Κυβερνητική αγωνία για διαχείρηση της επερχόμενης ήττας

0
56

Αναμφίβολα είναι η πιο δύσκολη περίοδος της θητείας του Τσίπρα ως πρωθυπουργός. Τον Βαρουφάκη και την ξεφτίλα του πρώτου εξαμήνου την ξεπέρασε. Το δημοψήφισμα και την κωλοτούμπα τα ξεπέρασε, στις εκλογές κέρδισε, υπογραφές στα τέσσερα έβαλε.

Τη σύλληψη των δύο Ελλήνων την άντεξε, το Μακεδονικό τον κλόνισε. Το αίμα 90 αθώων όμως δεν μπορεί να το κουβαλήσει.

Ό,τι κι αν κάνει, όπως κι αν πορευτεί η ιστορία έχει γράψει. Ο Τσίπρας θα είναι ο πρωθυπουργός της εθνικής τραγωδίας. Το πολιτικό του καντηλάκι σβήνει και η πορεία δεν έχει γυρισμό.

Το επόμενο διάστημα θα κάνει πολλές κινήσεις. Θα κάνει ανασχηματισμό, θα αλλάξει το 1/3 του υπουργικού συμβουλίου, θα φέρει τα πάνω – κάτω και στο κόμμα βάζοντας νέα στελέχη.

Θα κάνει κι άλλα μέχρι τη ΔΕΘ. Θα φτιάξει υφυπουργείο Πολιτικής Προστασίας, θα βάλει νέους στην κυβέρνηση, θα ανοίξει προς το κέντρο, θα αναζητήσει συμμάχους από παντού.

Και θα πάει στη Θεσσαλονίκη ανοίγοντας το πουγκί του. Θα τα δώσει όλα και ό,τι του κάτσει ενώ θα επιχειρήσει να μεταθέσει τις αποφάσεις για τη Μακεδονία για μετά το Πάσχα, δηλαδή προς το Μάιο και πριν κάνει εκλογές. Ενδεχομένως και να μην πάρει καμιά απόφαση αφήνοντας για την άλλη κυβέρνηση την απόφαση.

Άλλωστε δεν μπορεί να πάει και με Μάτι και με Μακεδονικό στις κάλπες. Θα συντριβεί πάραυτα.

Ο Τσίπρας είναι φιλοτομαριστής. Θα επιχειρήσει να κερδίσει χρόνο για να διασώσει το πολιτικό του κεφάλαιο. Άλλωστε είναι μόλις 44 ετών, ικανός και για ένα και για δύο comeback.

Αυτό που θα κάνει από εδώ και στο εξής είναι να κερδίσει χρόνο, ακόμη κι αν χρειαστεί να θυσιάσει ορισμένους από τους στενούς του συνεργάτες. Διαχείριση της ήττας του θα κάνει γιατί ξέρει ότι το πολιτικό του κεφάλαιο στην παρούσα χρονική στιγμή έχει στερέψει.

Να αποφύγει μια εκλογική συντριβή θα επιδιώξει και να μην πετύχει η ΝΔ αυτοδυναμία. Στην παρούσα φάση αν γίνονταν εκλογές ο Κυριάκος θα είχε απόλυτη αυτοδυναμία. Μετά από 10 μήνες όμως με το Μάτι να έχει ξεχαστεί, αυτό δεν είναι και τόσο σίγουρο. Αυτό ακριβώς θέλει τώρα ο πρωθυπουργός. Να μην συντριβεί και να παίζει ρόλο στην πολιτική κατάσταση με το βλέμμα στις επόμενες κάλπες. Για να πούμε την αλήθεια, αν και δεν έχουμε πολύ εμπιστοσύνη στην κρίση του ελληνικού λαού, δεν βλέπουμε με ποιο τρόπο ο Τσίπρας θα αποφύγει τη συντριβή.

Ο κόσμος έχει καταλάβει ότι όλο αυτό το σύστημα ήταν φούσκα. Στον Τσίπρα, τον Καρτερό και δύο – τρεις άλλους που στήριζαν επικοινωνιακά όλο το μαγαζάκι οφείλουν τη σωτηρία τους.

