Η ΑΟΖ δεν είναι υπερφυσικό πρόβλημα, αλλά πολιτικό

0
90

Γράφει ο Χρήστος Η. Χαλαζιάς

Οι ωκεανοί και οι θάλασσες καλύπτουν περίπου 105,5 εκατομμύρια  τετραγωνικά  μίλια , με απλά λόγια το 71% της επιφάνειας της γης και πάντα  τα παραλιακά κράτη έπαιξαν και παίζουν σημαντικό ρόλο σε όλα τα κοινωνικά – οικονομικά επίπεδα για την ανάπτυξη για αυτό χρειάστηκε να νομοθετηθούν τα θαλάσσια σύνορα των κρατών.

Θα πρέπει πριν φθάσουμε στη τελική σύμβαση του Δικαίου της Θάλασσας του 1982, να θυμηθούμε  ότι πρώτη η Αμερική επί προεδρίας του Χ. Τρούμαν   υπογράφτηκε  το 1945. Η διακήρυξη  αυτή αναγνώριζε το αποκλειστικό δικαίωμα  στις Η.Π.Α να εκμεταλλεύεται τους πόρους της υφαλοκρηπίδας τους. Η Διακήρυξη  δεν διεκδικούσε κυριαρχία, αλλά  μόνο τη δικαιοδοσία στους πόρους της.

Το 1947 ο Ο.Η.Ε δημιουργεί την Επιτροπή Διεθνούς Δικαίου, για  να μελετήσει ένα νέο νομικό καθεστώς για τα θαλάσσια σύνορα.  Δέκα χρόνια αργότερα αποφασίστηκε  να συγκαλέσει την 1η Διάσκεψη του Δικαίου  της Θάλασσας  στη Γενεύη. Προτάθηκαν τότε έξι  σημεία για τα οποία δεν  συμφώνησαν  τα κράτη που συμμετείχαν και αναβλήθηκε για να γίνουν νέες μελέτες.  Η δεύτερη δεν είχε κανένα αποτέλεσμα και η  τρίτη διάσκεψη  του 1982 έγινε στην πόλη Μοντίγκο Μπεϊ της  Ιαμαϊκής, είχε ως αποτέλεσμα  τη δημιουργία του Δικαίου των Θαλασσών  στηριζόμενη σε 320 άρθρα και 9 παραρτήματα που ξεκαθάριζαν τα δικαιώματα του κάθε παραλιακού κράτους.

Η Διακήρυξη αυτή  αναδεικνύει δυο βασικά σημεία όπως: α) να μπει τάξη στα θαλάσσια σύνορα β) τη διανεμητική δικαιοσύνη, μέσω πολιτικών εξελίξεων.

Το άρθρο 121 που μιλά  για τα νησιά και – αποτέλεσε  αντικείμενο έντονης  ελληνοτουρκικής διαμάχης – τονίζοντας ότι τα νησιά έχουν αιγιαλίτιδα ζώνη, συνορεύουσα ζώνη, αποκλειστική οικονομική  ζώνη (ΑΟΖ) και υφαλοκρηπίδα, με εξαίρεση των βραχονησίδων, οι οποίες υστερούνται υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ, όταν δεν μπορούν να δημιουργήσουν δική τους οικονομική δραστηριότητα.

Το πλαίσιο  της χωρικής θάλασσας είναι ξεκάθαρο κι’ όμως υπάρχει μια τάση ανοχής των ελληνικών κυβερνήσεων, που όχι  μόνο αλλοιώνει τα πράγματα και η Τουρκία προωθεί στο δικό μας χώρο το casus Belli  (παράνομο για μια χώρα μέλος του ΝΑΤΟ). Μια σωστή μελέτη των δεδομένων φτάνει για  να απορριφτεί αυτή η τάση της Τουρκίας.

Η χώρα μας έχει καθορίσει το εύρος  των 6 ναυτικών μιλίων για την χωρική θάλασσα με το νόμο 230/17-9-1936, ο οποίος  επιβεβαιώνεται με το νέο νόμο  187/20-9-1973. Στη συνέχεια κύρωσε τη Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θαλάσσης με το νόμο 2321/1995, η οποία καθορίζει το εύρος των 12 ναυτιλιακών μιλίων για  χωρική θάλασσα. Δεν θα πρέπει οι πολιτικοί μας να ξεχνούν ότι η Τουρκία έχει ορίσει  εύρος 12 ναυτικών μιλίων στη Μαύρη Θάλασσα και στη Μεσόγειο με την υπ’ αριθμόν 8/ 4672 απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου.  Ενώ  η Τουρκία προσπαθεί να μας πείσει ότι δεν είναι σωστό να εφαρμόσουμε τα 12 ναυτικά μίλια στο Αιγαίο. Πολλοί από τους πολιτικούς δηλώνουν ότι η Τουρκία δεν έχει αναγνωρίσει τη Σύμβαση του  Διεθνές Δικαίου της Θάλασσας του 1982.

Η Σύμβαση του 1982 αναφέρει στο άρθρο 121 παρ. 2 ότι όλα τα νησιά  διαθέτουν ΑΟΖ και καθορίζεται με τον ίδιο τρόπο που καθορίζεται, για τις ηπειρώτικες περιοχές.  Επομένως η Τουρκία δεν μπορεί να χρησιμοποιεί  για την ΑΟΖ τα ίδια επιχειρήματα που  προβάλλει για την υφαλοκρηπίδα  των νησιών του Αιγαίου, ότι τα νησιά μας δεν διαθέτουν υφαλοκρηπίδα.

Το αν οι πολιτικοί μας αδιαφορούν για το άρθρο 2 του κυρωτικού νόμου και επιφυλάσσονται για το πότε θα κρίνουν να κινήσουν τις διαδικασίες να επεκτείνει το νόμο της χωρικής θάλασσα μας, έως τα 12 ναυτική μίλια, δεν είναι θέμα δικαιοσύνης αλλά απλά  πολιτική βούληση, διότι ο καθένας πολιτικός που δεν μπορεί να σταθεί στο ύψος των εθνικών δικαίων βρίσκει διάφορες δικαιολογίες. Για να αποφύγει την εφαρμογή νόμου του Διεθνές .Δικαίου. της Θαλάσσης.

Τώρα γίνεται  κατανοητό ότι σ’ όλο το πλαίσιο το οποίο  η γενική κατάσταση μας δίνει κάθε δυνατότητα να ενεργοποιήσουμε ένα εργαλείο , που υπάρχει και είναι ο αναγνωρισμένος  νόμος για το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας και εφαρμόζεται σχεδόν απ’ όλες της χώρες του πλανήτη και ίσως να είμαστε η μοναδική χώρα, ενώ τον αναγνωρίζει δεν τον εφαρμόζει και από πλευρά της Τουρκίας δεν υπάρχει σοβαρό επιχείρημα εναντίον της χώρας μας όταν υπάρχει η απόφαση έξι δυνάμεων  και η συμφωνία της Λωζάννης. Για την Τουρκία δεν υπάρχει κανένα σοβαρό επιχείρημα διεκδίκησης πέρα από τις ανεδαφικές κραυγές.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here