Τώρα οι…«άλλοι», είμαι… εγώ! Η νύχτα εναλλάσσεται με χειρότερη και πιο σκοτεινή νύχτα

0
792

Του Αλέξη Μυρτάλη

Η επιβολή νέας τάξης πραγμάτων στην ΕΡΤ, αποτελεί  άραγε «κεντρική εντολή» η μήπως πρόκειται για περαιτέρω  αυτονόμηση ενός ανεξέλεγκτου κομματιού που συνυπάρχει, συνοδοιπορεί και συνδιοικεί με την διορισμένη διοίκηση;

Αν πρόκειται για κεντρική εντολή σημαίνει ότι Κυβέρνηση και ΣΥΡΙΖΑ έχουν εγκαταλείψει  κάθε πρόσχημα δημοκρατικότητας και ανοχής έναντι της καλόπιστης και απαραίτητης κριτικής και επιδιώκουν ανοικτά και απροκάλυπτα ξεκαθάρισμα λογαριασμών με όσους αρνούνται να υπηρετήσουν το κόμμα και την κυβέρνηση.

Αν πάλι, έχει αυτονομηθεί το σαθρό συνδικαλιστικό και διοικητικό  κατεστημένο και διορίζει διευθυντές «εν χορδαίς και οργάνω», υποδηλώνει αφενός πολιτική ανικανότητα, αφετέρου δε  εσωκομματικές φράξιες που οργανώνουν προσωπικούς στρατούς για τη μάχη της επόμενης μέρας.

Σε κάθε περίπτωση οι διωγμοί σε βάρος δημοσιογράφων με την επίφαση της «νομιμότης» παραπέμπει στις τελευταίες μέρες της Σαμαρικής Πομπηίας!

Η διαπίστωση δεν αποτελεί αυθαίρετη και υπερβολική γενίκευση αλλά φωτοβολίδα προκειμένου να σκίσει το σκοτάδι και να φωτίσει όχι τους φυσικούς αυτουργούς που είναι πάντα οι ίδιοι ακόμη και όταν έχουν άλλη όψη και άλλα ονόματα, αλλά τους υποχθόνιους μηχανισμούς προπαγάνδας που όλοι ως αντιπολίτευση καταγγέλλουν και ως εξουσία ενσωματώνουν.

Δυστυχώς για την ΕΡΤ, τον Δημόσιο Ραδιοτηλεοπτικό Φορέα που οφείλει να υπηρετεί τον πολίτη και όχι τον πολιτικό,  η νύχτα εναλλάσσεται με νύχτα…

Η επιχείρηση ενσωμάτωσης ξεκίνησε από πολύ νωρίς. Κάπου εκεί κοντά στην επαναλειτουργία της ΕΡΤ. Άρχισε με την απομάκρυνση των Διευθυντικών στελεχών που αρνούνταν την τυφλή υποταγή στα κελεύσματα συλλογικά η ατομικά της νέας εξουσίας. Στη θέση τους ορίστηκαν όχι τεχνοκράτες που θα αιτιολογούνταν ως νέα άποψη περί διοίκησης μετά τη διαπίστωση της…αυταπάτης, αλλά άνθρωποι με μοναδικό χαρακτηριστικό γνώρισμα την τυφλή υποταγή.

Με την πάροδο του χρόνου και ενώ αρχικά εμφανιζόταν απόκλιση και σύγκρουση οι πορείες της μπαστακωμένης  συνδικαλιστικής δράκας και της κυβερνητικής ομάδας  συνέκλιναν. Όπως είχε δηλώσει ο αποπεμφείς πρώην πρόεδρος Διονύσης Τσακνής η ΕΡΤ βρίσκεται  στα χέρια του πιο άρρωστου τμήματος του κρατικοδίαιτου συνδικαλισμού…

«Το πιο άρρωστο τμήμα του κρατικοδίαιτου συνδικαλισμού»- όπως λέει και ο Τσακνής- είναι ο Δούρειος Ίππος, ο πολιορκητικός κριός της νέας κυβέρνησης με το ακαταμάχητο επιχείρημα του… ηθικού (τρομάρα τους) “πλεονεκτήματος”(που ερχόταν απο εντελώς άλλες γενιές,που δεν θα ήθελαν προφανώς να είχαν καμμία σχέση με…κοινές συμμορίες)!

Και αυτό το ηθικό πλεονέκτημα επιτρέπει(;) «στο πιο άρρωστο τμήμα του κρατικοδίαιτου συνδικαλισμού»- όπως λέει και ο Τσακνής-να διορίζει και να παύει να ανεβάζει και να κατεβάζει διευθυντάδες.

Διευθυντάδες από τα σπλάχνα του, ορκισμένους να τηρήσουν τον ιερό όρκο της υποταγής και να  κρατήσουν απαραβίαστο τον κώδικα του Μπρανκαλεόνε: όλοι για έναν και ένας για όλους… Και όλοι  ανήκουν στο πιο λούμπεν στοιχείο του Δημόσιου Ραδιοτηλεοπτικού Φορέα. Είναι  το πιο ισχυρό συνεκτικό στοιχείο τους.

Η πλέον προσφιλής, διαχρονική και… αποτελεσματική τακτική της ιταλικής μαφίας είναι διαδοχικά: ο εκφοβισμός, η προσέγγιση,  η προστασία…

Αλλά η επιβολή εργασιακών σχέσεων αλά καρτ δεν αφορά απλά και μόνον κάποιους  περιφερειακούς σταθμούς της ΕΡΤ (Χανιά, Βόλος, Γιάννενα) και κάποιους «αδέσποτους» δημοσιογράφους. Αφορά όλο τον κλάδο και τον κάθε δημοσιογράφο ξεχωριστά.

Είναι θέμα ελευθεροτυπίας, είναι ζήτημα δημοκρατίας. Ή εν πάση περιπτώσει ότι απέμεινε από αυτή. Γιατί Δημοκρατία δεν είναι το σχήμα:Εκλογές, Βουλή, Βουλευτές, Κυβέρνηση, αντιπολίτευση..

Η Δημοκρατία είναι καθημερινή πρακτική, ανοχή, αντοχή, λόγος, κριτική συμμετοχή…

Ας μην τους αφήσουμε πάλι να τεμαχίζουν τη Δημοκρατία και την κοινωνία στην Προκρούστεια Κλίνη.

Πως  λέει ρε παιδιά εκείνος ο στίχος που (λανθασμένα) αποδίδεται στον Μπρεχτ:

 Όταν ήρθαν να πάρουν τους τσιγγάνους δεν αντέδρασα.

Δεν ήμουν τσιγγάνος.

Όταν ήρθαν να πάρουν τους κομμουνιστές δεν αντέδρασα.

Δεν ήμουν κομμουνιστής.

Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους δεν αντέδρασα.

Δεν ήμουν Εβραίος.

Όταν ήρθαν να πάρουν εμένα,

Δεν είχε απομείνει κανείς για να αντιδράσει…

Υ.Γ. Φιλαράκι που με διαβάζεις, αυτό είναι για σένα, που νομίζεις ότι η δική σου σειρά δε θα φτάσει ποτέ..

Έτσι πίστευα και εγώ κάποτε. Τώρα οι άλλοι, είμαι… εγώ!

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here