Καταργούν την πολιτιστική μας κληρονομιά μέσα απο την Παιδεία

0
241

Γράφει ο Χρήστος Η. Χαλαζιάς

Ο θεσμός του σχολειού αποτελεί την κύρια βάση της κοινωνικοποίησης των νέων. Πέρα από τη γνώση στοχεύει να μεταδώσει  αξίες πολιτισμού και κοινωνικής παιδείας, ώστε να διασφαλιστεί η συνέχεια της πολιτιστικής ιστορικής ταυτότητας των λαών, παράλληλα, στόχος του σχολείου είναι η ολόπλευρη  ανάπτυξη των νέων.

Το σχολείο έχει μια βασική κοινωνικο – πολιτική λειτουργία με χαρακτηριστικά προσαρμογής και συγχρόνως μια ανθρωπιστική  μόρφωση, η οποία  εμπεριέχει ένα δυναμικό στοιχείο στην κατεύθυνση  της κοινωνικής αλλαγής προς την συμμετοχή στα κοινά.

Ο ρόλος αυτός του σχολείου απορρέει  ως βασικό του μέλημα η διαμόρφωση για το μέλλον των πολιτών και του έθνους. Το σχολείο με ποικίλους τρόπους εφαρμόζει την πολιτική αγωγή με την οποία επιδρά σκόπιμα στο άτομο με γνώμονα το τι πολίτες θέλει το έθνος. Τα προγράμματα διδασκαλίας παρέχουν γνώσεις για πολιτικά θέματα, μεταδίδουν αξίες και καλλιεργούν στη στάση του πολίτη . Πολιτική αγωγή επίσης ασκείται μέσω  τελετουργικών διαδικασιών που αποτελούν μέρος  της σχολικής ζωής , όπως εκδρομές σε αρχαιολογικούς χώρους, μουσεία, σχολικές γιορτές  σε εθνικές  επετείους ή μέσω της κατάλληλης διαμόρφωσης του  σχολικού περιβάλλοντος, όπως είναι η διακόσμηση των  χώρων , των αιθουσών, του προαύλιου, με πορτραίτα εθνικών ηρώων, ευεργετών και  αλλά παραδοσιακά  κειμήλια.

Από τα νομοθετικά κείμενα και τα προγράμματα διδασκαλίας, αλλά και από την οργάνωση  της σχολικής ζωής  προκύπτουν διαφοροποιήσεις από  εκπαιδευτικό σε εκπαιδευτικό σύστημα, ως μοντέλο πολίτη που κάθε κράτος οραματίζεται (Μαξ Στίρνερ).

Σχεδόν σε όλα τα δημοκρατικά κράτη τα εκπαιδευτικά προγράμματα διδάσκουν βασικές γνώσεις γα τον τρόπο λειτουργίας  της Δημοκρατίας και  άλλες κοσμοθεωρίες, για τους πολιτικούς θεσμούς, τα οικονομικά συστήματα, τις ατομικές ελευθερίες, τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις κάθε πολίτη, την ιστορική πολιτιστική παράδοση κάθε κράτος. Ωστόσο παρατηρείται μεγάλη ποικιλία ως προς την έμφαση  που δίνεται στον καθένα, αλλά τονίζεται η εθνική ιστορία, η κοινωνική συμμόρφωση, τα κοινωνικά, τελευταία όμως τα εθνικά προγράμματα αλλάζουν με τα ευρωπαϊκά προγράμματα εξομάλυνσης της εθνικής ιστορίας, την μείωση των ανθρωπιστικών σπουδών και την αύξηση των ωρών μάθησης που συνδέεται με την τεχνοκρατική επαγγελματική  κατάρτιση μόνο, ταυτίζοντας τη μάθηση με την οικονομική ανάπτυξη παραγωγής, αγνοώντας τα κοινωνικά μαθήματα των αξιών και της συλλογικής συμμετοχής σε όλα κοινωνικά επίπεδα, κάτι που εφαρμόζεται σταδιακά και στη χώρα μας.

Πέρα από τις διαφορές υπάρχουν ως προς την  προτεραιότητα κάποιων αξιών έναντι άλλων ή την  προβολή ορισμένων πολιτικών – κοινωνικών προτύπων. Τα εκπαιδευτικά συστήματα διαμορφώνονται  και ως προς τη γενικότερη αγωγή που  υιοθετούν. Το σημερινό εκπαιδευτικό σύστημα  στη χώρας μας – κυρίως από την εποχή της υπουργίας Άννας Διαμαντοπούλου  μέχρι σήμερα του Γαβρόγλου  αποσκοπούν στην κατάργηση των εθνικών προτύπων και του πολιτισμού μας προωθώντας τον ατομικισμό.

Οι διαφοροποιήσεις επιβεβαιώνουν το γεγονός ότι κάθε εκπαιδευτικό σύστημα  αντανακλά τις  κοινωνικές και πολιτικές αξίες που εκφράζουν την κυρίαρχη κοινωνικό πολιτική ιδεολογία της κοινωνίας όπου εντάσσεται, έχει δηλαδή  ένα σαφή πολιτικό – οικονομικό ιδεολογικό προσανατολισμό.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here