Άσυλο ανιάτων

0
191

Του Κώστα Παπαθεοδώρου

Αύγουστος . Τα παιδιά ανηφόρισαν για τις πηγές του Αχέροντα.  Η βαριά ζέστη καθηλώνει το νου αλλά ο ερεβώδης  ποταμός  που γεννιέται στα άγρια φαράγγια πίσω από το βουνό,  κυλάει με προαιώνια ορμή για να συναντήσει τη θάλασσα μου τονώνει μια  (συνήθως) νωχελική παρόρμηση.

Στη διαδρομή με τα παιδιά- στη διαδρομή της ζωής- έχω να απαντήσω σε μυριάδες ανεπίγνωστα, αμείλικτα αλλά θεμελιώδη, κατά τη δική μου κοσμοθεωρία, ερωτήματα.

Κάποτε έλεγα- γιατί βολονταριστικά το πίστευα κιόλας- ότι : «Δεν έχει σημασία πόσες μάχες θα χάσουμε αφού στο τέλος θα κερδίσουμε τον πόλεμο».

Τώρα πια δεν έχω τη δύναμη και το πάθος να  υποστηρίξω τις παλιές μου δοξασίες,  καθώς μετά από τόσες δεκαετίες εμμονών  διαπιστώνω ότι ο ποταμός νομοτελειακά κυλάει και  χάνεται στη  θάλασσα. Δε στερεύει, αλλά ποτέ δεν μπορείς να περάσεις δυο φορές το ίδιο ποτάμι…

Ξεθυμασμένο καλοκαίρι  και όπως διαλαλούσε ο μακαρίτης ο Έκο, τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις. Παρά μόνο μέτρα και διατάξεις που περνούν εύκολα καθώς  τα αντανακλαστικά των Μέσων Ενημέρωσης και της κοινωνίας είναι σε καταστολή.

Οι περισσότεροι –κυρίως της Δεξιάς- επιλέγουν τον Αύγουστο για τις βρομοδουλειές τους.

Τον Αύγουστο που το κομματικό σύμπαν είναι σταματημένο και η κοινωνία λιάζεται

Η περίοδος είναι ιδανική καθώς  έτσι βγαίνουν όλοι από το αδιέξοδο. Η κυβέρνηση που κάτι πρέπει να παρουσιάσει ώστε να αποδείξει την ύπαρξη της, η αντιπολίτευση να δικαιολογηθεί ότι απουσιάζουν οι λαϊκές δυνάμεις για την εξέγερση και η κοινωνία ότι γεμίζει της μπαταρίες ώστε να ξαμολυθεί στους δρόμους το Σεπτέμβρη…

Ο Αχέροντας αφρίζει καθώς  πολύ νερό κυλά στην κοίτη του. Αλλά πουθενά δε διακρίνω τη σταγόνα που μπορεί να αλλάξει  τα χρόνια και τους αιώνες. Η κόκκινη σταγόνα του αίματος που μένει ανεξίτηλη  στην κόψη των καιρών.

Δεξιά και Αριστερά, μια διαδοχή σε άδειους δρόμους, κλειστά μαγαζιά, έρημα καφενεία.

Κατεδαφίστηκαν τα κομψά σπίτια και πλέον  ζούμε όλοι στην ίδια πολυκατοικία. Κοιμούμαστε και τρώμε ο ένας πάνω στον άλλον. Ο θάνατος των ιδεών, των παθών των προσδοκιών. Και  αντί για το ξενύχτι του νεκρού, η ύστατη μοναξιά  του ακατοίκητου σώματος στο ψυγείο της ιστορίας.

Μακάβρια περιγραφή αλλά προσφυής για  περιγραφή  πτωμάτων. Και οι υπόλοιποι- οι μελλοθάνατοι- βήχουν και φτύνουν χολή και μίσος.

Το ΠΑΣΟΚ βολοδέρνει στις ξέρες του Ακρωτηρίου της Καλής Ελπίδας, όπου οι  σύντροφοι  για εξευμενίσουν τους θεούς, κάνουν λιτανεύσεις των εικόνων και των σκευών.

