Μια κυβέρνηση ανάμεσα στις στάχτες και τα αποκαϊδια των καμμένων…

0
305

Θα πιστεύαμε ότι και η κυβέρνηση έγινε στάχτη και αποκαΐδια, όμοια και χειρότερα μ’ αυτά στην Ανατολική Αττική. Όμως, στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας τα θαύματα κρατάνε λίγα μερόνυχτα. Με μια επικοινωνιακή αντεπίθεση το Μέγαρο Μαξίμου επιχειρεί να κάνει το αυτονόητο γι’ αυτήν, το εξωφρενικό για όλους εμάς.

Να προλάβει την οργή του κόσμου που τώρα πενθεί αλλά κάποια στιγμή θα ξεσπάσει. Γι’ αυτό το λόγο έσπευσε να ανακοινώσει τα 5χίλιαρα και τους διορισμούς στο δημόσιο. Μιμούμενος ο Τσίπρας ακόμη και σ’ αυτό τον Κώστα Καραμανλή (όπως και σε πολλά άλλα) δίνει 5.000 ευρώ επίδομα όπως το 2007 που είχε δοθεί 3χίλιαρο αλλά σε πολλούς το πήραν πίσω.

Και τι ειρωνεία; Όπως και τότε έχουμε… προεκλογική περίοδο. Μένει να δούμε αν ο απίθανος ελληνικός λαός θα επιβραβεύσει και τον Τσίπρα. Αλλά οι συμπτώσεις δεν τελειώνουν εδώ. Ο στρατηγός άνεμος, η ασύμμετρη απειλή, η θεωρία περί σχεδίου αποσταθεροποίησης, όλα μοιάζουν τόσο μα τόσο πολύ.

Εκείνο το πακέτο μέτρων ήταν πιο μικρό αλλά τι διάβολο. Αριστερή κυβέρνηση είναι να μη δίνει και κατιτίς παραπάνω; Να μη διορίζει τους συγγενείς των νεκρών στο δημόσιο; Εδώ είναι ο Καρανίκας στο δημόσιο, δεν θα είναι οι άνθρωποι που έχουν υποστεί τα πάντα;

Σύμπτωση ότι και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ανακοίνωσε Ταμείο Πυρόπληκτων; Θα θυμάστε το ταμείο Μολυβιάτη, το χαμό που είχε γίνει γιατί τα λεφτά που συγκεντρώθηκαν δεν αξιοποιήθηκαν ποτέ.

Έτσι και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ μιμήθηκε εκείνο το σχέδιο και κυρίως; Ποντάρει στη φιλανθρωπία του κάθε ιδιώτη, του μεροκαματιάρη αλλά και του πλούσιου.

Τζάμπα μαγκιές ήταν οι ανακοινώσεις του Τζανακόπουλου. Δεν θα πληρώσουν ΕΝΦΙΑ οι πληγέντες μας είπε ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης. Μα τι να πληρώσουν βρε αθεόφοβοι; Αυτοί δεν έχουν σπίτι, κάηκε, και θα πληρώσουν και φόρο;

Όλα αυτά συγκλίνουν στην άποψη ότι ο Τσίπρας επέλεξε τον επικοινωνιακό αιφνιδιασμό προκειμένου να καλύψει τις εγκληματικές πράξεις της κυβέρνησης που οδήγησαν στην τραγωδία στο Μάτι. Ο πρωθυπουργός έχει εξαφανιστεί και βλέπει από την τηλεόραση όσα συμβαίνουν. Μπορεί να πάει στα καμένα κατόπιν εορτής γιατί τώρα θα έτρωγε… ξύλο. Είδατε τι έπαθε σήμερα ο Καμμένος, ο οποίος αντί να παραιτηθεί για λόγους ευθιξίας ή τουλάχιστον να ζητήσει γονατιστός συγγνώμη, προσπαθούσε να αντικρούσει την οργή των πολιτών για την συμφορά που τους βρήκε με ανόητες και προκλητικές σοφιστείες.

Με τον κόσμο να είναι στα κάγκελα γενικώς, ήρθε το πλήρωμα του χρόνου να βρεθούν και οι ένοχοι για το έγκλημα στο Μάτι. Και ο μόνος τρόπος για να καλυφθούν οι ευθύνες του Μαξίμου, ήταν να ρίξει το «τυράκι» στους πληγέντες. Όμως, πόσο κοστίζει η αξιοπρέπεια. Πόσο κοστίζουν η υπερηφάνεια, η αυταπάρνηση, η μάχη για την πατρίδα που αγαπάς;

Κοστίζουν 5χίλαρα; Αν είναι έτσι τότε το Μάτι μπορεί να πουληθεί για λίγα αργύρια που κάποτε θα αποκαλυφτούν. Όμως, στην Ελλάδα που ξεχνά εύκολα το ερώτημα είναι ένα: Αξίζει αυτή η κυβέρνηση μια ακόμη ευκαιρία;

Η τραγωδία που έζησε και ζει η Αττική έφερε για μια ακόμη φορά στο προσκήνιο τις ευθύνες των «αρμοδίων».

