Σε ποιόν ανήκει η Ιερουσαλήμ;

0
176

Γράφει ο Χρήστος Η. Χαλαζιάς

Νέα άνιση αναμέτρηση ξεκίνησε το Ισραήλ στην κατακτημένη γη της Παλαιστίνης από το 1948.  Το σκηνικό είναι γνωστό. Άοπλοι Παλαιστίνιοι με πέτρες  ή ως καμικάζι, αντιμετωπίζουν τον πάνοπλο στρατό του Ισραήλ. Οι δολοφονίες γυναικών, παιδιών και γέρων προκαλούν σοκ στην διεθνή κοινή γνώμη.

Το θέμα αυτή τη φορά ξεκίνησε με τη μετακίνηση της Αμερικανικής πρεσβείας στην Ιερουσαλήμ και την πλάγια ανακήρυξη της ως πρωτεύουσας του Ισραήλ παραβιάζοντας τις αποφάσεις του ΟΗΕ που υιοθέτησε  το σχέδιο  Διχοτόμησης της Παλαιστίνης σε δυο κράτη υπό βρετανική  κατοχή, κάτι που δεν αναγνωρίζει το Ισραήλ.  Η Ιερουσαλήμ προβλέπεται ότι  θα υπάγεται  σε ειδικό διεθνές καθεστώς  υπό τον έλεγχο του ΟΗΕ. Το σχέδιο δεν εφαρμόστηκε.

Το Ισραήλ προσπαθεί να πείσει την διεθνή κοινή γνώμη ότι αμύνεται εναντίον των εχθρών του, που είναι η Παλαιστίνιοι. Από την πλευρά τους οι Παλαιστίνιοι δηλώνουν ότι κάνουν απελευθερωτικό αγώνα. Στο ερώτημα αυτό έχουν απαντήσει οι ιστορικοί και βέβαια οι αρχαιολόγοι. Την επιβεβαίωση ότι το Ισραήλ δεν υπήρξε στην αρχαιότητα ως κράτος σε αυτή την περιοχή την δίνουν γνωστοί εβραίοι διανοούμενοι όπως ο Σ. Φρόιντ, ο Καίσλερ, ο Μορέν,  αλλά κι ο ίδιος ο εμπνευστής του.

Ο εμπνευστής της ανάγκης για  να δημιουργηθεί Ισραηλινό κράτος ήταν Θ. Χέρτσλ, αδιαφορώντας αρχικά σε ποιο σημείο του πλανήτη θα γινόταν. «Θα διαλέξουμε την Παλαιστίνη, την Αργεντινή (στο πλάνο τους ήταν και η Κύπρος). Θα πάρουμε ό,τι μας δοθεί, ό,τι  επιλέξει η εβραϊκή κοινή γνώμη. Και για τα δυο αυτά σημεία καθοριστική θα είναι η απόφαση της  Κοινότητας» και συνεχίζει… «η Αργεντινή  είναι μια από τις πιο γόνιμες χώρες στον κόσμο, εκτείνεται σε αχανή περιοχή, έχει αραιό πληθυσμό και ήπιο κλίμα. Η Δημοκρατία της Αργεντινής θα αποκόμιζε σημαντικά  οφέλη από την εκχώρηση ενός τμήματος της επικράτειας της σε εμάς. Η τρέχουσα διείσδυση των Εβραίων έχει ασφαλώς προκαλέσει κάποια δυσφορία, και θα ήταν απαραίτητο να διευκρινίσουμε στην Δημοκρατία την εγγενής διαφορά της νέας μετακίνησης.