Όμως, πλέον δεν έχουν ούτε βασικούς, ούτε πάγκο. Η φωτιά τα έκαψε όλα.

Γιατί ο όμορφος ΣΥΡΙΖΑ όμορφα καίγεται…

**Η περίοδος της παρεξηγήσιμης «ανεκτικότητας» και της κακώς εννοούμενης «ανοχής» τελείωσε!

Κάθε μεγάλη ιστορική περίοδος χαρακτηρίζεται από τη στάση της κοινωνίας απέναντι στον εαυτό της, το παρελθόν της και το μέλλον της…

Από το 1974 και μετά η Ελληνική κοινωνία επέλεξε τη στάση της – απεριόριστης, αν και μονοσήμαντης – «ανεκτικότητας»:

* Έγινε ξαφνικά «ανεκτική» απέναντι σε κάθε «αμφισβήτηση» – ακόμα και στην αυτό-αμφισβήτηση!

Δηλαδή την αμφισβήτηση του εαυτού της, της Ιστορίας της και όλων των «σταθερών» πάνω στις οποίες είχε οικοδομηθεί η ιδιοπροσωπεία της.

Αμφισβητήθηκε το «Έθνος», αμφισβητήθηκαν οι αγώνες απελευθέρωσης (του ’21 συμπεριλαμβανομένου), αμφισβητήθηκαν όλα τα μεγάλα ηγετικά αναστήματα του παρελθόντος, όλες οι ένδοξες στιγμές της πρόσφατης σταδιοδρομίας της ως ελευθέρου κράτους, ακόμα και κάποιες από τις αδιαμφισβήτητες δόξες του απώτερου παρελθόντος.

Εκατοντάδες διδακτορικά εκπονήθηκαν (πολλές φορές με υποτροφίες από την ίδια την Ελλάδα) για να «αποδομηθούν» τα πάντα! Από τον εθνικό χαρακτήρα της Παλιγγενεσίας, μέχρι το Κρυφό Σχολειό, μέχρι την προσωπικότητα κάθε αγωνιστή, και τα ανδραγαθήματά του, κάθε πνευματική συμβολή στον Ελληνικό Διαφωτισμό που προηγήθηκε ή στην Επανελλήνιση που ακολούθησε το αγώνα της Ανεξαρτησίας…

Μέχρι την «αποδόμηση» όλων των μεγάλων ιστορικών σταθμών που σημάδεψαν την πορεία του μικροσκοπικού κρατιδίου μας, που μέσα από τόσα εμπόδια, εσωτερικές στρεβλώσεις και αλλεπάλληλες κρίσεις και χρεοκοπίες, κατάφερε στα επόμενα 100 χρόνια να… υπέρ-τριπλασιαστεί! (Γεγονός χωρίς ιστορικό προηγούμενο στο σύγχρονο κόσμο…).

Με όλη αυτή την «αμφισβήτηση» που κυριάρχησε – και την ανεκτικότητα που επιδείχθηκε από την επίσημη Ελλάδα και από την κοινωνία της – φτάσαμε να είμαστε η χώρα με την πλουσιότερη Ιστορία στην Ευρώπη, και ταυτόχρονα ο λαός με τη μικρότερη αυτοπεποίθηση και το χαμηλότερο αυτοσεβασμό…

* Ακόμα, η Ελληνική κοινωνία επέλεξε να γίνει «ανεκτική» σε κάθε αμφισβήτηση παραδοσιακής αξίας!

–Από την Εκπαίδευση, όπου σήμερα οι απόφοιτοι του Λυκείου γνωρίζουν λιγότερα απ’ ό,τι πριν σαράντα χρόνια οι απόφοιτοι του Δημοτικού, όπως καταγγέλλει η Ιστορικός και Πανεπιστημιακή Μαρία Ευθυμίου…

–Μέχρι την Ασφάλεια, που θεωρούνταν για πολλά χρόνια «μικροαστική φοβία»…

–Μέχρι την προσωπική ευγένεια, που θεωρήθηκε «μικροαστική υποκρισία»,

–Μέχρι τη σεμνότητα, την εντιμότητα, την εργατικότητα που θεωρήθηκαν «γελοίες αδυναμίες», από ένα ανερχόμενο είδος ψευτοπροοδευτικών, καφενόβειων, κομματικών τραμπούκων.