Ο ΣΥΡΙΖΑ λιάζεται αποκαμωμένος και  καθώς διαβάζω  σχόλια άκαμπτων οπαδών του,  διαπιστώνω αυτό που και παραπάνω ανέφερα. Τίποτε δεν κατάλαβε ή πάντως ακόμη δεν είναι έτοιμος να κατανοήσει τις αλλαγές και τα υπόγεια ρεύματα της κοινωνίας. Και αυτό θα φανεί όταν επιστρέψουν τα «παιδιά» από τις διακοπές στα Εξάρχεια και στις Σχολές. Θα διαμαρτυρηθούν για  την κατάργηση του Πανεπιστημιακού Ασύλου, θα κάνουν τις  γνωστές πορείες, θα οργανώσουν το αντάρτικο στα Τουρκοβούνια  και θα κάνουν  επιδρομές στο κέντρο της Αθήνας  ώστε να αναδείξουν το ταξικό κράτος καταστολής της Δεξιάς!

Αλλά εδώ κύριε ΣΥΡΙΖΑ οφείλεις να πάρεις θέση γιατί:  «το να λες ΌΧΙ δεν είναι αρκετό…».

Θα πρέπει Κύριε Ε ΣΥΡΙΖΑ να αρθρώσεις αντιπολιτευτικό λόγο διανθισμένο με προτάσεις, ιδέες, σχέδια. Ο αντιπολιτευτικός σου λόγος ηττήθηκε- ακριβέστερα συνετρίβη- δύο φορές. Ήταν στυφός, παρωχημένος, παλαιοκομματικός. Βγαλμένος από τα σεντούκια της μνήμης.

Και ακόμη και τώρα στη Βουλή, τα στελέχη του Κυρίου ΣΥΡΙΖΑ επαναλαμβάνουν  αυτά που αποδοκιμάστηκαν  δύο φορές μέσα σε δύο μήνες.

Ίσως είναι ακόμη  ζαλισμένοι από τη ροπαλιά που δέχτηκαν, αλλά πάλι δε φορούσαν… κράνη! Αρνούνταν να δεχτούν αυτό που όλοι διέβλεπαν. Μιλούσαν για νίκη- έστω οριακή ήττα- όταν όλα ήταν προδιαγεγραμμένα.

Στον ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν καταλάβει ότι εκτός από τις εκλογές, έχασαν και την πελατεία. Και αν δεν φροντίσουν έγκαιρα και πειστικά να ξεκαθαρίσουν «τι είναι και που θέλουν να πάνε», θα εξελιχτούν σε αριστερή… παρένθεση. Όχι βέβαια ότι έχουν κάτι από… Αριστερά.

Η σειρά της Ν.Δ. Μου θυμίζει τη γνωστή παροιμία: «θέλει η πουτ@να να κρυφτεί κι` η χαρά δεν την αφήνει…».

Ήταν και παραμένει- και επιδιώκει να το υπενθυμίζει- ένα δεξιό κόμμα με  δηλωμένες αυταρχικές τάσεις. Και η πολιτική της ηγεσία -νυν και αεί- ακολουθεί διχαστικές και πολωτικές τακτικές πολιτικές.

Η προτεραιότητα του χιλιοφορεμένου και απαρχαιωμένου συντηρητικού κλισέ: «Τάξις και Ηθική» δεν είναι συμπτωματική. Αφενός καταθέτει διαπιστευτήρια, αφετέρου δε συσπειρώνει την εκλογική βάση και παρέχει το μύθο  για το αφήγημα του καλοκαιριού: το άσυλο κατέστρεψε την Ελλάδα και οι αναρχικοί παρασέρνουν  τα παιδιά μας…

Φυσικά,  η  ανάκτηση των Εξαρχείων συνδέεται με την επαναφορά της  σκληρής δεξιάς.  Οι διατάξεις για το επιτελικό κράτος, την κατάργηση της αιτιολόγησης των απολύσεων και της  ευθύνης εργολάβων/υπεργολάβων απέναντι στους εργαζόμενούς τους, είναι στοιχεία αυτής της αντίληψης. Η κατάργηση του Ασύλου, όπως έχω ξαναγράψει είναι απλώς το τυράκι στη φάκα.

Υ.Γ. 1 Είναι το πρώτο άρθρο που γράφω μετά τις εκλογές. Ίσως είναι ακόμη νωρίς για σκληρή κριτική και μακάρι να διαψευστώ.

Υ.Γ. 2 «Ποιώ ουρανόν και γην καινήν και ιδού ή νέα ιερά τάξις των αλαφροϊσκιωτων* κατέρχεται εξ ουρανού κεκοσμημένη…»

* Αλαφροΐσκιωτοι είναι αυτοί που αντιλαμβάνονται τον αόρατο κόσμο και μπορούν να βλέπουν τα πνεύματα των νεκρών, αλλά και τα υπόλοιπα αλλόκοτα μικρά πλάσματα που ζουν ανάμεσα μας

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here