Μήπως έχουμε ξεχάσει τους αγνοούμενους της Κύπρου;

0
56

Γράφει ο Χρήστος Η. Χαλαζιάς

Με την εισβολή των Τουρκικών στρατευμάτων στη Κύπρο το 1974, πέρα από την παραμονή του στρατού στη Βόρεια Κύπρο, τον εποικισμό με Βουλγάρους μουσουλμάνους, την καταστροφή και κλοπή  αρχαιοτήτων  ανεκτίμητης αξίας, υπάρχει και ένα ανθρωπιστικό πρόβλημα  που ντροπιάζει την  ανθρωπότητα και αυτό είναι οι 1619  ελληνοκύπριοι και ανάμεσα τους 68 Έλληνες, αγνοούμενοι, που ακόμη και σήμερα  αναζητούνται από τις οικογένειες τους.

Ένα τρομερό δράμα και μια αγωνία  για το πολυβασανισμένο  κυπριακό λαό. Καθένας  διερωτάται εύλογα: που είναι αυτοί οι άνθρωποι; Είναι  ζωντανοί; Ή νεκροί; Ή να πιστέψουμε την άποψη του Οζάλ « ότι δεν υπάρχει θέμα αγνοουμένων, ή του ηθοποιού Αττίλα Ολγκάτς που ομολόγησε ότι εκτελούσαν του αιχμαλώτους και αυτός είχε εκτελέσει 15, ή την θέση  του διπλωμάτη Οζτσερί που το 1989 έγινε αντιπρόσωπος της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ δηλώνοντας ότι : « Ελληνοτουρκικός διάλογος δεν πρέπει να συνδέεται με την τύχη ορισμένων  ατόμων (αγνοούμενους).

Σταδιακά  η Ελληνοκυπριακή πλευρά έχει αποσυνδέσει το ζήτημα  των αγνοουμένων από τη συνολική πολιτική λύση του Κυπριακού, επειδή πρόκειται για ένα ανθρώπινο προβλήματα. Η Τουρκία αρνείται πεισματικά να βοηθήσει στη λύση αυτού του προβλήματος.   Πρέπει να τονίσουμε ότι η άρνηση της Τουρκίας έρχεται σε αντίθεση με τα ψηφίσματα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (Ο.Η.Ε)  για το θέμα των αγνοουμένων.

Ας θυμηθούμε μετά από 45 χρόνια ορισμένα  ψηφίσματα και τι απαιτούσαν από την Τουρκία, τα οποία ποτέ δεν τα εφάρμοσε και φυσικά δεν υπήρξε και καμιά κύρωση για την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από τον ΟΗΕ.

Το Νοέμβριο του 1974 με το ψήφισμα  3220 « Καλεί  όλα τα μέρη να συνεργαστούν  με την  διεθνή επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού στην παραχώρηση πληροφοριών για τους αγνοούμενους». Τον Δεκέμβριο του 1975 με νέο ψήφισμα  του ΟΗΕ 3450 « ..βασική ανθρώπινη ανάγκη  να πληροφορηθούν για τους αγνοούμενους οι οικογένειες και οι συγγενείς τους».  Τον Φεβρουάριο  του 1976 : Η Επιτροπή  Ανθρωπίνων δικαιωμάτων του ΟΗΕ  με ψήφισμα « Καλεί Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ να εντείνει τις προσπάθειες  του για τους αγνοημένους της Κύπρου».

Οι Τουρκικές  κυβερνήσεις στρατιωτικές χούντες ή πολιτικές χούντες δεν αισθάνονται την ανθρώπινη ευαισθησία και τον πόνο ενός λαού. Έτσι τα ψηφίσματα του ΟΗΕ δεν έχουν πρακτικό αποτέλεσμα. Ο τουρκικός επεκτατισμός παρουσιάζει διαχρονική αδιαλλαξία για ένα θέμα ανθρωπιστικού χαρακτήρα.

Το 1975 «στον τρίτο γύρω των  διακοινοτικών συνομιλιών  μεταξύ των άλλων θεμάτων συζητήθηκε  και το θέμα των αγνοουμένων. Συμφωνήθηκε αμοιβαίως να δοθούν πλήρες διευκολύνσεις για έρευνες,  που θα γίνουν με βάση πληροφοριών, που θα δώσει η Τουρκία, κάτι που δεν έγινε ποτέ πράξη.»

