Κάποια στιγμή να μιλήσουμε σοβαρά Εκτος απο την νομή της εξουσίας,υπάρχει κάτι άλλο;

0
74

Γράφει ο Νίκος Καραμπάσης

Είναι πολύ δύσκολο όταν δεν υπάρχει αγωγή και παιδεία σε μεγάλο μέρος των σημερινών πολιτικών μας,να επικοινωνήσεις με στόχο μια κοινή δημιουργική πορεία. Δυστυχώς η χώρα μας,μαστίζεται απο βαθιά πολλαπλή κρίση ταυτότητας και προσανατολισμού. Και η οικονομική “γερμανική έμπνευσης επιτήρηση” που ξεκίνησε με αποκλειστική ευθύνη της τότε πολιτικής μας ηγεσίας το 2010 – προφανώς απο λάθος εκτιμήσεις και άμετρο εγωισμό και μωροφιλοδοξίες – απλώς επέτεινε το πρόβλημα. Που ομως έγινε πλέον “σκοτοδίνη” καθώς όσοι υποσχέθηκαν έναν διαφορετικό δρόμο,πολύ απλά νόμιζαν οτι βρίσκονταν σε κάποια…(χαρούμενη) σχολική εκδρομή “αλητοτραμπούκων” με βασικό σύνθημα “οπου φυσάει ο άνεμος…”.

Ομως έτσι,δεν πάμε πουθενά. Και δεν πήγαμε πουθενά. Και τα διάφορα success story που μηρυκάζουν οι περίεργοι “ασπάλακες της εξουσίας” αφορούν τους ίδιους και εναν στενό περίγυρο που νέμονται τα (πρόσκαιρα) ωφέλη της εξουσίας. Δεν έχουν την παραμικρή σχέση με την κοινωνία και την πραγματικότητα.

Είναι πλέον τόσο βαθιά και δομική η κρίση,που καμμιά “παρέα” δεν μπορεί να σηκώσει αυτό το βάρος,ακόμη κι αν έχει τη γνώση ή την θέληση. Είναι τόσο μεγάλα τα υπερφίαλα “εγώ” που κυριαρχούν “στην ελληνική πιάτσα” κάνοντας προφανώς πολύ μεγάλη ζημιά,που είναι άγνωστο ή αμφίβολο εάν και πότε και με ποιο τρόπο,μπορούν (κάποτε) να επουλωθούν. Η χώρα αντί να ενωθεί “σαν μια γροθιά”…αποσυντίθεται διαρκώς. Και μικραίνει ασφυκτιώντας. Οσοι μπορούν,φεύγουν…

Τα παχιά μεγάλα λόγια,δεν λένε πια σε κανέναν απολύτως τίποτα. Αλλωστε έχουν “ακροατήριο” εάν υπάρχει “φαγητό”. Η καθημερινότητα είναι αμείλικτα σκληρή. Και δεν εξωραϊζεται με κανένα “τέχνασμα”. Η “λύση” στο πρόβλημα μας απο το 2010 μέχρι και σήμερα ήταν μια και μόνο: Οικουμενική διακυβέρνηση απο όλα τα δημοκρατικά κόμματα μαζί με τους έλληνες της ομογένειας και τους τεχνοκράτες μας,μέχρι να βλέπαμε ξέφωτο. Και τότε συντακτική εθνοσυνέλευση για εναν νέο συνταγματικό χάρτη της Ελλάδας του 21ου αιώνα. Σε εναν κόσμο που πλέον αλλάζει ραγδαία και απο το 2050 και μετά,δεν θα έχει την παραμικρή σχέση με όσα έχει γνωρίσει η ανθρωπότητα.

Το σημερινό χάος και μπάχαλο,προφανώς δεν είναι…τυχαίο ή απλώς απο ανικανοτητα. Οπως με σχέδιο (ορισμένων) μπήκαμε στα “μνημόνια”,με απόφαση κάποιων επίσης ζούμε το ατελείωτο…μπάχαλο. Στο οποίο προστέθηκε ο διχασμός,το μίσος,η εμπάθεια και ένα σωρό παρόμοια ώστε και κάποιοι να ήθελαν τον “άλλο δρόμο” να μην τον βρούν,ποτέ..!

Οπως θα έλεγαν και παλιότερα “τούτων δοθέντων”, υπάρχει ελπίδα; Μήπως έρχεται -απο κάπου- η…ανάπτυξη; Μήπως οι τουρίστες βοηθήσουν; Εαν δεν μπορούμε να φτιάξουμε “κράτος” τουλάχιστον ας ευημερήσουμε ως τουριστικό θέρετρο(κάτι σαν “μπανανία”). Είναι κι αυτό ένας…προσανατολισμός. Ας μιλήσουμε όμως κάποτε όλοι υπεύθυνα και σοβαρά(χωρίς ψέμματα) κι ας πάρουμε αποφάσεις. Διαφορετικά θα σβήνουμε σταδιακά απο τον χάρτη μέχρι την πλήρη…αφομοίωση μας.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here