–Μέχρι την προσωπική ηθική και τη συναισθηματική διάσταση του ερωτισμού, που εξοβελίστηκαν ως «παρωχημένος συντηρητισμός», από ξεσαλωμένα δίποδα αρσενικού και θηλυκού γένους, που διακήρυσσαν πως «δεν είχαν ταμπού στις σχέσεις» τους, «ούτε φραγμούς στις ορέξεις» τους – και κατάντησαν σταφιδιασμένοι νάρκισσοι χωρίς σχέσεις (και χωρίς ορέξεις)…

–Μέχρι τον τρόπο που στήνουμε και διαλύουμε τις οικογένειές μας και εγκαταλείπουμε τα παιδιά μας.

–Ή πάψαμε πια να κάνουμε παιδιά, γιατί δεν αντέχουμε την «ευθύνη» και τη «δουλεία» της ανατροφής τους. Για να διαπιστώσουμε – όταν είναι πια πολύ αργά – ότι υπάρχει μια πολύ χειρότερη «δουλεία» από τη γονεϊκή ευθύνη: Το να ξυπνάς μια μέρα και να διαπιστώνεις ότι είσαι μόνος ή μόνη…

–Μέχρι τον τρόπο που διαπαιδαγωγούμε τα παιδιά μας, όπου καταργήθηκε σταδιακά η νουθεσία και αποθεώθηκε η ασύδοτη «ελευθεριότητα», όπου καταργήθηκαν τα «όρια» και η «τιμωρία», και υποκαταστάθηκαν από την ενθάρρυνση σε κάθε είδους «παραβατικότητα» – για να φτάσουμε σήμερα να κλαυθμηρίζουμε για το bullying που έχει γενικευτεί στις παιδικές μικροκοινωνίες, όπου η επίβλεψη ενηλίκων θεωρείται «αναχρονισμός» και οι δάσκαλοι έχουν …«συνδικαλιστεί» – δηλαδή έχουν πάψει να είναι «παιδαγωγοί».

Ανεχθήκαμε όχι απλώς την «αμφισβήτηση» κάθε διαχρονικής «σταθεράς» στις ανθρώπινες σχέσεις. Ανεχθήκαμε την πλήρη αποδόμησή τους!

Και σε άλλες σύγχρονες κοινωνίες υπήρξε το φαινόμενο αυτής της (αριστερόστροφης) «αμφισβήτησης» (μετά το 1968).

Αλλά παντού αλλού υπήρξαν και ισχυρές αντιστάσεις. Εδώ υπήρξε ελάχιστη αντίσταση.

Κάθε «νεωτεριστική» (και καλά!) ανοησία αρκούσε να τη φωνάξουν ορισμένες νεαρές και κάποιοι νεαροί με «πιστοποιητικά προοδευτικότητας», για να υποκλιθούν μπροστά τους οι περισσότεροι και να σωπάσουν όλοι. Ή σχεδόν όλοι.

Σε όλες τις σύγχρονες κοινωνίες υπήρξαν τέτοια… «φρούτα». Μόνον εδώ επέβαλαν την ιδεολογική τρομοκρατία τους, άνευ αντιστάσεων.

Παντού αλλού, τέτοιες απόψεις θεωρούνται σήμερα απολύτως ξεπερασμένες – γραφικά «λείψανα» (relics) των seventies.

Εδώ αποτελούν ακόμα «καθεστώς»! Ευτυχώς, δεν τους παίρνει πια στα σοβαρά η κοινωνία. Αλλά είναι το επίσημο καθεστώς που κυριαρχεί στην Εκπαίδευση, στα Πανεπιστήμια, στα ΜΜΕ. Ακόμα και στα «αστικά» λεγόμενα κόμματα…

* Γίναμε πολύ ανεκτικοί και στην ασχήμια!

Μάθαμε να βλέπουμε στο δρόμο μουτζουρωμένους τοίχους, μουτζουρωμένα μνημεία, μουτζουρωμένα αγάλματα – και να μην αντιδρούμε.

