Το Δίκαιο είναι «Αρχή» της καλωσύνης

0
152

Γράφει ο Νίκος Καραμπάσης

Επειδή πολύ συζήτηση,ανευ ουσίας,γίνεται πάλι περι Δικαιοσύνης εις την οποία ομνύουν όλοι με κροκοδείλια δάκρυα. Ας δούμε τι μας διδάσκει ο Αριστείδης ο Δίκαιος,ο μεγάλος αυτός Ελληνας σοφός που υπήρξε πρόγονος μας κι ας προσπαθήσουμε να σκεφτούμε επάνω σε αυτά.

Ο δίκαιος,οφείλει να είναι και καλός,γατί εαν δεν είναι καλός η δικαιοσύνη δεν μπορεί να κρατηθεί στα χέρια του. Οταν λέμε καλός δεν σημαίνει οτι είναι «καθ΄όλα εντάξει». Γι αυτό όταν αρχίζουμε να απονέμουμε το δίκαιο,εισχωρούμε στο πεδίο της καλοσύνης.

Δίκαιος ήταν και ο Σολομών,αλλά η δική του δικαιοσύνη διαφέρει πολύ απο την δικαιοσύνη που η θεία αρχή «επιβάλλει» στους ανθρώπους. Ας δούμε το γιατί.

Γιατί ο Σολομώντας είχε στη διαθέση του ό,τι αγαθό μπορούσε να φαντασθεί ο άνθρωπος: Μεγάλα πλούτη, διασκεδάσεις και γιορτές όσες δεν είδαν τα ανθρώπινα μάτια. Είχε στη διάθεση του όλους τους σοφούς της εποχής του και συχνά συζητούσε μαζί τους και αποκτούσε με το χρόνο ειδικές γνώσεις,αλλά πέραν αυτών, δεν εγνώριζε την επικράτεια του. Ηταν άραγε όλοι ευτυχισμένοι; Ζούσαν όλοι τους,άνετη ζωή; Δίνονταν σε όλους δικαιοσύνη αγνή ή ήταν αυτη τεχνητή;

Εαν ο Σολομώντας ήταν πτωχός στα ρούχα του και πλούσιος στην αγνή γνώση,δεν θα συγκέντρωνε τόσα πλούτη και τόσες γυναίκες στη διάθεση του,για την καλοπέραση του. Αρα,η δικαιοσύνη του ήταν εν μέρει ορθή,αλλά όχι δίκαια.

Η δικαιοσύνη είναι νύμφη του αγρού,των κάμπων,των δασών και όχι των μεγαλουπόλεων. Είναι πλούσια στην ελευθερία του λόγου και πτωχή στα τεχνάσματα. Δεν κατοικεί στα ανάκτορα του ψεύδους,αλλά στην καλύβα της αλήθειας. Δεν ανέχεται τις κολακείες,αλλά την ειλικρίνεια. Δεν εισχωρεί στις επιδείξεις,αλλά στην απλότητα της καλής θέλησης.

Εαν ο άνθρωπος αγνοεί την αγάπη,αγνοεί και την δικαιοσύνη. Η αγάπη είναι αδελφή της δικαιοσύνης και όπου βρίσκεται η πρώτη,ακολουθεί και η δεύτερη.

Είναι δύσκολο για τον άνθρωπο,που δεν έχει «θεία φώτιση»,να διακρίνει που βρίσκεται η δικαιοσύνη για να απο-δώσει το δίκαιο σε αυτόν που το έχει ανάγκη και να επικρατήσει η αλήθεια απέναντι σε αυτόν που χρησιμοποιεί την δύναμη και το ψέμμα, ως αλήθεια.

Ο Αριστείδης ο επωνομαζόμενος και «δίκαιος» ποτέ δεν καταχράσθηκε την εμπιστοσύνη των ανθρώπων. Αλλά το ψεύδος τον καταδίωξε με την πρόφαση της ειλικρίνειας και με την αδικαιολόγητη φράση: «Ας αλλάξουμε το ένδυμα,η δικαιοσύνη του Αριστείδη παρέμεινε για πολύ στην εξουσία».