Όπου αρμόδιοι, πέραν των κυβερνητικών στελεχών, είναι και όλοι εκείνοι οι υπηρεσιακοί παράγοντες που συναποτελούν κρίκους στη γενικότερη αλυσίδα που ονομάζουμε κράτος.

Μπορεί να είναι ο περιφερειάρχης, μπορεί ο υπεύθυνος πολιτικής προστασίας, μπορεί ο τάδε αντιδήμαρχος, ο δείνα πυροσβέστης, ή ένας απλός υπάλληλος που την μοιραία στιγμή του έτυχε να είναι βάρδια σε κάποια κέντρο συντονισμού ή λήψης αποφάσεων, κάποιας τριτοκλασάτης υπηρεσίας, ή κάποιου μικρού δήμου.

Όσοι γνωρίζουν πως λειτουργεί το ελληνικό δημόσιο θα σας πουν ότι υπάρχει σχέδιο στα χαρτιά για κάθε ενδεχόμενο. Για πλημμύρες, για σεισμούς, για φωτιές, για πόλεμο, για αεροπειρατεία, για ναυάγια κ.ο.κ.

Στα χαρτιά και μόνο…

Από κει και πέρα υπάρχουν σε κάθε σχεδόν υπηρεσία «υπεύθυνοι» πολιτικής προστασίας, συνήθως κάποιοι τεμπέληδες φίλα προσκείμενοι στην εκάστοτε κυβέρνηση, οι οποίοι και είναι υπεύθυνοι για την παρακολούθηση των εν λόγω ζητημάτων, τη σύνταξη μνημονίων ενεργειών, καταλόγων με τηλέφωνα, την διεξαγωγή ασκήσεων, και τελικά για την υλοποίηση ή ενεργοποίηση αυτών των σχεδίων σε περίπτωση ανάγκης.

Στα χαρτιά και μόνο…

Διότι στην πράξη, ποτέ και τίποτα δεν λειτουργεί. Ιδίως τα καλοκαίρια, με τα «μπάνια του λαού», όπου οι περισσότεροι υπάλληλοι που θα πρέπει να κινητοποιηθούν σε περίπτωση ανάγκης βρίσκονται σε διακοπές.

Τα εν λόγω σχέδια είναι απλά και μόνο σχέδια επί χάρτου, να’χαμε να λέμε, και υπάρχουν μόνο και μόνο για μετά, όταν δηλαδή αναζητηθούν τυπικά ευθύνες για κάποια παράλειψη, για να αποδειχθεί ότι «ορίστε: εμείς εφαρμόσαμε το εγκεκριμένο σχέδιο το οποίο είχαμε έτοιμο εκ των προτέρων».

Έτσι, το μπαλάκι των ευθυνών αρχίζει το πινγκ πονγκ του, και όλοι οι ανευθυνο-υπεύθυνοι κρύβονται πίσω από τις σαφώς καταγραμμένες αρμοδιότητες, που δεν έχουν καμιά ουσία στην πράξη, και δεν πα να καεί το σύμπαν… ο κώλος μας είναι καλυμμένος.

Μια άλλη παράμετρος που επιδεινώνει τα πράγματα είναι και η αλληλοκάλυψη αρμοδιοτήτων των διάφορων υπηρεσιών, όπου άλλες είναι υπεύθυνες για τους δρόμους, άλλες για τα πάρκα, άλλες για τις παραλίες, άλλες για τα δάση, άλλες για τα χωράφια κ.ο.κ.

Τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα στην πυροσβεστική, στην αστυνομία, και ειδικά στις ένοπλες δυνάμεις, όπου εκεί η ενδημική για το δημόσιο μπαχαλοποίηση που κυριαρχεί, κρύβεται επιμελώς κάτω από πολλά στρώματα σοβαροφάνειας, και λόγω της αυστηρής πειθαρχίας και της ιεραρχικής διοικητικής δομής της εξουσίας, το τελικό αποτέλεσμα είναι σχεδόν πάντα για τα κλάματα.

