Ολα του γάμου δύσκολα…. ...και η νύφη γκαστρωμένη!

0
168

Η άρνηση του προέδρου των Σκοπίων, Γκιόργκε Ιβάνοφ, να αποδεχθεί λύση στο ονοματολογικό για συνολική χρήση (erga omnes) έβγαλε από τη δύσκολη θέση την κυβέρνηση που είχε περιπλακεί σε ένα ακόμη ψέμα.

Διέρρεε ότι είχε κλείσει η συμφωνία και το μόνο που απέμενε ήταν το περίφημο τηλεφώνημα του Αλέξη Τσίπρα προς τον Ζόραν Ζάεφ και το ραντεβού στις γραφικές Πρέσπες, για να ολοκληρωθεί το άνισο «ειδύλλιο» μεταξύ των δύο χωρών.

Ο κ. Κοτζιάς με πλούσια φαντασία είχε σκιαγραφήσει ενα ρομαντικό σκηνικό δηλώνοντας ότι ονειρεύεται την υπογραφή αυτής της συμφωνίας σε ένα σημείο στα σύνορα μεταξύ της περιοχής των Σκοπίων με την Ελλάδα, σε μια ωραία γιορτή με λουλούδια και μπόλικο κρασί. Επίσης έλεγε ότι «μέσω της επίλυσης της ονομασίας θα εμβαθύνουμε την συνεργασία μας σε όλα τα πεδία της πολιτικής. Από την συνεργασία μεταξύ των κυβερνήσεων μέχρι την συνεργασία μεταξύ των πανεπιστημίων, και την συνεργασία των κοινωνιών»(sic).

Απο το Μαξίμου ο Δημήτρης Τζανακόπουλος δήλωνε μεν ότι «βρισκόμαστε στην τελική ευθεία», αλλά συμπλήρωνε ότι «κανείς δεν μπορεί να προεξοφλεί το αποτέλεσμα σε μια τόσο πολύπλοκη διαπραγμάτευση». Και χθες το Πρωθυπουργικό γραφείο απαντώντας στη ΝΔ σημείωνε ότι «μέχρι στιγμής δεν υπάρχει καμιά συμφωνία».

Ως εκ τούτου και το διαβόητο «τηλεφώνημα» που θα έκανε ο Τσίπρας στον σκοπιανό Ζάεφ και υποτίθεται οτι «ανέμενε» ο δημοσιογραφικός κόσμος με άρρωστη περιέργεια, ήταν περισσότερο μια επικοινωνιακή παρλαπίπα, εκπεμπόμενη από «διπλωματικές πηγές»…

Σε όλο το διάστημα υπήρξαν τακτικισμοί που γέμισαν ειδησεογραφικές σελίδες, αλλά όχι στρατηγική που να έχει σχέση με την Ελλάδα εκ μέρους της χώρας μας, εν αντιθέσει με τη μελετημένη τακτική του σκοπιανού Ζάεφ – και φυσικά του Προέδρου τους Ιβανόφ. Ο Σκοπιανός πρωθυπουργός, προτρεπόμενος και καθοδηγούμενος κυρίως από τους Αμερικανούς που θέλουν τα Σκόπια στο ΝΑΤΟ μέσα στο καλοκαίρι, και στη συνέχεια από τους Γερμανούς, προσπάθησε «να κλείσει μέτωπα». Το  πρώτο ήταν με τη Βουλγαρία με την οποία υπέγραψε σύμφωνο φιλίας, καλής γειτονίας και συνεργασίας.

Στη συνέχεια εστράφη προς την Ελλάδα, η οποία με την σειρά της υπέστη την αμερικανογερμανική πίεση. Σε όλο αυτό το διάστημα η σκοπιανή ηγεσία ήταν λαλίστατη και γνωστοποιούσε σε ποιο στάδιο βρισκόταν κάθε φορά η διαδικασία(προκειμένου η Ελλάδα να υφίσταται πιέσεις). Τα μαθαίναμε όλα από τους σκοπιανούς, ενώ η ελληνική πλευρά τηρούσε μια υποτιμητική προς το λαό μας και…εχθρική θα έλεγε κανείς, αιδήμονα στάση και σιγή, ακόμη και για θέματα που είχαν διαρρεύσει εκ των βορείων… γειτόνων μας!