Συνήθισε το μάτι μας στην διαδεδομένη ασχήμια. Graffity το λένε…

Παντού αλλού στον κόσμο ιδιαίτερα, στις υπερπόντιες πολυεθνικές μεγαλουπόλεις, είναι το σύμβολο των «γκετος» και το insignia – η «υπογραφή» – των τοπικών συμμοριών που τα ελέγχουν…

Παντού αλλού, όταν οι κάτοικοι ανακαταλαμβάνουν τις γειτονιές τους και τις επαναφέρουν στην «κανονικότητα», διώχνοντας τις συμμορίες, το πρώτο που κάνουν είναι να σβήσουν τις μουτζούρες και να ασβεστώσουν τους τείχους των κτιρίων.

Παντού αλλού το καθάρισμα του graffity είναι προτεραιότητα απελευθέρωσης (από συμμορίες).

Σε μας, εδώ είναι το ακριβώς αντίθετο: συμβολίζει την «παιδαγωγική της απελευθέρωσης» (μέχρι που δημιουργήθηκαν κι εδώ τοπικές συμμορίες…).

Ένας λαός, ο οποίος στη μακραίωνη ιστορία του – και όταν ήταν στις «δόξες» του, αλλά κι όταν ήταν στα… «χάλια» του – φρόντιζε πάντα την αισθητική της καθημερινής του «λεπτομέρειας» – στα ανθεμώδη ακροκέραμα, στα γλυπτά των εικονοστασίων του, στα κεντήματα των υφαντών του, των φορεσιών του, των στιβανιών του, ακόμα και στα εικαστικά με τα οποία στόλιζε τους τάφους στα «κοιμητήριά» του – αυτός ο λαός λοιπόν, έμαθε – μέσα σε μόλις μια γενιά – να βλέπει παντού γύρω του μουτζούρες – και να μην αντιδρά!

Ανέχθηκε τη καθημερινή λεηλασία της αισθητικής του. Τη συνήθισε. Και υποδουλώθηκε στην ασχήμια…

Αλλά όταν λεηλατείται η Αισθητική, χαλαρώνει και η Ηθική υπόσταση της κοινωνίας…

* Κι έτσι, τέλος, δείξαμε ανοχή στην φαυλότητα του δημόσιου χώρου.

–Το «λαμόγιο» ήταν «καταφερτζής», «καπάτσος», «επιτυχημένος»…

–Ο πολιτικός που – ανοικτά – τον κορόιδευε ήταν «ηγέτης».

–Κι αν κατάφερνε να τον ξανακοροιδέψει, γινόταν πια… «μεγάλος ηγέτης»!

–Όσοι έφτιαχναν «κλίκες» και επιβάλλονταν σε όσους δεν το μπορούσαν ή δεν το καταδέχονταν – γιατροί, δικηγόροι, δημοσιογράφοι, πανεπιστημιακοί – ήταν οι «επιτυχημένοι». Όλοι οι υπόλοιποι ήταν losers…

Μέγιστοι «γνωμηγέτες» των μικροκοινωνικών – τοπικών ή επαγγελματικών – οι… συνδικαλιστές! Κανείς δεν τους πολυσυμπαθούσε. Αλλά οι περισσότεροι τους φοβούνταν και όλοι τους υπολόγιζαν.

Οι «Φωτόπουλοι» και οι «Πολάκηδες» δεν ξεφύτρωσαν σήμερα. Τώρα απλώς τους απομυθοποιήσαμε και τους σιχαθήκαμε…

Εθιστήκαμε να δείχνουμε ανοχή απέναντι στους φαύλους. Στην ατιμωρησία! Στην κακώς εννοούμενη «επιείκεια»…

–Μάθαμε ότι – τάχα – «οι πολιτικοί δεν πάνε φυλακή, πάνε σπίτι τους»!

