Η προβοκάτσια των Τούρκων και η μοιραία νύχτα του Σεπτεμβρίου

0
101

Γράφει ο Χρήστος Η. Χαλαζιάς

Το Τουρκικό κράτος σε συνεργασία με το παρακράτος και την οργάνωση ενεργκενεκόν, προετοίμαζε από το 1953 τη νύχτα του τρόμου των Σεπτεμβριανών της Κωνσταντινούπολης  σε βάρος της Ελληνικής κοινότητας.

Η συστηματική προπαγάνδα για την ενίσχυση των εθνικιστικών οργανώσεων, φοιτητών, συνδικάτων και στρατιωτικών της σχολής ανορθόδοξου πολέμου, που λειτουργούσε με την υποστήριξη του ΝΑΤΟ. Επικεφαλής της προπαγάνδας ήταν η κεμαλική εφημερίδα «Χουριέτ» με τη κύρια αρθρογραφία της και στη συνέχεια την μιμήθηκαν και άλλες.

Το απόγευμα της 6ης Σεπτεμβρίου του 1955 το κρατικό ραδιόφωνο σε έκτακτη είδηση του, ανακοινώνει ότι στο σπίτι του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ στη Θεσσαλονίκη έγινε έκρηξη  βόμβας (την όποια όπως αποδείχτηκε αργότερα την  είχε τοποθετήσει ο τούρκος φοιτητής της μυστικής υπηρεσίας Μ.Ι.Τ).

Η είδηση αυτή έδωσε το σύνθημα  να  κινητοποιηθεί ο παρακρατικός μηχανισμός, πριν καν γίνει επίσημη κυβερνητική ανακοίνωση  για το γεγονός.

Οι επικεφαλής των οργανώσεων  κινητοποίησαν  τα μέλη τους να βγουν στους δρόμους με σιδηρολοστούς, τσεκούρια, φτυάρια, έχοντας στα χέρια τους λίστα και τα σημαδεμένα κτήρια με κόκκινο Χ που θα πρέπει να καταστρέψουν  για να μη γίνει κανένα λάθος.

Στόχος ήταν τα ιδρύματα, οι εκκλησίες, τα σχολεία, τα μαγαζιά, σπίτια, νεκροταφεία, τους τάφους πατριαρχών και ευεργετών, να ξυλοκοπήσουν ιερείς, παιδιά, γυναίκες, γέρους, και άνδρες. Είχαν σαφής εντολή  να μην επιτεθούν στο οικουμενικό Πατριαρχείο και στο Προξενείο.  Τα αιματηρά γεγονότα συνεχίζονταν όλη τη νύχτα της 6ης προς 7η  Σεπτεμβρίου  και άρχισαν  να μειώνονται με την κήρυξη  του στρατιωτικού νόμου, ξημερώματα της 7ης Σεπτεμβρίου.

Μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα  έγιναν τόσο μεγάλες ζημιές.  Ο αριθμός των νεκρών ξεπερνά τους 30, οι βιασμοί των γυναικών έφθασαν τους 300 και μην ξεχνάμε τους εκατοντάδες τραυματίες. Οι καταστροφές σε κτήρια  έφθασαν σε 1 δις δολάρια της εποχής, χωρίς να μπορεί να εκτιμηθεί η αξία των καταστραμμένων ιστορικών μνημείων.

Ήταν το τελευταίο χτύπημα μετά τον αβάσταχτο φόρο  για την ιδιοκτησία,  γνωστός ως Βερλίκ , ο οποίος εφαρμοζόταν μόνο για τους μη τούρκους πολίτες. Όποιος δεν μπορούσε να  πληρώσει αυτό το φόρο , με συνοπτικές  δικαστικές διαδικασίες λάμβανε ποινή να εργαστεί  σε καταναγκαστικά έργα  στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Ασκαλέ.

Ο στόχος της τουρκικής κυβέρνησης ήταν η οικονομική καταστροφή  της Ελληνικής  κοινότητας για να την αναγκάσουν να εγκαταλείψει την Κωνσταντινούπολη.

Η τουρκική κυβέρνηση γνώριζε το σχεδιασμό των παρακρατικών οργανώσεων και δεν έκανε τίποτα για να αποτρέψει τα αιματηρά γεγονότα. Περίμενε  πρώτα  να  ολοκληρωθεί το σχέδιο και μετά να επέμβει.

Η ελληνική κυβέρνηση έκανε ποικίλες διπλωματικές προσπάθειες χωρίς όμως σπουδαία  αποτελέσματα. Μόνο το 20% των αποζημιώσεων καταβλήθηκαν και αυτό σε μεγάλο χρονικό διάστημα και εφόσον  είχε εξευτελιστεί η τουρκική λίρα. Το επιχείρημα ότι ο κόσμος εξεγέρθηκε  εξαιτίας της βόμβας στο Προξενείο και πρώην σπίτι του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ  αποκαλύφθηκε ότι ήταν προβοκάτσια και τα εκρηκτικά είχαν έρθει από την Τουρκία στις 3 Σεπτεμβρίου.