Η Παλαιστίνη είναι η πάντοτε αλησμόνητη ιστορική μας πατρίδα. Το ίδιο το όνομα «Παλαιστίνη» θα ασκήσει στο λαό μας  μεγαλειώδη έλξη. Αν η μεγαλειότητά του, ο σουλτάνος, μας έδινε την Παλαιστίνη, θα μπορούσαμε ως αντάλλαγμα να αναλάβουμε τη ευθύνη του συνόλου των οικονομικών της Τουρκίας. Θα μπορούσαμε να σχηματίσουμε εκεί το τμήμα  ενός ευρωπαϊκού  προμαχώνα απέναντι  στην Ασία, ένα φυλάκιο πολιτισμού, έναντι της βαρβαρότητας. Θα έπρεπε ως ουδέτερο κράτος  να διατηρήσουμε επαφές με όλη την Ευρώπη, η οποία θα υποχρεωνόταν να εγγυηθεί την πράξη μας. Θα προστατεύουμε τα ιερά της χριστιανοσύνης, θέτοντας τα υπό το καθεστώς της διεθνούς δικαιοδοσίας, όπως είναι γνωστό στο δίκαιο των εθνών. Καλό θα ήταν να σχηματίσουμε μια τιμητική φρουρά  για τα εν λόγω ιερά, ώστε να εγγυηθούμε την εκπλήρωση αυτού  του καθήκοντος δια της παρουσίας μας.  Η τιμητική φρουρά θα αποτελούσε  το σπουδαίο σύμβολο της λύσης του Εβραϊκού  τμήματος»…  (βέβαια αυτό ήταν μια εξαπάτηση της ευρωπαϊκής Χριστιανοσύνης γιατί  στην πράξη καταπατούν την περιουσία του πατριαρχείου Ιεροσολύμων, το ναό της Βηθλεέμ, τον ξενώνα  κ.α σε βάρος τον Χριστιανών).

Σε ό,τι αφορά το ιστορικότητα του Ισραήλ  στην Παλαιστίνη την αναπτύσσει ο Κιθ Γονάιτλαμ στο βιβλίο του «Η Επινόηση του αρχαίου Ισραήλ» όπου και γράφει: «Οι διαφορετικές  εκδοχές του Ισραήλ  που προωθούνται έχουν ένα κοινό σημείο, την αξίωση του χρόνου και του χώρου της Παλαιστίνης. Πρόκειται πάντοτε για το παρελθόν του Ισραήλ, ανεξαρτήτως από τον τρόπο με τον οποίο γίνεται αντιληπτό αυτό. Δεν υπάρχει πραγματικός ανταγωνισμός και οι Παλαιστίνιοι έχουν στερηθεί κάθε δικαίωμα αυτού  παρελθόντος… Η ομοφωνία που περιβάλλεται για το μεγάλο διάστημα τις περιόδου της «εμφάνισης» και της βασιλείας του Δαβίδ  κατέρρευσε με τόσο εντυπωσιακούς ρυθμούς τα τελευταία χρόνια  ώστε προέκυψε η ανάγκη για μια γενικότερη επαναξιολόγηση του τέλους…».

«Αν θέλουμε να ιδρύσουμε ένα κράτος σήμερα δεν πρέπει να το κάνουμε με τον τρόπο που θα ήταν ο μόνος δυνατός πριν  από χίλια χρόνια. Είναι ανόητο να επιστρέψουμε σε παλαιά  στάδια πολιτισμού, όπως πολλοί σιωνιστές θα ήθελαν. Αν  υποθέσουμε, παραδείγματος χάρη, ότι ήμασταν αναγκασμένοι να  καθαρίσουμε μια περιοχή από τα άγρια  θηρία, δεν θα έπρεπε  να ξεκινήσουμε το έργο αυτό με τον τρόπο των Ευρωπαίων του 5ου αιώνα. Δεν θα έπρεπε  να πάρουμε κοντάρια και ακόντια και να βγούμε ο καθένας μόνος του να κυνηγήσουμε τις αρκούδες, θα οργανώναμε μια μεγάλη και δραστήρια κυνηγετική ομάδα, θα συγκεντρώναμε τα ζώα και θα ρίχναμε μια  βόμβα από  μελενίτη στο μέσον».

Την άποψη των Εβραίων για την Παλαιστίνη την περιέγραψε σε λίγες γραμμές η πρωθυπουργός Γκολμαντ Μέιρ το 1969 :« Δεν υπάρχουν Παλαιστίνιοι …ποτέ δεν υπήρχε λαός στην Παλαιστίνη που θεωρούσε τον εαυτό του Παλαιστινιακό. Ούτε βέβαια εμείς ήρθαμε εδώ και τους διώξαμε και δήθεν τους πήραμε τη χώρα τους και την σφετεριστήκαμε. Γιατί αυτός ο λαός, δεν υπάρχει».

Με την  μικρή αυτή ανθολόγηση των κειμένων γίνεται κατανοητό ότι η Ιερουσαλήμ δεν ήταν ποτέ πρωτεύουσα του Ισραήλ πέρα από ένας καλός μύθος.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here