Παντού στον κόσμο και οι υψηλόβαθμοι πολιτικοί, αν πιαστούν «με τη γίδα στην πλάτη» δικάζονται και καταδικάζονται! Δεν επιτρέπονται «σκευωρίες» αντεκδίκησης σε βάρος τους. Ασφαλώς…

Υπάρχουν όλες οι εγγυήσεις για «δίκαιη δίκη». Αλλά αν υπάρξουν επαρκή στοιχεία, παραπέμπονται! Κι αν βρεθούν επαρκείς αποδείξεις ενοχής, καταδικάζονται και τιμωρούνται. Σε όλες τις δημοκρατικές χώρες! Μόνο στην Ελλάδα λέγονται τέτοιες… παπαριές!

Είδαμε την «ανεκτικότητα» ως προϋπόθεση της «εθνικής συμφιλίωσης».

Και αντί να πετύχουμε αληθινή συμφιλίωση, πετύχαμε οι ηττημένοι του Εμφυλίου, να γράψουν την πρόσφατη ιστορία αντίστροφα – και να κυνηγήσουν τους νικητές.

Μέχρι που κάποιοι Αριστεροί βγήκαν και είπανε δημόσια (Χρόνης Μίσσιος, Μπάμπης Λαζαρίδης, Λεωνίδας Κύρκος κλπ.):

–Σύντροφοι, ευτυχώς ηττηθήκαμε!

Κάποια αριστεροί που έζησαν τον Εμφύλιο και τον πλήρωσαν προσωπικά, τόλμησαν να πουν δημόσια το πιο απλό και αποκαλυπτικό:

Αλίμονο στην Ελλάδα, αν είχε νικήσει τότε η παράταξή τους!

Επισήμως η δική μας παράταξη δεν τόλμησε να το πει! Μόνο όταν το πει, θα γίνει αληθινά Φιλελεύθερη παράταξη!

Η ανεκτικότητα που δείξαμε στο ψέμα και στη μονομέρεια της Αριστεράς, αντί να οδηγήσει στην «εθνική συμφιλίωση» οδήγησε μιαν ολόκληρη παράταξη – αυτή που κράτησε όρθια την Ελλάδα στα δύσκολα – να έχει σήμερα… «ενοχικά πλέγματα»!

Να «τιμά τους αγώνες της Αριστεράς» (εκείνης που ποτέ δεν τίμησε τους αγώνες κανενός άλλου) και να ντρέπεται να πει την αλήθεια της! (Ο Σαμαράς είναι ο μόνος ηγέτης της ΝΔ – μετά τον Αβέρωφ, βέβαια – που ποτέ δεν είπε τέτοιο πράγμα…).

Αυτή η «ανεκτικότητα» είναι η χειρότερη απ’ όλες. Κι οδηγεί στην ατιμωρησία των πάντων!

Αφού όλοι, ο «αστερισμός» της αριστερά θεσμισμένης κονωνίας μας, όλα τα οργανωμένα συμφέροντα, οι οργανωμένες συντεχνίες, οι οργανωμένες μειοψηφίες, τα κυκλώματα, έχουν φωνή, ισχύ, δικτύωση και επιρροή, ΜΗ τα βάζετε μαζί τους. Θα σας αφανίσουν…

–Ο Σαμαράς (και ο Βενιζέλος) από αυτούς πολεμήθηκαν!

–Ο ΣΥΡΙΖΑ αυτούς συσπείρωσε και από αυτούς εκλέχθηκε και κυριάρχησε για τρία-τέσσερα χρόνια.

ΔΕΝ είναι «όλοι ίδιοι» όπως κανοναρχεί σήμερα μια ύπουλη προπαγάνδα…

Είναι αντίθετοι πόλοι:

Οι πρώτοι «έσπαγαν αυγά» και άλλαζαν τη χώρα.

Ο Τσίπρας ήλθε για να προστατέψει τις κατεστημένες στρεβλώσεις και να μην αλλάξει τίποτε!

Γι’ αυτό και πήρε μαζί του το χειρότερο κομμάτι του ΠΑΣΟΚ (και στηρίχθηκε από το χειρότερο κομμάτι της ΝΔ, επίσης).

Κι αν τώρα που καταρρέει ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν τιμωρηθεί όπως του αξίζει, θα βρεθούν κι άλλοι να τον μιμηθούν.

Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να είναι «τελειωμένος» πια, αλλά η κακοήθεια που έχει εμπεδωθεί μέσα στην κοινωνία, όχι!