Ο Γενικός Γραμματείς του ΟΗΕ τον Αύγουστο  του 1976  κοινοποιεί  εισήγηση της διεθνούς Επιτροπής του  Ερυθρού Σταυρού που προέβλεπε  την ίδρυση  διερευνητικού σώματος με ελευθερία κινήσεων και  παραχώρησης  διευκολύνσεων και διαμόρφωση  συμπερασμάτων γύρω από τι έχει γίνει με τους αγνοούμενους.

Σε συνάντηση  κορυφής τον Μάιο του 1979 με τον πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Κυπριανού και του προέδρου της Τουρκοκυπριακής μειονότητας Ντενκτάς. Συζητήθηκε το θέμα των αγνοουμένων και ο Ντενκτάς αποδέχτηκε ότι θα βρεθεί μια «λύση». Δυο χρόνια αργότερα  1981 ιδρύθηκε  Επιτροπή  που απαρτιζόταν από τα ενδιαφερόμενα  μέρη και η διεθνής επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού.

Μετά από όλες αυτές τις τυπικές κινήσεις  των διεθνών  οργανισμών  η Τουρκία ισχυρίζεται ότι δεν υπάρχουν αγνοούμενοι. Όμως  τα ντοκουμέντα και οι αναφορές  των Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού  είναι αποκαλυπτικές.

Τα στοιχεία  της  Επιτροπή θέτουν την Τουρκία για μια ακόμη φορά μπροστά στις ευθύνες της. Ενδεικτικά θα αναφέρουμε ορισμένα αποσπάσματα της Επιτροπής: α) Πρόσωπα τα οποία αιχμαλωτίστηκαν και  καταγράφθηκαν σε τουρκικούς καταλόγους από τις τουρκικές  αρχές ως αιχμάλωτοι και όμως αγνοούνται.  β)  Πρόσωπα  που αναγνωρίστηκαν  από φωτογραφίες να κρατούνται από τούρκους στρατιώτες ως αιχμάλωτοι. γ) Πρόσωπα  που μετά  τη σύλληψή τους από τους Τούρκους στρατιώτης μίλησαν στον Τουρκοκυπριακό ραδιοφωνικό σταθμό «Μπαϋράκ» την περίοδο 1974,και σήμερα αγνοούνται.

Όλα αυτά τα στοιχεία επικυρώνονται και από τουρκικές πηγές. Ο Τούρκος δημοσιογράφος  Μ . Μπιράντ σε έρευνα  που έκανε και δημοσιεύθηκε  στην εφημερίδα «Μιλλιέτ»  τον Ιούνιο του 1976, και παρουσίασε  φωτογραφίες ανθρώπων που αγνοούνται.

Οι γείτονες μας, όχι μόνο δεν αναγνωρίζουν  και δεν τιμούν  τα θύματα τους, αλλά και γιορτάζουν την επέτειο των εγκλημάτων τους, ως απελευθερωτικούς  αγώνες και τιμά ως ήρωες  τους εισβολείς και στην κατοχή  της Βόρειας Κύπρου και έχουν το θράσος να τη ονομάζουν «Τουρκική Δημοκρατία» και τώρα διεκδικούν και τον υποθαλάσσιο πλούτο της χώρας μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.   Ως πότε όμως η Ευρώπη  και οι αρμόδιοι Διεθνείς Οργανισμοί  θα ανέχονται την  κατάσταση αυτή αδιαμαρτύρητα και με αδράνεια για μια χώρα που ευθύνεται με τόσα άλλα  ανομήματα όπως  γενοκτονίες Αρμενίων και Ποντίων  και εθνοκαθάρσεις όπως τον Κουρδικό λαό και με τις συνεχείς υπερβολικές προκλήσεις της Ελλάδας και της Κύπρου παραβιάζοντας το διεθνές δίκαιο  και οι ισχυροί να κωφεύουν απέναντι στις παρανομίες της  Τουρκία ακόμη και σήμερα ή στην ακραία περίπτωση να βγάζουν κάποια τυπική ανακοίνωση χωρίς  να πίεση την χώρα αυτή να επανέλθει στη νομιμότητα.

Το θέμα των αγνοουμένων σαράντα πέντε χρόνια από την Τούρκική  εισβολή στην Κύπρο δεν έχει κλείσει και οι αγνοούμενοι ουσιαστικά παραμένουν αγνοούμενοι!

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here