Ετσι μάθαμε ότι οι Σκοπιανοί έχουν υποτίθεται «κατακτήσει» απο την Ελλάδα σε αυτό που ονομάζουν οι ίδιοι ως «Γλώσσα και Ταυτότητα» υποτίθεται…μακεδονική(sic), και πολλοί αναρωτιόντουσαν στην Ελλάδα εαν συνέβαινε κάτι τέτοιο «εμείς τι κατακτήσαμε άραγε»; Ακρα του τάφου σιωπή! Ίσως δεν είχαμε και τίποτα, οπότε ως προς τι η ενημέρωση;

Η μυστικότητα επί της διαδικασίας ήταν στρατηγική κυρίως του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών με την αποδοχή του Μαξίμου. Το ΥΠΕΞ ήταν ενα περίεργος «πομπός αισιοδοξίας» για το τελικό αποτέλεσμα, αλλά αυτή η εικόνα λειτουργούσε παραμορφωτικά και υπέκρυπτε ουσιώδεις πτυχές του προβλήματος. Μια από αυτές ας πούμε, είναι το γεγονός ότι ο κ. Ντιμιτρόφ ποτέ δεν είχε δηλώσει ότι αποδέχεται το erga omnes. Αρα πως ολοκληρώθηκαν όσα είχαν αναθέσει οι δύο πρωθυπουργοί στους υπουργούς τους;

Παράλληλα, ενώ η σκοπιανή πλευρά είχε θέσει από την αρχή όρους και κόκκινες γραμμές, η ελληνική εισερχόταν με λευκή σελίδα. Μόνο ο Έλληνας Πρωθυπουργός, υπό το κλίμα πίεσης πάντως που είχαν δημιουργήσει τα – κατ’ αυτόν –  συλλαλητήρια  του «ετερόκλητου όχλου», έθεσε ως προϋπόθεση το erga omneς, κατά την συνάντησή του με τον Ζάεφ τον Φεβρουάριο στο Νταβός.

Το πρόβλημα της διαπραγμάτευσης αντανακλά το μεγάλο εσωτερικό πρόβλημα της κυβέρνησης, και δη τις σχέσεις του πρωθυπουργού με τον υπουργό των Εξωτερικών. Ο δεύτερος πήρε «εργολαβία»» την επίλυση των περιφερειακών θεμάτων και ο πρώτος του το επέτρεψε, καθώς όπως έχουμε πει, λόγω της πολιτικής κουλτούρας του, τα εθνικά θέματα ήταν γι’ αυτόν terra incognita. Δεν χωρούσαν στον υποτίθεται «αριστερό διεθνισμό του». Όμως το κυβερνητικό πρόβλημα συνοχής και εθνικού προγραμματισμού παραμένει. Σε ένα θέμα που μας ταλαιπωρεί 35 χρόνια, πρωθυπουργός και ΥΠΕΞ δεν έχουν σημείο συνάντησης – και μάλλον ούτε επικοινωνίας!

Τέλος, εκτός ισχυρής παρέμβασης των Αμερικανών που θα ανατρέψουν τα δεδομένα, η δυναμική δείχνει προς το παρόν ευθύγραμμη. Οι συνομιλίες στο παρά πέντε θα καταρρεύσουν, ο Κοτζιάς θα έχει πετάξει το μπαλάκι στον Τσίπρα (εγώ τα είχα έτοιμα), και θα διατηρήσει το «πατριωτικό» προφίλ που δημιούργησε δυσκολεύοντας τις συνομιλίες στο Κυπριακό. Ο δε Πρωθυπουργός θα απαλλαγεί από ένα εκλογικώς κοστοβόρο πρόβλημα.

Αν βέβαια παρέμβουν οι Αμερικανοί και αρχίσουν τα σκαμπίλια και αλλάξουν τα δεδομένα, αυτό δεν θα είναι για καλό μας…

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here