Μόνο αν τιμωρηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ, θα χτυπηθεί καίρια και ό,τι αυτός εκπροσωπεί. Και δεν θα βρεθούν πολλοί να τον μιμηθούν.

Ευτυχώς, η κοινωνία τώρα στράφηκε εναντίον του.

Ευτυχώς, όλο και περισσότεροι καταλαβαίνουν πλέον, πως όλη αυτή η «κουλτούρα της ανοχής», που κυριάρχησε μετά το ’74 – και κυρίως μετά το ’81 – πρέπει να τελειώσει!

Γιατί τώρα δεν εισπράττουμε μόνο χρεοκοπίες…

Θρηνούμε και εκατόμβες θυμάτων!

Χρειάζεται τώρα, να λυγίσουμε «το κλαδί που στράβωσε» και από την άλλη πλευρά:
Χρειάζεται το αντίθετο της χαλαρότητας – αυστηρότητα!
Χρειάζεται το αντίθετο της κακώς εννοούμενης «ελευθεριότητας» – υπευθυνότητα.
Χρειάζεται το αντίθετο της «ανοχής» – δικαιοσύνη!
Δηλαδή τιμωρία των φαυλεπίφαυλων.

Η πιο κρίσιμη προϋπόθεση για να αλλάξουν τα πάντα στη χώρα, είναι να χτυπηθεί η επί δεκαετίες καλλιεργημένη και ριζωμένη «κουλτούρα της ανοχής»!

ΥΓ. Κάποιοι θεωρούν την ανοχή (tolerance) «καλό πράγμα». Και είναι! Όταν σημαίνει μετριοπάθεια απέναντι στην διαφορετική άποψη, «ανοικτά αυτιά» και «ανοικτά μυαλά».

Κι όταν συνοδεύεται από ισονομία, δικαιοσύνη και αυστηρή τήρηση των κανόνων, χωρίς τους οποίους δεν στέκεται η δημοκρατία.

Εδώ όμως η «κουλτούρα της ανοχής» έγινε οδοστρωτήρας που ισοπέδωσε όλους τους κανόνες κι ανέτρεψε όλα τα αξιακά πρότυπα, βουλιάζοντας την κοινωνία στη γενικευμένη χαλάρωση και την ανομία.

Ακόμα και οι… «Οίκοι Ανοχής» έχουν υποδειγματική τάξη και πειθαρχία.

Εμείς ούτε αυτό…

ΥΓ1. Μαθαίνω ότι κάποιο site που αναδημοσίευσε προχθεσινό μου άρθρο το απέκλεισαν για τρία 24ωρα λέει, γιατί… «πρόβαλε γυμνό και είχε σεξουαλικό περιεχόμενο»!

Ήμαρτον Κύριε! Κάποιοι εκτός από παραδειγματική τιμωρία στο προσεχές μέλλον, θα χρειαστούν και… Ψυχίατρο!

Της Φροϋδικής Σχολής κατά προτίμηση…

Τρεισήμισι χρόνια τώρα οι Συριζανέλ αποδομούν τη χώρα σε όλα τα επίπεδα, αλλά όπως έχω να λέω, τουλάχιστον βγάζουν γέλιο.

Μιλάμε για ατέλειωτους ουτιδανούς, είτε στα έδρανα της βουλής, είτε στα διάφορα τηλεοπτικά πάνελ όπου εμφανίζονται διάφορα στελέχη, δημοσιογράφοι (λέμε τώρα) και άλλοι ων ουκ έστιν αριθμός, για να μας πουν πόσο τέλεια τα πάει ο Αλέξης.

Κάποιοι εξ αυτών, μάλλον η πλειοψηφία, είναι σε έμμισθη διατεταγμένη αποστολή, ενώ κάποιοι άλλοι είναι απλά ανόητοι.