Δεν ήταν ο λαός της εποχής εκείνης που δεν ήθελε την παραμονή του στο δίκαιο,αλλά οι έχοντες συμφέροντα να καταπατούν την εμπιστοσύνη του λαού. Και έτσι πλήρωσε την αρχή της καλωσύνης του,χάνοντας την θέση που κατείχε. Και όπως μας διδάσκει και σήμερα «η δικαιοσύνη είναι θείο επίτευγμα και επομένως πρέπει να το ασκούν όσοι έχουν πρώτον «θεία φώτιση» και στη συνέχεια να ειδικεύονται στο επάγγελμα τους. Διαφορετικά η δικαιοσύνη θα χλευάζεται απο αυτούς που ανέλαβαν αυτο το έργο».

Στην ερώτηση «και τότε τι πρέπει να κάνει ο δικαστικός για να βρίσκεται εν τάξει έναντι του θεού και του ανθρώπου» ο Αριστείδης «ο δίκαιος» μας συμβουλεύει: «Να μελετά συνεχώς την Δικαιοσύνη του Θεού και δια της πίστεως και της ευλαβείας του,να κρίνει το ορθόν,ως εαν ο ίδιος να ευρίσκετο εις την θέσιν του κατηγορουμένου. Υστερα να διακρίνει απο τους λόγους της υπεράσπισης την αλήθεια ή το ψέμμα. Να ζυγίζει το βάρος τους και η εαν η αλήθεια είναι βαρύτερη,η διάκρισης του τότε είναι ήδη ορθή. Εαν το ψέμμα είναι βαρύτερο,να βρεί τα αίτια αυτού,διότι ενίοτε αυτά πηγάζουν απο την ανάγκη της ζωής προς συντήρηση της οντότητας».

Ετσι,τα θετικά αίτια,απαλλάσουν τον κατηγορούμενο. Τα αρνητικά τον καταδικάζουν. Επειδή όμως ο δικαστής είναι άνθρωπος κι αυτός,οφείλει να παίρνει την γνώμη και την συμβουλή και των παρέδρων. Προτιμώτερο είναι να δώσει ο δικαστής δικαίωση,άδικη,παρά να περιπέση στο σφάλμα να καταδικάσει τον δίκαιον,επι αδικία.

Αυτό που θα πρέπει να έχουμε όλοι μας στο μυαλό,και ειδικά οι δικαστές,μας λέει ο Αριστείδης «ο δίκαιος»,είναι οτι κανένας απολύτως δεν έχει το δικαίωμα να αφαιρεί την ζωή του άλλου,γιατί κανένας άνθρωπος δεν είναι ο δημιουργός «των καταδικασμένων». Η ανθρώπινη τιμωρία φτάνει μέχρι του σημείου να αφαιρεί απο τους ενόχους το δικαίωμα της ελευθερία τους,να μην παρευρίσκονται δηλαδή μεταξύ των συμπολιτών τους. Και φυσικά να μην κακοποιούνται με οποιονδήποτε τρόπο απο άλλους ανθρώπους εκείνο το διάστημα,οι οποίοι απευθείας με τους ενόχους,ουδεμία σχέση είχαν.

Οπως όλοι γνωρίζουμε «η Θεία Δίκη έχει οφθαλμό αόρατο και παρακολουθεί τα πάντα». Οποιος είναι «εν τάξει» με την συνείδηση του,δεν έχει να φοβηθεί την δικαιοσύνη του θείου. Πρωτίστως όμως οφείλουμε να γνωρίζουμε «τι είναι συνείδηση». Συνήθως μιλάμε πολύ γι αυτή,αλλά στην ουσία τίποτε δεν γνωρίζουμε καθώς εκλαμβάνουμε την ασυνειδησία ως συνείδηση. Γι αυτό και στους δικαστικούς δεν παρατηρηρείται η καλωσύνη,διότι ασκούν το επάγγελμα ασυνείδητα και έτσι καταδικάζουν τον εαυτό τους στην δίκαιη του Θείου τιμωρία τους. Γιατι εαν δεν γνωρίζουμε ως δικαστές και κοινωνία τι εστί δικαιοσύνη,δια της αγάπης και της φώτισης,τότε θα βρεθούμε κάποια στιγμή,στο εδώλιο του ουρανού,ως ένοχοι συνειδητοί.

Κάπως έτσι ευχαρίστησα τον Αριστείδη «τον δίκαιο» και για τις «επικαιροποιημένες» του συμβουλές και οδηγίες,ελπίζοντας οτι οι άνθρωποι θα αντιληφθούν, τι είναι πραγματικά «η συνείδηση»…

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here