Καθρέφτης σου είμαι κοινωνία… Αραγε «η κόλαση μου είναι οι άλλοι»;

0
209

Της Ιουλίας Βελισσαράτου

Μία μέρα όταν κατέβηκα από το διαμέρισμα μου στην πολυκατοικία που μένω είδα μπροστά στο κτίριο δύο σακούλες με σκουπίδια. Ο μικρός κάδος που είχαμε πάντα μπροστά στην πολυκατοικία είχε εξαφανιστεί. Ρώτησα και έμαθα πως ο Δήμος δε θέλει κάδους μπροστά από τις πολυκατοικίες και τοποθέτησε έναν τεράστιο- 5 μέτρα πιο πέρα στην ίδια ευθεία- για να τοποθετούμε όλοι τα σκουπίδια μας.

Τότε πώς βρέθηκαν οι δύο σακούλες «ορφανές» να με κοιτούν περίλυπες, μπροστά στην είσοδο της πολυκατοικίας; Προφανώς σε κάποιους από τους ενοίκους δεν άρεσε η ιδέα να κάνουν πέντε βήματα περισσότερα από την πολυκατοικία για να τοποθετήσουν τα σκουπίδια εκεί και τα άφησαν όπου τους βόλευε.

Την επόμενη μέρα που κατέβηκα από το σπίτι για να πάω στη δουλειά, είδα ένα χαρτί στον τοίχο, ως προειδοποίηση σε αυτούς που αφήνουν τα σκουπίδια τους μπροστά στην πολυκατοικία μας , ΌΧΙ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΕΔΩ.

Το βράδυ που επέστρεψα το τοιχοκολλημένο χαρτί είχε φύγει και δύο ορφανές σακούλες σκουπιδιών είχαν αφεθεί και πάλι μόνες και έρημες πάνω στο πεζοδρόμιο..

Η περιοχή που μένω βρίσκεται κοντά σε ένα Πανεπιστήμιο. Όπως είναι φυσικό, ακριβώς απέναντι υπάρχουν καφετέριες, όπου οι φοιτητές μαζεύονται κυρίως τις μεσημεριανές ώρες για να βρεθούν. Δυστυχώς, αυτό το πανεπιστήμιο δε βρίσκεται – όπως σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες – σε μία πανεπιστημιούλη αλλά στο κέντρο μιας πολυσύχναστης πόλης ανάμεσα σε πολυκατοικίες. Όπερ σημαίνει ότι τα τραπεζοκαθίσματα που βγάζουν οι καφετέριες για να εξυπηρετήσουν τον φοιτητόκοσμο εμποδίζουν τη διέλευση των ενοίκων των πολυκατοικιών – καθώς καλύπτουν πολύ μεγάλο μέρος των πεζοδρομίων – οι οποίοι είναι ηλικιωμένοι με προβλήματα κινητικότητας ή μητέρες με μωρά παιδιά σε καρότσια..

‘Όταν έγινε γνωστό το θέμα με τη διαρροή της πετρελαιοκηλίδας στο Σαρωνικό και κάθε μέρα που περνούσε η έκταση της ζημιάς γινόταν και μεγαλύτερη- αφού πλέον ήταν ορατό ότι το μαύρο, παχύρρευστο μαζούτ είχε ξαπλώσει κατά μήκος των πλαζ της παραλιακής ζώνης – δεν πίστευα στα μάτια μου όταν είδα απλούς καθημερινούς πολίτες να κάνουν μπάνιο σε αυτά ακριβώς τα σημεία. Τοποθετώντας στα πόδια τους σακούλες για να προστατευθούν από την πίσσα.

Η φωτογραφία της γναίκας – που όταν βγήκε από τη θάλασσα του Παλαιού Φαλήρου είχαν μαυρίσει τα πόδια και τα χέρια της από το πετρέλαιο – χαράχθηκε ανεξίτηλα στη μνήμη και πρόσβαλλε την αισθητική και τη νοημοσύνη μου.

Όλα τα παραπάνω και πολλά ακόμα παρόμοια γεγονότα , που μου διαφεύγουν, με οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ένα πολύ μεγάλο μέρος των πολιτών αυτής της χώρας στερούνται στοιχειώδους λογικής.

Το αυτονόητο γίνεται ζητούμενο. Μου φαίνεται ασύλληπτο ότι ο συμπολίτης μου βαριέται κοινώς να πάρει τα πόδια του για να πετάξει τα σκουπίδια σε έναν μεγαλύτερο κάδο επειδή είχε συνηθίσει να τα πετά έξω από το σπίτι του..

Μου φαίνεται αδιανόητο να έχει χαθεί εντελώς το ανθρώπινο συναίσθημα της όταν κανείς δεν ενδιαφέρεται εάν ο παππούς δεν μπορεί να περάσει το πεζοδρόμιο επειδή η επιχείρηση θέλει να μαζέψει περισσότερους πελάτες..

Μου φαίνεται παρανοϊκό να μην ενδιαφέρεται καν για την ίδια του την υγεία και όχι μόνο να πέφτει στο μολυσμένο νερό αλλά να έχει σε πολλές περιπτώσεις μαζί του και τα παιδιά του..

Και αναρωτιέμαι το απλό: Πόσο ώριμος και υπεύθυνος είναι αυτός ο πολίτης που πράττει ανεύθυνα και ανώριμα για να λειτουργήσει ως πρότυπο για τα ίδια του τα παιδιά;

Πόσο ώριμος και υπεύθυνος είναι αυτός ο πολίτης για να ψηφίσει και να έχει το δικαίωμα της επιλογής για την διοίκηση της πόλης του ή τη διακυβέρνηση του τόπου του;

Μήπως θα έπρεπε να περνάμε όλοι οι πολίτες από ειδικά τέστ, δοκιμασίες και εξετάσεις για να διαπιστώσουμε εάν έχουμε κατανοήσει τις αυτονόητες λειτουργίες μιας ανθρώπινης κοινωνίας που δημιουργήθηκε με στόχο να διαφέρει από τη ζούγκλα;

Ήδη, βέβαια, ακούω να έρχεται το αντεπιχείρημα: «Kαι ποιος είναι αυτός που θα με κρίνει;»

Τελικά , ο Ζαν Πολ Σάρτρ, επανέρχεται συχνά – πυκνά σαν Ερινύα για να μας αποδείξει ότι τα αποφθέγματα των μεγάλων φιλοσόφων που είχαν κατανοήσει βαθιά τις πληγές της ανθρώπινης φύσης, παραμένουν διαχρονικά..

«Η κόλαση μου είναι οι άλλοι»

epitomi.gr

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here