Γέννηση η Αναγέννηση

0
60

Του Κώστα Παπαθεοδώρου

Οι μνήμες με κυνηγούν σαν Ερινύες. Είναι πάνω μου σα βρεγμένο ρούχο και δε μ` αφήνουν να ησυχάσω.

Όλο και κάπου, όλο και κάτι διαβάζω με κλεφτές ένοχες ματιές για την κεντροαριστερά. Εμφανώς δεν υποστηρίζω τη Δεξιά του Κούλη και προφανώς δε στηρίζω  την… αριστερούλα του Αλέξη! Συμπαρατάσσομαι με την Αριστερά που έρχεται από τα βάθη της ιστορίας με προορισμό το μέλλον.

Την Αριστερά που κάποιοι έχουμε ακόμη στην καρδιά μας γιατί πιστεύουμε ότι όχι μόνο  είναι ο φυσικός μας χώρος, αλλά, κυρίως επειδή θεωρούμε τα κοινωνικά και αξιακά προτάγματά της  ως ικανοποιητική απάντηση στα πολιτικά αδιέξοδα των σύγχρονων κοινωνιών και ιδιαίτερα της Ελλάδας που αναζητεί εναγωνίως στο θολό ορίζοντα τη μοίρα της και την αλήθεια της…

Και για να γίνω πιο σαφής αναφέρομαι στο ΠΑΣΟΚ! Αναμφίβολα ό,τι γεννιέται, νομοτελειακά είναι προορισμένο να παρακμάσει!  Έτσι λοιπόν και ο πολιτικός φορέας που ίδρυσε στις 3 Σεπτέμβρη του 1974 ο Ανδρέας Παπανδρέου, φαίνεται να έκλεισε το βιοιστορικό του κύκλο- όπως είχε «διαγνώσει»  κάποτε για τη Ν.Δ. ο… Σαμαράς.  Και εκεί που όλα έδειχναν  ότι  το ΠΑΣΟΚ ανήκει στο παρελθόν, η συγκυρία, η ανικανότητα, η ανεπάρκεια, η αυταπάτη…  του ξανανοίγουν δρόμο.

Δρόμος για έναν «άλλο» πολιτικό φορέα που θα μπορέσει να θέσει και να δώσει σύγχρονες και ρεαλιστικές απαντήσεις σε ιστορικά διλήμματα: πως θα συμφιλιώσουμε την κοινωνική δικαιοσύνη και την ανταγωνιστικότητα, την ανάπτυξη και την αλληλεγγύη. Και πως θα κάνουμε τα μεγάλα έργα προσιτά σε όσο γίνεται μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων…

Επειδή πάντα έλεγα και έγραφα ότι η υπεκφυγή είναι ιδιοτέλεια, θεωρώ λοιπόν ότι έτσι και τώρα όλοι- και μεταξύ αυτών και εγώ- οφείλουμε να πάρουμε  θέση και να συμμετάσχουμε με το λόγο και τον αντίλογο, την πρόταση ή την απόρριψή,  την υποστήριξη ή την κριτική…

Η εποχή από μόνη της θέτει ερωτήματα και νομίζω ότι ο σπουδαιότερος στόχος ενός σύγχρονου ρεύματος δεν είναι απλά η εκλογική καταγραφή και η κομματική δύναμη  αλλά μια ξεκάθαρη πολιτική συνείδηση για το στόχο και το όραμα, το σχέδιο και τις μεθόδους, τις διαδικασίες και τους ανθρώπους!

Δεν είμαι σε θέση να απαντήσω εάν πρέπει να γεννηθεί ή να αναγεννηθεί το ΠΑΣΟΚ. Αυτό που όμως ελπίζω είναι ότι δεν θα επαναπαυτεί στο παρελθόν αλλά θα επινοήσει το μέλλον!

Βρισκόμαστε στο κατώφλι μιας νέας εποχής και είναι προφανές ότι τίποτε δεν χαρίζεται. Η παιδεία, ο πολιτισμός, οι τέχνες, τα γράμματα- στοιχεία της ταυτότητας αυτού του λαού- κατακτώνται. Και κατακτώνται με αγώνες και ιδέες. Αρκεί οι άνθρωποι στους οποίους θα απευθυνθούν οι ηγέτες αυτού του πολιτικού  χώρου να μιλήσουν…  ελληνικά.

Και είναι αρκούντως πολλοί όσοι ελπίζουν ότι κάποια μέρα, κάποια ώρα θα ακούσουν για τη χαμένη ελευθερία, την απαλλοτριωμένη δικαιοσύνη, την παραζαλισμένη παιδεία.

Ο ελληνικός- όπως έγραψε κάποτε ο Μαλρώ- είναι ένας λαός που αγαπά τη ζωή ακόμη και όταν ζει στην οδύνη, που πετιέται  όρθιος ακόμα και όταν είναι πεσμένος στα γόνατα!

Λαός της ελευθερίας, είναι εκείνος για τον οποίο η αντίσταση είναι παράδοση αιώνων, εκείνος του οποίου η νεώτερη ιστορία είναι ένας ανεξάντλητος αγώνας για την Ανεξαρτησία — ο μόνος λαός που γιορτάζει την επέτειο του ΟΧΙ. Αυτό το ΟΧΙ ήταν το ΟΧΙ του Μεσολογγίου, το ΟΧΙ του Σολωμού.

Και τώρα όλοι εμείς, μέσα από την οδύνη των μνημονίων, μάθαμε την ίδια αλήθεια μέσα από το ίδιο αίμα που χύθηκε διαχρονικά σε αυτόν τον τόπο.

Αυτή μας την αλήθεια πρέπει να την προστατεύσουμε. Να την υπερασπιστούμε με τη συμμετοχή μας και με τη γνώμη μας.

Εκ προοιμίου, θεωρώ δεδομένο ότι θα συμμετάσχω στις διαδικασίες για την κεντροαριστερά. Είτε υποστηρικτικά είτε επικριτικά. Ξεκάθαρα πάντως. Δίχως υπεκφυγές που υποκρύπτουν υστεροβουλίες.

Πράγματι είναι πολλοί οι δέκα υποψήφιοι. Και πολύ περισσότερο όταν δεν φαίνεται να απέχουν πολύ μεταξύ τους. Δεν τους έχω ακούσει και ξεψαχνίσει όλους. Έχω κενά. Αλλά από αυτούς που ξέρω δεν είμαι σε θέση να επιλέξω. Ακόμη! Ίσως κάτι να φανεί στην πορεία. Δεν αποκλείεται να τους απορρίψω και όλους. Και αυτό δημοσίως θα γίνει.

Πράγματι είναι πολλοί οι δέκα υποψήφιοι. Μου θυμίζει την περίοδο της διάλυσης των κρατών της Ανατολικής Ευρώπης. Τότε στις εκλογές εμφανιζόντουσαν δεκάδες κόμματα και εκατοντάδες αν όχι χιλιάδες υποψήφιοι. Αλλά πάλι λέω ότι τότε γι` αυτά τα κράτη και γι` αυτούς τους λαούς υπήρχε ελπίδα και πάθος. Μακάρι να είναι έτσι και στην κεντροαριστερά.

Κοινό και κενό υπάρχει. Το θεμελιώδες ιστορικό ερώτημα είναι εάν οι «10» μπορούν να κατανοήσουν και να κουβαλήσουν στις πλάτες τους το ιστορικό βάρος της εποχής και του πολιτικού χώρου που φιλοδοξούν να ηγηθούν σε ένα ιδιαίτερα  πολύπλοκο και απαιτητικό περιφερειακό και διεθνές περιβάλλον.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here