Το ότι είναι ατελείωτοι το ήξερα από καιρό, αφού κάθε τρεις και λίγο έβγαινε κι από ένα νέο φυντάνι στο μεϊντάνι για να πει τα δικά του, συνήθως ασυνάρτητα, με τους σώφρονες πολίτες να αναρωτιούνται «μα πόσοι στο καλό είναι»; Ή άλλους να κλαίνε απορημένοι «μα τι κακό κάναμε και την πληρώνουμε έτσι»;

Και συνήθως η χλεύη κατευθύνονταν προς τους πιο γνωστούς και επώνυμους συνήθεις υπόπτους, όπως π.χ. ο Τσε Ντουντούκας (που εξαφανίστηκε μαζί με την ζουρλή), η Φωτίου με τα γεμιστά της, η Βαγενά με τα τρικλίσματα της, η Ξουλίδαινα με τον Άγιο Ευφραίμ, η Κονιόρδου με την συμπαντική ενέργεια, ο Χαϊκάλης, ο Ζουράρις, ο Πάντζας κλπ. κλπ.

Με κεντρικό ήρωα τον θρυλικό πλέον εθνικό μας σύμβουλο, τον Καρανίκα, που κάποιοι κακοπροαίρετοι τον χαρακτηρίζουν ως «γίδι από τον Γιδά».

Εν πάση περιπτώσει, όλα αυτά τα μαύρα χρόνια, καλά που υπήρχαν κι αυτοί, για να σκάμε και κανένα χαμόγελο.

Σήμερα όμως, εν μέσω εθνικού πένθους, με κάποιους συμπολίτες μας να θρηνούν τους νεκρούς τους, κι άλλους να σέρνονται μέσα στα αποκαΐδια, και που σαν να μην έφταναν τα βάσανά τους, έρχεται η κυβέρνηση και τους κατηγορεί ως αυθαίρετους, καταπατητές, κλπ., απειλώντας τους με πρόστιμα και κατεδαφίσεις … Εκεί λοιπόν που θα περιμέναμε λίγη νηφαλιότητα, λίγη σοβαρότητα, λίγη ανθρωπιά, τι βλέπουμε;

Βλέπουμε ένα σημαντικό στέλεχος της διοίκησης, τον κολλητό του συγκαμένου και διορισμένο αντιπρόεδρο της ΕΥΔΑΠ, αλλά και ειδικό σύμβουλο του δραστήριου υπουργού Σπίρτζη (όπως γράφει το βαρύ βιογραφικό του), να βγαίνει στα «σόσια μύδια», και να μιλάει για στοχευμένους εμπρησμούς από ειδικά όπλα εξωγήινης τεχνολογίας, που έβαλαν στο μάτι το… Μάτι της Αττικής.

Και μάλιστα ως καταρτισμένος τεχνοκράτης που είναι, θέτει σοβαρά επιχειρήματα για τις εύλογες απορίες του, όπως π.χ. γιατί έλιωσαν τα αυτοκίνητα αλλά όχι η άσφαλτος; Χμ;

Το αν παρέπεμψε την όλη υπόθεση στο νεοσύστατο Ελληνικό Οργανισμό Διαστήματος που ελέγχει ο Νίκος Παππάς, δεν το γνωρίζω, αλλά μάλλον έτσι πρέπει να γίνει, μπας και δοθούν επιτέλους απαντήσεις στα καίρια αυτά ερωτήματα που θέτουν οι ΑνΕλ (τέτοιος είναι και ο κ. Μαϊστράλης αν δεν το καταλάβατε) εδώ και χρόνια.

Βέβαια, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, δεν είναι μόνο οι Συριζανέλ που έχουν τέτοιες απορίες για το τι ακριβώς μας κρύβουν οι Ε, οι μασόνοι, οι Εβραίοι, οι Ανουνάκι, ο Ντάφι Ντακ κ.ο.κ.

Όχι… έχουμε και άφθαρτα στελέχη της Αριστεράς, όπως π.χ. ο κ. Καζάκης, ο επιφανής αυτός οικονομολόγος, που είναι ο μόνος από την άλλοτε κλειστή παρέα (Μπαρουφάκης, Κατρούγκαλος, Τσαλακώτος, κ.ά) που οργάνωνε δίκες και αΧτιβισμούς στις πλατείες, που ΔΕΝ έγινε υπουργός.

Κι αυτό είναι προς τιμήν του, διότι, όπως λέει, αρνήθηκε να «μπροδώσει το όνειρο για μια καρέκλα»… μπλα μπλα.

