Από τη «Γάτα του Σρέντινγκερ»

0
38

«Έχεις ακούσει την ιστορία του μοναχού που κοντοστάθηκε μια στιγμή στο δάσος για να απολαύσει το κελάηδισμα ενός πουλιού;

Μαγεμένος από το τραγούδι ο μοναχός ξεχάστηκε.

Είχε νυχτώσει πια όταν πήρε το δρόμο της επιστροφής.

Φτάνοντας όμως στο μοναστήρι του, αντίκρισε εκεί πρόσωπα που δεν γνώριζε. Όλα είχαν αλλάξει. Οι παλιοί του σύντροφοι δεν ζούσαν πια. Μέσα σε μια στιγμή, και όσο εκείνος απολάμβανε το κελάηδισμα του πουλιού στο δάσος, είχε περάσει ένας ολόκληρος αιώνας…

Σε αυτές τις μαγικές στιγμές, που πολλοί, εξίσου λανθασμένα όσο και σωστά, σπεύδουν να τις ονομάσουν “φευγαλέες στιγμές αιωνιότητας”, οι μυλόπετρες του χρόνου σταματούν το άλεσμά τους.

Αρκεί μια μυρωδιά, ένα φιλί ή ένα χαμόγελο και ο χρόνος, αναιρώντας τον βάναυσο εαυτό του, γίνεται φίλος μας, μας προσκαλεί να παίξουμε μαζί του».

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here