Το σκοπιανό και οι σύμμαχοι μας

0
31

Γράφει ο Χρήστος Η. Χαλαζιάς

Με τη διάλυση της Γιουγκοσλαβικής  Ομοσπονδίας, το Δεκέμβριο του 1991  η χώρα μας  κληρονόμησε ένα πρόβλημα, που για πάνω από πενήντα χρόνια το αντιμετώπιζαν με χαλαρότητα  στο όνομα της καλής γειτονίας. Ο στρατάρχης Τίτο προκειμένου να προσεταιριστεί τους Σλάβους της περιοχής  των Σκοπίων το 1941 τους υποσχέθηκε, ότι θα δημιουργήσει  τη «Δημοκρατία της Μακεδονίας».

Την περίοδο αυτή, του Ψυχρού Πολέμου, κυρίαρχος ρόλος των συμμάχων, ήταν η συνεργασία και η ουδετερότητα στην πολιτική Τίτο και ειδικά μετά τη ρήξη Στάλιν – Τίτο, οι οποίοι  μέχρι τότε  ανοιχτά προσπαθούσαν να  ενσωματώσουν την Ελληνική Μακεδονία στη Γιουγκοσλαβία.

Τα εσωτερικά πολιτικά προβλήματα  και η διεθνής συγκυρία εκείνης της εποχής δεν επέτρεπαν καμιά αντίδραση, με αποτέλεσμα  τον Αύγουστο του 1944 να δημιουργηθεί το νέο κράτος με τίτλο «Η Δημοκρατία της Μακεδονίας», στο πλαίσιο  της Γιουγκοσλαβικής Ομοσπονδίας.

Η χώρα μας στο πλαίσιο της ΝΑΤΟϊκής πολιτικής το 1962 με τους υπουργούς Εξωτερικών Αβέρωφ και Ποπουβίτς υπογράφουν  μυστικό πρωτόκολλο με τη Γιουγκοσλαβική Ομοσπονδία και συμφωνούν  να μην ανακινούν το «μακεδονικό θέμα». Η μεν Ελλάδα τήρησε τα συμφωνηθέντα, ενώ το Βελιγράδι με την ανοχή του, άφησε να αναπτυχτεί η Σκοπιανή προπαγάνδα, περί δήθεν «ιστορικής καταγωγής» από την αρχαία Μακεδονία και ότι είναι δήθεν «απόγονοι» του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Η αλλαγή απέναντι στην Σοβιετική Σταλινική πολιτική  του Τίτο, εγκαταλείποντας τη σοβιετική εξάρτηση του Σταλινικού καθεστώτος και οι προστατευτικοί δεσμοί δυνάμωσαν με τους νέους  συμμάχους της.

Με την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας των Σκοπίων, η Ελλάδα άρχισε τις προσπάθειες της, για  την λύση του προβλήματος, τόσο στο πλαίσιο του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, στην (τότε Ε.Ο.Κ) Ευρωπαϊκή Ένωση και του ΝΑΤΟ, για την υπεράσπιση των εθνικών ιστορικών   – των πραγματικών δηλαδή  – γεγονότων.

Η συμπεριφορά  των συμμάχων μας στις ΗΠΑ είναι ανεκτική  για τα όσα συμβαίνουν στο μικρό κράτος, των Σκοπίων, για να μην διαταραχτούν οι ισορροπίες που είχαν δημιουργηθεί μεταξύ Δύσης και Γιουγκοσλαβικής Ομοσπονδίας. Μικρές αναγκαστικές εξαιρέσεις στήριξης των Ελληνικών θέσεων υπήρξαν, από την Ε.Ε και το ΝΑΤΟ. Στο επίπεδο  των διμερών διαπραγματεύσεων Ελλάδας – Π.Γ.Δ.Μ τα αποτελέσματα  δεν ήταν μηδενικά, αλλά πενιχρά.

Είναι ενδιαφέρον  να θυμηθούμε τη στάση  των εταιρών και συμμάχων μας , οι οποίοι θα μπορούσαν να συμβάλλουν αποτελεσματικά  στην επίλυση του προβλήματος.

Ο ΟΗΕ με επιστολή του γ.γ του προς τη Ομοσπονδιακή Γερμανία αγνόησε την προειδοποίηση «ότι η αναγνώριση συγκεκριμένων κρατών της Γιουγκοσλαβικής ομοσπονδίας θα δημιουργήσει ουσιαστικά προβλήματα».

Κάτω από τις πιέσεις των ΗΠΑ  και της Δυτικής (τότε) Γερμανίας οι δύο υπουργοί εξωτερικών Ελλάδας και της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας (Κάρολος Παπούλιας και Στέβκο  Τσερβένκοφσκι), το 1995 συναντώνται στην Νέα Υόρκη και υπογράφουν την ενδιάμεση Συμφωνία με στόχο να βελτιωθούν οι σχέσεις των δυο κρατών.

Οι Η.Π.Α  το  2004 αναγνώρισαν τα Σκόπια ως «Μακεδονία» αλλάζοντας ριζικά  σε βάρος της χώρας μας  τους διπλωματικούς κανόνες δίνοντας στην Π.Γ.Δ.Μ. την δυνατότητα να μην «πιεστεί» για αλλαγή του ονόματος και των επεκτατικών θέσεων τους.

Στην Ευρωπαϊκή  Ένωση και στο ΝΑΤΟ  υπάρχουν μερικές χώρες  που απροκάλυπτα στηρίζουν τις θέσεις των Σκοπίων (Αυστρία, Γερμανία, Σλοβενία κ.α) και προσπαθούν να αρχίσουν οι ενταξιακές συνομιλίες, για να επανέλθουν στην Βαλκανική περιοχή.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here