Αν ξαναγινόμουν  20 χρονών

0
41

Του Κώστα Παπαθεοδώρου

Φώς, νερό, τηλέφωνο. Το τρίπτυχο των διαφημίσεων  που έπαιζαν στη δεκαετία του 70` και του `80 τα «πειρατικά» ραδιόφωνα για την πώληση αυθαιρέτων «μισή ώρα από το κέντρο της Αθήνας»…

Με άλλα λόγια ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ, ΟΤΕ. Ακόμα ηχούν στα αυτιά μου οι όρκοι πίστης στους οργανισμούς αυτούς που παρέχουν δημόσια αγαθά και που πρέπει οι μεν πρώτοι δύο να παραμείνουν στο Δημόσιο,  ο δε τρίτος- που στο μεταξύ είχε πωληθεί στους Γερμανούς- να…  επαναπατρισθεί!

Και όλες αυτές οι δεσμεύσεις αποτελούσαν τις κόκκινες γραμμές της νέας διακυβέρνησης.

Γιατί όλοι οι προηγούμενοι ήταν υπάλληλοι των Βρυξελλών, εθνοπροδότες, διαπλεκόμενοι πράκτορες του ιμπεριαλισμού…

Λένε ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται σα φάρσα. Στην περίπτωσή μας είναι το ίδιο κεφάλαιο που συνεχίζεται ως τραγωδία.

Το Συμβόλαιο με το Λαό του ΣΥΡΙΖΑ είναι σα τους όρκους πίστης των νεόνυμφων στους γάμους. Όρκοι για αιώνια  αγάπη, παντοτινό αλληλοσεβασμό, συνεχή αλληλεγγύη…

Φυσικά είναι σαφές ότι χωρίς τους γάμους θα λιμοκτονούσαν οι δικηγόροι των διαζυγίων και δίχως την εξαπάτηση θα φαλίριζαν οι δανειστές

Φαντασθείτε μια κοινωνία ένα πολιτικό σύστημα που θα πρόβαλε την αλήθεια αντί της δικαιολογίας και την ειλικρίνεια έναντι της πρόφασης.

Αλήθεια για τη ζωή και όχι ψεύδη για τις εντυπώσεις. Η Δημοκρατία είναι κατόρθωμα και όχι μηχανιστική διαδικασία.

Κι σίγουρα αυτό που μας περιβάλει μόνο Δημοκρατία δεν είναι. Είναι κατοχή. Όχι όπως η κατοχή του ’41-’44, γιατί τότε- πέραν των γερμανοτσολιάδων- δεν υπήρχε  ιδεολογικό υπόβαθρο, άποψη συνθηκολόγησης. Αντιθέτως, τώρα κάποιοι υπερασπίζονται την… υποταγή.

Ευτυχώς πληθαίνουν οι φωνές της οργής, τα επιχειρήματα της αντίστασης. Θεριεύει το μίσος για την υποταγή και η αγάπη για τη διαφορετικότητα.

Όλοι αυτοί οι πρακτικοί της οικονομίας και οι δήθεν διανοούμενοι του ρεαλισμού, ζώντας εκτός τόπου και χρόνου και σε μόνιμη αφασία, δεν βλέπουν γύρω τους ότι είμαστε  ένα έθνος που φθίνει και χάνεται σύμφωνα με όλες τις δημογραφικές προβολές. Δεν ενδιαφέρονται που ότι οι πολιτικοί, οικονομικοί και πνευματικοί ταγοί   διαχειρίζονται  την ομορφιά του κόσμου, τη χαρά τη ζωής, το φως της ανθρωπότητας και δεν έχουν απολύτως κανένα δικαίωμα μήτε κανένα ηθικό έρεισμα ώστε να τα εκχωρήσουν στον αιώνα τον άπαντα.

Γαμώτο, ο Καραϊσκάκης μόλις διαπίστωσε οι Τούρκοι που πολιορκούσε ξέμειναν από πυρομαχικά και γκρέμιζαν τις κολώνες του Παρθενώνα για να βγάλουν το μολύβι που βρισκόταν μέσα και να φτιάξουν σφαίρες έστειλε αγγελιοφόρο και τους μήνυσε: “Σταματήστε να καταστρέφεται το ναό και θα σας δώσουμε εμείς το μολύβι που χρειάζεστε”. Και κράτησε την υπόσχεσή του…

Υπέρβαση λέγεται η απόφαση. Αλλά αυτό απαιτεί έγερση: ηθική, πνευματική, ιστορική…

Δεν υπήρξε μέχρι σήμερα και δύσκολα θα αναδυθεί ακόμη και από τα συντρίμμια αυτής της χώρας.

Σε όλες τις σφυγμομετρήσεις δεν υπάρχουν παιδιά που διατυπώνουν άποψη, θέση πρόταση, έστω ιδέα. Όλα τους διακατέχονται από μια αρχαϊκή οργή και μια πρωτόγονη πίκρα για όσα έζησαν, για όσα συμβαίνουν. Τα παιδιά μας προφανώς χωρίς δουλειά, προφανώς χωρίς μέλλον, δίχως  πολλά περιθώρια ανάλυσης. Ποιος άλλωστε ανέλυσε σε βάθος και σε πλάτος το δράμα της χώρας και τα αίτια του;

Κάποια από αυτά τα παιδιά- ήδη εκτός συστήματος από τη γέννα τους- ασπάζονται το δόγμα: « έγκλημα και  τιμωρία…». Και επειδή χρόνια τώρα απουσιάζει η ελπίδα της δικαιοσύνης προσπαθούν να βρουν ένα νόημα στην απελπισία τους και ενίοτε μεταμορφώνονται έτσι απλά και ταπεινά σε… Νέμεση. Το μπαράκι γίνεται γιάφκα και το πιστόλι η ρομφαία της Ιστορίας. Πόλεμος εναντίον όλων. Μεθύσι από την αίσθηση και την αισθητική της δύναμης. Παραισθησιογόνο η ίδια συμβολικό ή πραγματικό. Βία, η μαμή της ιστορίας.

Αν ήμουν είκοσι χρονών ίσως και να ακολουθούσα τη Μποφίλιου στο Βουνό. Γιατί όπως έγραψε κάποτε η Λιλή Ζωγράφου:

«Αν ξαναγινόμουν είκοσι χρόνων θα ξεκινούσα από τις κορφές των βουνών, αντάρτης, ληστής, πειρατής, ν’ ανοίξω τα μάτια εκείνων που δέχονται αδιαμαρτύρητα τη μοίρα τους, όσο και κείνων που εθελοτυφλούν. Όχι, η επανάστασή μου δε θα στρεφόταν κατά του καταστημένου και του συστήματός του, αλλά εναντίον εκείνων που το ανέχονται. Θα σκότωνα, θα τσάκιζα την κακομοιριά, την υποταγή, την ταπεινοφροσύνη.

Το Σύστημα αποχαλινωμένο καλλιεργεί σκόπιμα την ασυνειδησία, την αγριότητα, το χάος, καταλύοντας το σεβασμό για τον ανθρώπινο παράγοντα. Δεν άφησε τίποτα ανεκμετάλλευτο, από το “χάσμα των γενιών” που αποκόβει τους ανθρώπους μεταξύ τους και ετοιμάζει τους αυριανούς παιδιά-καταδότες του Χίτλερ, ως την κατάργηση της οικογένειας. Ο άνθρωπος βγαίνει στο σφυρί…»

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here