Απο τον «απάνθρωπο πολιτισμό» στην «Λευκή Πολιτεία»

0
157

Γράφει ο Νίκος Καραμπάσης

Εαν διαφέρουν οι άνθρωποι μεταξύ τους,αυτό οφείλεται στο (διαφορετικό) πνεύμα τους. Οι διαφορές δεν αφορούν ούτε στο χρώμα του δέρματος,ούτε στην κοινωνική καταγωγή,ούτε στην εκπαιδευτική μόρφωση,ούτε στις θρησκευτικές πεποιθήσεις,ούτε στις σεξουαλικές ιδιαιτερότητες κλπ. Πως λοιπόν κάποιοι συν-άνθρωποι μας,έφτασαν στο σημείο να σκεφθούν και να οργανώσουν μια “απαγωγή” για “λύτρα”(χρήματα) ενός άλλου ανθρώπου της κοινωνίας μας; Πως ένας άνθρωπος μπορεί να φτάσει να αφαιρεί μια (ή πολλές) ανθρώπινη ζωή “γιατί έτσι του ήρθε”; Με ποιό δικαίωμα; Με ποια ανθρώπινη “αγωγή” ή ιδιότητα;

Η σκοτοδίνη στο μυαλό αυτών των ανθρώπων,είναι δεδομένη. Η αρρώστια τους,είναι ολοφάνερη. Ομως αυτή πριμοδοτείται απο την “οργανωμένη κοινωνία” που έχουμε δημιουργήσει και απο τους ατελέστατους – εως άθλιους – νόμους που έχουμε δημιουργήσει. Και επίσης μια δικαιοσύνη εαν δεν στηρίζεται στην αγάπη,την καλοσύνη και την συγχώρεση,δεν είναι δικαιοσύνη. Ο δίκαιος οφείλει και να είναι καλός. Και επίσης εαν ένας άνθρωπος αγνοεί την αγάπη,αγνοεί και την δικαιοσύνη.

Καθώς ο άνθρωπος έχει δυο τάσεις – προς το καλό και προς το κακό – και καθώς ο εγωισμός στα ανθρώπινα όντα είναι το “μεγάλο αγκάθι” τους,είναι καθήκον μιας οργανωμένης στην αλήθεια,την αγάπη και την δικαιοσύνη Πολιτεία,να μεριμνά προληπτικά για την ευτυχία και την ασφάλεια της ζωής των πολιτών,που ζούνε εντός της. Αλλωστε όλοι γνωρίζουμε οτι συνήθως το κακό εμφανίζεται με την ενδυμασία “της αρετής,της καλοσύνης,του δίκαιου,του ωραίου,των μεγάλων λόγων που ακούγονται ευχάριστα στα αυτιά” κλπ – όπως οι “τζιχαντιστές” που διαπράττουν τις φρικαλεότητες τους “στο όνομα – υποτίθεται – του θεού”. Ετσι φτάσαμε σταδιακά να έχουμε έναν “απάνθρωπο πολιτισμό”.

Ομως το σύμπαν δονείται απο μια υπέροχη μουσική αρμονία που το “στερεώνει” στα μάτια μας. Η μουσική δημιουργεί ένα αίσθημα ηρεμίας,συγκέντρωσης και φαντασίας έξω απο την καθημερινότητα – στον άνθρωπο. Εχουμε ανάγκη την ποίηση. Οπως όταν σε μια αίθουσα μουσικής όλοι σιωπούν για να ακροασθούν την αρμονία. Η κοινωνία μας χρειάζεται να ξανα-βρεί την ποίηση της.Την μουσική αρμονία της. Την αλήθεια,αγάπη και δικαιοσύνη. Το μίσος,η εμπάθεια και ο εγωισμός θα πρέπει να υποχωρήσουν και να χαθούν στο βάθος της ιστορίας.

Οταν ο νόμος δεν είναι προστάτης του πολίτη,τότε είναι ύπουλος εχθρός του. Χρειάζονται νόμοι για την ανθρώπινη ευημερία και ευτυχία – μια δικαιοσύνη που να ερευνά ενδελεχώς τα κίνητρα μιας ελεγκτέας πράξης,αλλά όλων των εμπλεκομένων – και οχι απλά “την πράξη” κάποιου ή κάποιων. Τότε ο πολίτης θα σεβασθεί τον Νόμο – όταν και αυτός τον προστατεύει.Το να φοβάται ο πολίτης τον νόμο,σημαίνει οτι αυτός(ο νόμος)υποκρύπτει εκδίκηση και μίσος σε όποιον “κατα-δικάζεται” έναντι της κοινωνίας.

Στόχος μια οργανωμένης κοινωνίας,εαν θέλει να λέγεται ανθρώπινη,είναι η ευτυχία των πολιτών της. Αυτός είναι ο δείκτης που πρέπει να έχουμε όλοι στο νού μας.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here