Αυτή είναι η Ελλάδα!

0
166

Του Κώστα Παπαθεοδώρου

Πρώτη φορά που άκουσα την περιβόητη φράση ήταν το βράδυ της 26ης Σεπτεμβρίου του 2000, λίγο μετά τη βύθιση του επιβατηγού πλοίου «Εξπρές Σάμινα» το οποίο προσέκρουσε στο σύμπλεγμα βραχονησίδων Πόρτες, δύο ναυτικά μίλια ανοιχτά της Πάρου. Το ρήγμα που υπέστη το πλοίο από τη σύγκρουση ήταν τόσο μεγάλο που μέσα σε 25 λεπτά  βρέθηκε στο βυθό του Αιγαίου παρασέρνοντας στο θάνατο 81 από τους συνολικά 510 επιβάτες.

Και αν δεν έσπευδαν με τα καΐκια τους οι ψαράδες της Πάρου, οι νεκροί θα ήταν πολλοί περισσότεροι. Επίσης αρκετοί κάτοικοι του νησιού στο άκουσμα της είδησης πήγαν στις παραλίες και βοήθησαν  τους ναυαγούς  προσφέροντας ρούχα και κουβέρτες και πάντως  συμμετέχοντας στις προσπάθειες των διασωστών. Στο πλοίο επέβαιναν και στρατιώτες που επέστρεφαν από την άδειά τους και έλαβαν και αυτοί ενεργά μέρος στη διάσωση…

Την ίδια στιγμή στο υπουργείο Ναυτιλίας στην Αθήνα επικρατούσε  παγωμάρα. Τα τηλέφωνα χτυπούσαν δαιμονιωδώς από συγγενείς που ζητούσαν να μάθουν για την τύχη των δικών τους.

Πολλοί κατηγόρησαν το πλήρωμα για αδιαφορία, αρκετοί μίλησαν για τις προδιαγραφές του Σάμινα που δε θα έπρεπε πια να εκτελεί δρομολόγια αλλά και για τις ευθύνες του πλοίαρχου και υποπλοίαρχου.

Το πλοίο  ταξίδευε τον τελευταίο μήνα πριν από το ναυάγιο χωρίς τα αναγκαία πιστοποιητικά και δεν υπήρχαν λίστα επιβατών ούτε σχέδιο εγκατάλειψης του.

Τι σύμπτωση, τι ειρωνεία, τι τραγωδία. Μνήμες από το παρελθόν που αντικρίζουμε σήμερα ως εικόνες.

Την περιβόητη φράση: «αυτή είναι η Ελλάδα», είχε πει ο τότε Πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης…

Σύμφωνοι, ήταν πρωθυπουργός και δεν δικαιούνταν να κάνει διαπιστώσεις αλλά να διορθώνει τα πράγματα και να βελτιώνει την κατάσταση. Και σε περίπτωση που διαπίστωνε ότι δεν μπορούσε να τα καταφέρει έπρεπε να παραιτηθεί!

Δεν το έπραξε και γι` αυτό ελέγχεται. Όμως τόλμησε να εκστομίσει αυτό που καθημερινά όλοι μας συμπεραίνουμε και δημοσίως αναφωνούμε…

Σεπτέμβρης 2017, δηλαδή ακριβώς 17 χρόνια μετά, η τραγωδία επαναλαμβάνεται όχι ως φάρσα αλλά και  πάλι ως… τραγωδία. Διότι όλα αυτά τα χρόνια τίποτε ή έστω ελάχιστα πράγματα άλλαξαν. Το κράτος απουσιάζει,  το παρακράτος οργιάζει και η μαφία εξουσιάζει…

Γιατί το τι συμβαίνει δεκαετίες τώρα στον Αργοσαρωνικό είναι σε όλους ( και σίγουρα τους ιθύνοντες) γνωστό. Λαθρεμπόριο, συναλλαγή, διαφθορά, μαφία…

Τίποτε δεν είναι τυχαίο και δυστυχώς όλα πάνε χαμένα. Ακόμη και η δραματική εμπειρία της χρεοκοπίας που πολλοί λογάριαζαν ότι θα λειτουργήσει ως μνημείο αναθέματος, ως εθνικό εφαλτήριο πραγματικής ανάτασης.

Δυστυχώς δεν μαθαίνουμε από τα λάθη μας αλλά και ούτε προχωράμε μπροστά από τις επιτυχίες μας. Γιατί και αποτυχίες και επιτυχίες καταγράψαμε στα 200 χρόνια της εθνικής μας ζωής.

Μόνο που οι επιτυχίες ήταν αποσπασματικές και συγκυριακές ή οφείλονταν σε μεμονωμένους Έλληνες που έσπευδαν εθελοντικά σαν τους κατοίκους της Πάρου να σώσουν την κατάσταση.

Οι  αποτυχίες έχουν νομοτελειακή αφετηρία και δραματική κατάληξη. Κοστίζουν σε χρήμα, σε ζημιές, σε καταστροφές και κυρίως, σε ανθρώπινες ζωές.

Η κρίση δημιουργεί ευκαιρίες και προϋποθέσεις ανασύνταξης, αναγέννησης ανασυγκρότησης: συλλογικής και ατομικής. Μόνο που στην περίπτωσή μας δείχνουμε  ανεπίδεκτοι η ακόμα χειρότερα τυχοδιώκτες, καιροσκόποι, αμοραλιστές. Εκμεταλλευόμαστε   την παράλυση του κράτους και την απουσία ελεγκτικών μηχανισμών ώστε να επιδοθούμε σε λεηλασία, πλιάτσικο, σφετερισμό. Όπως στην Κατοχή που η έλλειψη τροφίμων αποτέλεσε ευκαιρία πλουτισμού για τους μαυραγορίτες…

Και καλά όλα τα προηγούμενα χρόνια που δεν ξέραμε, δε γνωρίζαμε, δεν πιστεύαμε.

Από το 2010 και εντεύθεν που η εξαθλίωση μας έριξε στα Τάρταρα τίποτε και πάλι δεν διδαχθήκαμε ώστε κάτι να αλλάξουμε; Η απάντηση προκύπτει δυστυχώς αρνητική.

Οκτώ χρόνια τώρα, αντί να βελτιώνουμε τη δημόσια διοίκηση, τις υπηρεσίες υγείας, την παιδεία, την ασφάλεια, τους ελεγκτικούς μηχανισμούς επιδιδόμαστε στη συλλογή φόρων.

Όχι ότι αυτό δεν είναι απαραίτητο. Αλλά θα ήταν ευχερέστερο εάν το κράτος λειτουργούσε, εάν η οικονομία παρήγαγε, εάν οι Έλληνες εργάζονταν και εάν τα παιδιά μας δεν γινόντουσαν πρόσφυγες…

Αλλά «αυτή είναι η Ελλάδα», όπως προσφυώς θα μπορούσε να επαναλάβει σήμερα και ο νυν Πρωθυπουργός.

Είναι άραγε αυτή η Ελλάδα που μας αξίζει;

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here