Δημοκρατία και αγορές

0
58

Γράφει ο Χρηστός Η. Χαλαζιάς

Στο σύγχρονο κόσμο παρατηρούμε τη διαρκή αύξηση της ισχύος περιορισμένων οικονομικών ελίτ, οι οποίες είναι σε θέση να παίρνουν κρίσιμες αποφάσεις σε εθνική και διεθνή κλίμακα σχετικά με την κατανομή πελώριων πόρων στρατηγικής σημασίας για του λαούς, χωρίς να τις αγγίζει η δημοκρατική διαδικασία.

Στη Δημοκρατία υποτίθεται ότι ο «κυρίαρχος» λαός πρέπει να αποτελεί ενεργό μέλος και να πληροφορείται για όλα τα τεκταινόμενα ώστε να μπορεί να κρίνει τα προγράμματα που προτείνονται από τα κόμματα που ανταγωνίζονται για την εξουσία.

Η πολιτική εξουσία σήμερα προσπαθεί να αποσπάσει την προσοχή της κοινής γνώμης από το προφανές: στο εσωτερικό του εκλογικού μηχανισμού, η πολιτική που εκφράζεται με την ψήφο η ενεργός δράση του. Άραγε, τη στιγμή, που το ψηφοδέλτιο πέφτει στην κάλπη, ο ψηφοφόρος μεταβιβάζει σ’ άλλους το δικαίωμα του έλεγχου, με μοναδικό αντάλλαγμα τις υποσχέσεις, που είχε ακούσει κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, το μερίδιο της εξουσίας που κατέχει , ως μέλος της πολιτείας.

Αυτό το είδος δημοκρατίας είναι παρωδία και δεν είναι η Αθηναϊκή Δημοκρατία της κοινωνικής ισότητας, αλλά ένα σύστημα που επέβαλε η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία στα κατεκτημένα εδάφη και υποβαθμίστηκε από αμέτρητες οικονομικές και χρηματοπιστωτικές παραμέτρους.

Με αυτό τον τρόπο, το δικαίωμα ψήφου, ως πολιτική έκφραση είναι ταυτόχρονα πράξη παραίτησης από την άμεση συμμετοχή, αφού μεταβιβάζει στον υποψήφιο τα κοινωνικά – πολιτικά του δικαιώματα. Η άσκηση του δικαιώματος ψήφου είναι, τουλάχιστον για ένα τμήμα πολιτών, μια μορφή προσωρινής παραίτησης από την προσωπική  κοινωνική πολική δράση, η οποία αναστέλλεται μέχρι τις επόμενες εκλογές, που οι κομματικοί μηχανισμοί θα ξαναλειτουργήσουν, με τις νέες υποσχέσεις τους.

Η σημερινή κατάσταση στην οποία βρίσκεται η δημοκρατία της Δύσης. Πελώριες εξουσίες ευνοούνται από την παγκοσμιοποίηση και δρουν ανεμπόδιστα, πέρα από κάθε δυνατότητα δημοκρατικού ελέγχου από το λαό, τον οποίο συνεχίζουμε να ονομάζουμε «κυρίαρχο» χωρίς στην πραγματικότητα να είναι.  Παρατηρούμε επίσης μια γενική τάση σε κράτη να προσπαθούν να υποβαθμίσουν  τον «κυριάρχου λαό» σε μια μάζα καταναλωτισμού που υφίσταται παθητικά την πρωτοβουλία πολιτικών και κομματικών μηχανισμών.

Η οικονομική ελίτ έχει περιορίσει τις αποφάσεις  των  πολιτικών, έχει καταφέρει να κατακτήσει τις αγορές και να θριάμβευση με τον πιο κυνικό και σκληρό τρόπο αγνοώντας τους πολίτες. Και η πολιτιστική δημοκρατία έχει αντικατασταθεί με μια  χυδαιότητα, που λέγεται βιομηχανική ενοποίησης και μαζικοποίησης των πολιτισμών δημιουργώντας πολίτες και λαούς χωρίς τη δική τους πολιτιστικής ιστορική ταυτότητα και έγινε χωνευτήρι για να κρύψει την κυριαρχία του απρόσωπου πολιτισμού με κοινές συμπεριφορές π.χ ενιαία μουσική, ψυχαγωγία, ντύσιμο, συμπεριφορά κ. α

Το σημερινό σύστημα διακυβέρνησης των κρατών που ονομάζεται δημοκρατία εξελίσσεται σε μια κυβέρνηση των πλουσίων και όλο λιγότερο υπεράσπισης των λαών. Δεν μπορούμε να αρνηθούμε το προφανές: το πλήθος των φτωχών  καλείται να ψηφίσει, δεν  καλείται να συμμετέχει ενεργά – αποφασιστικά στα κυβερνητικά προγράμματα .

Σε ένα υποθετικό σενάριο, σε περίπτωση που οι φτωχοί θα σχημάτιζαν πλειοψηφική κυβέρνηση, όπως την περιγράφει στο έργο του Πολιτικά ο Αριστοτέλης, δεν θα διέθεταν τα μέσα για να αλλάξουν την οργάνωση του κόσμου των πλουσίων οι οποίοι τους εξουσιάζουν τους επιτηρούν και τους καταπνίγουν.

Αν παρατηρήσουμε την πολιτική σκηνή των δυτικών δημοκρατιών, μπορούμε εύκολα να αντιληφθούμε το ότι οι πλούσιοι είναι γενικά σε θέση να αξιοποιούν τις δυνατότητες που προσφέρουν οικονομικός και κοινωνικός πλουραλισμός, οι πολιτικές ελευθερίες, η νομική ισότητα των δικαιωμάτων, έτσι ώστε να κατισχύουν στη νομοθεσία τα «ισχυρά» συμφέροντα των αγορών.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here