείτονες δεν αντιμετωπίσουν με νηφάλια προσέγγιση το θέμα τους και δεν αξιοποιήσουν τα Μέτρα Οικοδόμηση Εμπιστοσύνης, μάλλον θα πρέπει να  θεωρηθεί προκαταβολικά και αυτή η προσπάθεια καταδικασμένη.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here