Πιστεύει όμως ακράδαντα ότι πίσω από τις θανατηφόρες φωτιές κρύβονται «αι ΗΠΑ»! Η πρεσβεία των οποίων, λέει, έστειλε e mails (τα οποία είδε ο ίδιος, αλλά κανείς δεν τα δημοσίευσε!), με τα οποία προειδοποιούσε τους Αμερικανούς πολίτες για τις φωτιές από το μεσημέρι της Δευτέρας!!!! Πριν αυτές ξεσπάσουν!

Κάτι, που αν είναι αλήθεια τώρα κιόλας ο Αλέξης θα πρέπει να κηρύξει πόλεμο εναντίον της Αμερικής! ΤΩΡΑ ΛΑΙΜΑΙ!!!!

Πάντως αλήθεια ή μη, δεκάδες χιλιάδες Ελληνέζοι, που πίνουν νερό στο όνομα αυτού του «νομπελίστα», πίστεψαν στα λεγόμενά του, και έσπευσαν και αυτοί να αναρτήσουν στο διαδίκτυο «ντοκουμέντα», όπως η ανακοίνωση της πρεσβείας που επαληθεύει τον άδολο ερευνητή, και επονομαζόμενο πλέον Χαρδαβέλα της Αριστεράς, κ. Καζάκη.

Μόνο που η εν λόγω ανακοίνωση, η οποία έγινε viral, είχε εκδοθεί την επομένη των πυρκαγιών, και μάλιστα έγραφε για φωτιές που έχουν ήδη συμβεί, κλπ. Ψιλά γράμματα για τους αγωνιστές του φωτός και της αλήθειας!

Θα μου πείτε, άντε οι… ψεκασμένοι, τόσο ξέρουν… μα κοτζάμ γκουρού της διεθνούς οικονομίας ο κ. Καζάκης, δεν γνωρίζει βασικά «εγγλέζικα»; Δεν μπορεί να κατανοήσει ένα απλό κείμενο;

Τι να πω; Εδώ δεν μιλάει «κσαίνα» ο παιδήλικας πρωθυπουργός μας, απαιτούμε να μιλάει ο μαχητής του φωτός Καζάκης;

Δεν είναι όμως όλοι τους αδαείς! Να τα λέμε όλα…

Κάποια στελέχη της συγκυβέρνησης σίγουρα μιλάνε καλά «εγγλέζικα», κι αυτό βγαίνει προς τα έξω, όπως π.χ. η υπεύθυνη Πολιτικής Προστασίας της Περιφέρειας Αττικής, και στενή συνεργάτις της Ρένας, η κ. Τσούπρα, η οποία αν κρίνω από το βιογραφικό της θα πρέπει να τα μιλάει φαρσί τα εγγλέζικα, αφού όπως διατείνεται, κατέχει πτυχίο Bagelor (sic), μπάγκελορ ελληνιστί, από πανεπιστήμιο της Ουαλίας.

Μάλιστα ήταν, λέει, senior manager σε πολυεθνική εταιρία, αλλά τα παράτησε όλα αυτά τα καπιταλιστικά για να παλέψει για την προκοπή του τόπου, διοριζόμενη στο μετερίζι της ΔΕΔΔΗΕ, και για να ανατρέψει το σάπιο παλιό πολιτικό σύστημα πολιτευόμενη με τον… Σγουρό, κι αργότερα με το (εξαφανισμένο) Ρενάκι, με το οποίο συμμερίζονταν το όραμα, και την λατρεία για τον Μαδούρο.

Οπότε, δεν είναι όλοι ίδιοι εκεί μέσα… υπάρχουν και μορφωμένα, ιδιαίτερα καταρτισμένα στελέχη, που καλύπτουν το κενό που άφησε πίσω της η Ραχήλ, άλλο ένα τέρας μορφώσεως, που όμως δεν αναγνωρίστηκε επαρκώς, και που μεταξύ άλλων διέθετε και μεταπτυχιακό στην Τραπεζική από ιδιωτικό ΙΕΚ της Πτολεμαϊδας…

Και εις ανώτερα… συντρόφια!!!

antinews

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here