Με τη θλίψη στα μάτια…

0
164

Του Κώστα Παπαθεοδώρου

Ήταν πρόδηλη η θλίψη της. Τα μάτια της- χωρίς και ή ίδια να το έχει αντιληφθεί- έσταζαν στεγνά  δάκρυα  και απέραντη κενότητα. Δεν είχε που να ακουμπήσει το βλέμμα της. Και διαρκώς  πλανιόνταν στο κενό.

Από μακριά, έδειχνε αγέρωχη και περήφανη. Και από κοντά τρομοκρατημένη. Σπάνια εικόνα, αταίριαστος συνδυασμός.

Η θλίψη, λένε, είναι συναίσθημα που φωλιάζει μέσα μας όσο μεγαλώνουμε. Εμείς δεν την βλέπουμε γιατί συντελείται σταδιακά και ανεπαίσθητα. Όμως οι  άλλοι τη διακρίνουν από μακριά.

Η θλίψη είναι το συναίσθημα που σα πλημμυρίδα έρχεται να καλύψει το κενό που αφήνουν φεύγοντας οι ελπίδες και τα όνειρα

Η ζωή ολάκερη είναι διαρκής απώλεια και ήττα. Ενδιαμέσως υπάρχουν και στιγμές με ψευδαισθήσεις νικών και επιτυχιών. Αλλά όπως και στο καζίνο ο αγώνας είναι στημένος και κανείς δεν κερδίζει στο τέλος.

Αξιοπρέπεια και περηφάνια είναι να ξεπερνάς και να προσπερνάς απώλειες και  ήττες  με περίσκεψη. Πολλές ψυχές υποφέρουν, αγριεύουν μαζεύουν πείσμα και δύναμη από την αναποδιά και αναζητούν γαλήνη.

Ή έστω στήνουν αυτί να ακούσουν το καινούργιο παραμύθι και τους νέους παραμυθάδες. Και έτσι μαζεύουν φόρα.

Χτυπά το τηλέφωνο. Άμα μεγαλώσεις ίσως και να καταλάβεις. Αν σου πω τώρα, είναι πολύ νωρίς. Τίποτε δεν θα καταλάβεις. Τα λόγια μου θα πάνε χαμένα. Μπορεί όμως και να μην καταλάβεις ποτέ σου. Πολλές φορές όταν σου μιλούσα για όσα έμαθα και για εκείνα που με έμαθαν με κοίταζες με ειρωνεία. Κανένας δεν μπορεί να σου μάθει όσα πρέπει να ανακαλύψεις.

Γι` αυτό να προσέχεις πάντα τους θλιμμένους ανθρώπους γιατί και αν τα μάτια τους δεν κλαίνε  έχουν τρόπο να σου λενε για τον πόνο που πονούν…

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here