Τη στάση των  ισχυρών της τότε εποχής,  Η.Π.Α. και Άγγλοι απέναντι στα δραματικά γεγονότα την  περιγράφει η εφημερίδα «Αρκόπολις» (11 Σεπτεμβρίου 1995)  «..Βρετανοί, τώρα βλέπομεν  κάτι που ομοιάζει με καφελίν. Βλέπομεν  εσάς να σκύβετε εις το αυτή του κ. Ζορλού και να του ψιθυρίζετε τα εξωφρενικά συνθήματά του δια την Κύπρον. Κάτι  απείρως χειρότερο όμως: Σας βλέπομεν να κατέρχεσθε εις τα καταγώγια της Ιστανμπούλ, να συγκεντρώνετε του χαμάληδες της, να τους σφίγγετε τα χέρια, να οπλίζετε αυτά τα χέρια τους με  ράβδους και εγχειρίδια  και να τους εξαπολύετε εναντίον  των ομογενών μας και των αξιωματικών μας…».

Για να αποφύγει η Τουρκία τις ευθύνες  εθνοκάθαρσης έστησε μια δίκη παρωδία το 1960  με 60 κατηγορούμενους για τα γεγονότα 6 και 7   Σεπτεμβρίου  στην Κωνσταντινούπολη, καταδικάστηκαν  με ποινές  που αφορούσαν της υλικές ζημιές και όχι  για τις ανθρώπινες απώλειες,  σε 6 χρόνια φυλάκισης  και 375 τουρκικές λίρες ο Μεντερές και ο Ζορλού σε 4 χρόνια φυλάκισης και 250 τουρκικές λίρες πρόστιμο, όλοι οι πράκτορες και μέλη του παρακρατικού μηχανισμού αθωώθηκαν.

Η κατανόηση των Σεπτεμβριανών μπορεί να γίνει μόνο αν εξετάσει κάποιος  την αλυσίδα  των παρόμοιων γεγονότων πριν και μετά των Α και Β παγκόσμιο Πόλεμο. Η ιστορική έρευνα  τούρκων μελετητών  αποδεικνύει τους μηχανισμούς αυτούς που ξεκίνησαν αρχικά με την ονομασία «Ένωση Πρόοδος», που ιδρύθηκε στην Γενεύη με σκοπό την εδραίωση  της τουρκικής φυλής στα σκόρπια εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που ζούσαν. Στις αρχές του 20ου αιώνα η οργάνωση  ονομάστηκε «Νεότουρκοι» και  εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη.

Με την Συνθήκη της Λωζάννης δημιουργείται  και την οικονομική βοήθεια  των ισχυρών της εποχής (Ρωσία τότε (ΕΣΣΔ), Γερμανία, Γαλλία, Αγγλία και αναγνωρίζεται διεθνώς ως κράτος των Νεότουρκων.

Οι ιστορικοί υποστηρίζουν ότι Νεότουρκοι έχουν την ίδια νοοτροπία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας εθνοκαθάρσεων. Ο ιστορικός Φουάτ Ντουντάρ, με ακράδαντα στοιχεία αναλύει την όλη διαδικασία  του προγράμματος  εθνοκάθαρσης  που εφαρμόζεται   ακόμα και σήμερα. από το πολιτικό της σύστημα, σε βάρος των Κούρδων που κατοικούν σε Τουρκικές περιοχές.

Τα Σεπτεμβριανά  ήταν ένα τρομερό γεγονός. Ήταν  η «Νύχτα του τρόμου  και της βίας» στην Κωνσταντινούπολη. Οι  Έλληνες της κοινότητας μετά τα γεγονότα, αισθάνονται  πικρία για την χαλαρή αντίδραση  της τότε ελληνικής κυβέρνησης και για την αδιαφορία των ισχυρών.

Η Τουρκία δεν σταμάτησε μόνο στα Σεπτεμβριανά. Το 1964 ξεκίνησε τις απελάσεις όσων είχαν απομείνει, προχώρησαν σε κατασχέσεις των περιουσιών τους, την απαγόρευση  να μιλούν ελληνικά σε δημόσιους χώρους, τους περιόρισαν την επιλογή στα επαγγέλματα και δεν μπορούν να μεταβιβάσουν τις περιουσίες τους.

Τα Σεπτεμβριανά αποτελούν μια ακόμη συρρίκνωση του Ελληνισμού. Αρκεί να σκεφτούμε ότι την εποχή της Συνθήκης της Λωζάννης ζούσαν 120.000, το 1960  ο πληθυσμός μειώθηκε σε 80.000 και σήμερα είναι δεν είναι ούτε 2.000.

Τα τραύματα  από τα γεγονότα δεν έκλεισαν ακόμη μεταβιβάζοντα  από γενιά σε γενιά, χωρίς να υπάρχουν πλούσιες αναφορές στα διδακτικά βιβλία της χώρας, για να διδάσκονται οι νέοι.

 

 

 

 

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here