Αλίμονο δηλαδή αν χρειαστεί να πάμε σε πόλεμο. Η ευθυνοφοβία των στελεχών των ενόπλων δυνάμεων θα μας οδηγήσει σε κωμικοτραγικές καταστάσεις, αφού για παράδειγμα για να καταληφθεί ή να βομβαρδιστεί ένας λόφος θα χρειάζονται δέκα εγκρίσεις από ανωτέρους…

Ο καθένας δηλαδή, οι αρμόδιοι που λέγαμε, είναι τόσο πνιγμένος από τις διάφορες διατάξεις, εγκυκλίους, νόμους κλπ. που περιορίζουν την πρωτοβουλία του, που στο τέλος σηκώνει τα χέρια και κάνει το αυτονόητο: απλά ακολουθεί τις αδιέξοδες διαδικασίες ενεργειών ή ρίχνει το μπαλάκι στον ιεραρχικά ανώτερο…

Και δυστυχώς στην Ελλάδα, ο τελικός ανώτερος, εκεί που καταλήγει δηλαδή το μπαλάκι των ευθυνών, είναι πάντα ο εκλεγμένος δήμαρχος, περιφερειάρχης ή υπουργός.

Όσο στόκος κι αν είναι αυτός, όσο άσχετος με το αντικείμενο για το οποίο καλείται να συντονίσει τις ενέργειες, και να δώσει οδηγίες, ειδικά σε περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης.

Χαρακτηριστικά, σε περίπτωση αεροπειρατείας, τελικός συντονιστής ήταν παλιά ο νομάρχης και τώρα ο περιφερειάρχης! Τι να λέμε;

Με τους άλλους «ειδικούς», τους δαιμόνιους ρεπόρτερ, που όλα τα σφάζουν στον αέρα, να ζητάνε κεφάλια εδώ και τώρα …

Παρ’ όλα αυτά, η Ελλάδα έχει ένα μοναδικό δώρο Θεού, που δεν το έχουν άλλες πιο αναπτυγμένες και σαφώς πιο συντεταγμένες χώρες. Ή τουλάχιστον το έχει ακόμη, διότι κάθε χρόνος που περνάει τα πράγματα αλλάζουν.

Αναφέρομαι στο περίφημο φιλότιμο. Το οποίο τι σημαίνει στην πράξη;

Ότι μέσα στο χάος που ακολουθεί μια τραγική έκτακτη ανάγκη, πάντα υπάρχει ο αστάθμητος παράγοντας, ο παράξενος ελκυστής, που δημιουργεί τάξη. Και που καλύπτει το κενό των «αρμοδίων».

Για παράδειγμα, γίνεται ένα σοβαρό τροχαίο στην εθνική. Μέχρι να κινητοποιηθούν τα περιπολικά, τα ασθενοφόρα κλπ., σχεδόν πάντα θα υπάρχει ένας απλός τυχαίος περαστικός που θα σώσει την κατάσταση, απεγκλωβίζοντας τους επιβάτες, ρυθμίζοντας την κίνηση κλπ.

Ή στον πόλεμο, όπου τα παραδείγματα (διεθνώς) είναι πολλά. Μπορεί ο άλλος να είναι αξιωματικός καριέρας, με δεκάδες εκπαιδεύσεις και εξειδικεύσεις, αλλά με το πρώτο μπαμ να τα χάσει και να τα κάνει επάνω του. Την ίδια ώρα που ένας κληρωτός, άσχετος θεωρητικά με την στρατιωτική επιστήμη, να πάρει το παιχνίδι επάνω του και να σώσει την κατάσταση, σώζοντας την τιμή της μονάδας και τους συναδέλφους του.

Αυτό το ελληνικό χαρακτηριστικό στοιχείο, δεν το έχουν οι περισσότεροι άλλοι λαοί, και αυτό είναι που μας διασώζει μέχρι σήμερα.

Από κει και πέρα, όταν ακούτε για αρμόδιους και για σχέδια ανάγκης, να μη ξεχνάτε το πιο βασικό: Ο τελικός υπεύθυνος, ο ύστατος αρμόδιος, ο συντονιστής δηλαδή, θα είναι πάντα κάποιος Καμμένος, κάποια Δούρου ή κάποιος Ψινάκης. Μπορεί και κάποιος Σεφερλής αύριο μεθαύριο.

Κάποιος δηλαδή, που μέσα στη σοφία μας, τον ψηφίσαμε για να μας σώσει και να μας ανυψώσει, αλλά που συνήθως μας θάβει ακόμη πιο βαθιά.

Η δημοκρατία δηλαδή έχει τα καλά αλλά έχει και τα κακά της…

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here