Οι εξεταστικές επιτροπές της βουλής δεν περιορίζουν την διαπλοκή

0
58

Γράφει ο Χρήστος Η. Χαλαζιάς

Ο θόρυβος των πολιτικών σκανδάλων με την διαπλοκή των οικονομικών συμφερόντων , δεν πρόκειται  να καταλήξει πουθενά, παρά τις «απειλείς» για  σκληρά μέτρα και για κατά μέτωπο σύγκρουση  με τους διαπλεκόμενους. Θα περίμενε, ωστόσο, κανείς όχι μόνο από την  εκάστοτε κυβέρνηση, αλλά από ολόκληρο τον πολιτικό κόσμο, να ανοίξει τα χαρτιά του και να πει τα πράγματα με το όνομα τους, να εισηγηθεί συγκεκριμένα μέτρα, προπαντός για τη διαφάνεια και  τον ανεμπόδιστο έλεγχο, με δεδομένα ότι τα οικονομά συμφέροντα τα οποία ευνοούνται από την παγκοσμιοποίηση  και την ελευθερία των αγορών οι οποίες δρουν ανεξέλεγκτα. Διαχρονικά το οικονομικό κατεστημένο  καταφέρνει  να έχει το πάνω χέρι περιορίζοντας  τους πολιτικούς σε δεύτερο ρόλο.

Η οικονομική πολιτική της χώρας από την μετεμφυλιακή  εποχή έσπειρε  την οικονομική παρακμή  μέσα από την διαπλοκή.  Το μεταπολεμικό  οικονομικό σύστημα  της χώρας, μπορεί να ειπωθεί ότι ήταν τελικά συνδεδεμένο με την εμφάνιση ενός πανταχού παρόντος  υπέρ – ρυθμιστικό, πατερναλιστικό και προστατευτικό κράτος. Τα κίνητρα για ιδιωτικές επενδύσεις συνοδευόταν από σημαντικά διαπλεκόμενα  συμφέροντα μεταξύ των Τραπεζιτών που ήταν κρατικές και  έλεγχαν το μεγάλο  όγκο των πιστώσεων και των λίγων οικογενειών από την άλλη που  έλεγχαν το μεγάλο μερίδιο των παραδοσιακών μεταπρατικό «βιομηχανιών».

Η κρατική προτίμηση σε μεγάλες επιχειρήσεις υπέθαλψε τη δημιουργία μιας διπλής βιομηχανικής δομής της χώρας. Ένας  ημι – επίσημος τομέας αναπτύχτηκε στις αγορές των προϊόντων, των πιστώσεων και της εργασίας. Ο τομέας αυτός είτε ιδιωτικός, είτε δημόσιος, ήταν έντονα ρυθμιζόμενος από το πολιτικό προσωπικό, όσον αφορά την κατανομή των πόρων και τη λήψη των αποφάσεων Η εφαρμογή  των ρυθμίσεων  για τις τιμές, τη φορολογία, τις επιδοτήσεις, τις προσλήψεις, τις απολύσεις  των εργαζομένων, την επέκταση των πιστώσεων και πάει λέγοντας, ήταν διμερούς διαπραγμάτευσης μεταξύ των επιχειρηματιών και των πολιτικών και όχι του κρατικού μηχανισμού. Τελικά  τα εισοδήματα και τα κέρδη αυτής της οικονομικής – πολιτικής δεν δημιουργούσαν ελεύθερη ανταγωνιστική αγορά, αλλά στην οικονομική κατάρρευση της χώρας.

Η χρηματοδότηση των κομμάτων από το κράτος ήταν  ένα μέτρο που θα δημιουργούσε  πλήρη διαφάνεια με την διατήρηση βιβλίων εσόδων εξόδων και  τον  δημόσιο έλεγχο της χρηματοδότησης  κομμάτων  και  πολιτικών  για να μη τραυματίζει το κύρος της πολιτικής. Από την άλλη πλευρά το οικονομικό κατεστημένο, με διάφορους τρόπους εξασφάλιζε τα συμφέροντά του, τη διαφθορά  των κομμάτων και πολιτικών. (π.χ η Ζήμενς, τα εξοπλιστικά συστήματα για την άμυνας, τα συστήματα ασφαλείας για τους Ολυμπιακούς Αγώνες που αγοράστηκαν και δεν λειτούργησαν ποτέ, το μεγάλο σκάνδαλο στην υγεία με τα εμβόλια γρίπης, της φαρμακοβιομηχανίας Novartis   ή κομματική περίπτωση Τσουκάτου, επί κυβέρνησης Κώστα Σημίτη που πήρε χρήματα για την στήριξη του προεκλογικού αγώνα, όπως  κυβερνητικά και κομματικά στελέχη καταδικάστηκαν για χρηματισμό ή ακόμη και φυλακίστηκαν, (Τσοχατζόπουλου, Παπαντωνίου) από τη δικαιοσύνη ενώ η Κοινοβουλευτική επιτροπή τους είχε αθωώσει με βάση το άρθρο 86 του συντάγματος  περί ευθύνης υπουργών κ.α).

Τη διαπλοκή μεταξύ πολιτικής και  οικονομικών συμφερόντων στην μεταπολεμική Ελλάδα την περιγράφει με εκπληκτικό τρόπο ο επικεφαλής της αμερικανικής οικονομικής  βοήθειας του δόγματος Τρούμαν, Πολ Α. Πόρτερ στο ημερολόγιο του: « Εξ’ άλλου  όπισθεν της κυβερνήσεως κρύπτεται μια μακρά   κλίκα εμπόρων και τραπεζιτών… πολύ ικανών και πονηρών επιχειρήσεων. Η κλίκα αυτή είναι αποφασισμένη προπαντός να προασπίσει τα οικονομικά της συμφέροντα, οτιδήποτε και αν στοιχίσει αυτό εις την  οικονομική υγεία της χώρας. Τα μέλη επιθυμούν να διατηρήσουν ένα φορολογικό σύστημα, το οποίον τα εννοεί σκανδαλωδώς. Αντιτίθεται εις τον έλεγχο  εξαγωγής συναλλάγματος, διότι τούτο θα τους εμπόδιζε να  εξάγουν τα κέρδη τους εις τας τράπεζας του Καΐρου  ή της Αργεντινής. Δεν θα τους περνούσε ποτέ από τον νουν να επενδύσουν τα κέρδη των αυτά εντός της χώρας των, προς όφελος της οικονομικής της αναρρώσεως…».

Η διαπλοκή  όπως και σήμερα, κατατρώγει τα οικονομικά  θεμέλια της ανάπτυξης και οι λίγοι πλουτίζουν ασύστολα χάριν της κραυγαλέας  πολιτικής και διοικητικής εύνοιας (π.χ οι ιδιωτικοποιήσεις της δημόσιας περιουσίας).

Τώρα που μιλάμε για την περιορισμένη αναθεώρηση του Συντάγματος, θα πρέπει να καταργηθεί το άρθρο 86 όπως και η ασυλία των βουλευτών, να περιοριστή μόνο σε πολιτικά θέματα και όχι να τροποποιηθεί.

Αν θέλουν οι πολιτικοί να  ανακτηθεί  το πολιτικό τους κύρος   και να σταματήσει να  διασύρετε  το πολιτικό σύστημα, είναι ευκαιρία να  καταργήσουν το άρθρο περί ευθύνη υπουργούν και να ελέγχονται από τη δικαιοσύνη όπως κάθε πολίτης. Μόνο με αυτό τον τρόπο μπορεί να περιοριστούν τα οικονομικά σκάνδαλα των πολιτικών.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here