Πως φτάσαμε στην γενοκτονία των Ποντίων Γερμανικής έμπνευσης και καθοδήγησης το απάνθρωπο σχέδιο εξόντωσης των Ελλήνων του Πόντου,της Μικράς Ασίας και της Θράκης - αλλά και των Αρμενίων.

0
388

Γράφει ο Χρήστος Η. Χαλαζιάς

Η συμφορά  της γενοκτονίας των Ποντίων, δεν πρέπει να γίνει «μια παλιά ιστορία». Ειδικότερα τώρα που οι απειλές  της γειτονικής Τουρκίας, που γίνεται όλο και απειλητικότερη και τα σύννεφα πάνω από τον ελληνικό ουρανό έχουν πάρει  το μαύρο ζοφερό χρώμα, οι «χαμένες πατρίδες» πρέπει να  μείνουν παραπάνω από μια απλή ανάμνηση.

Η γενοκτονία των Νεότουρκων, στο πλαίσιο της κεμαλικής εθνοκάθαρσης, δεν ήταν  μόνο για τους Έλληνες, αλλά και στους  Αρμένιους οι οποίοι κατάφεραν με συντονισμένες προσπάθειες να αναγνωρισθεί διεθνώς, ενώ η γενοκτονία του  Ελληνισμού του Πόντου και της Μικράς Ασίας παραμένουν αδικαίωτες.

Ταυτόχρονα κάποιοι  ψευδο – «ιστορικοί» προσπαθούν να παραχαράξουν τα γεγονότα και κάνουν ό,τι μπορούν για να ξεχάσουμε κάθε ηρωικό σημαντικό γεγονός του ελληνικού  λαού που έχει καταγραφεί στην ιστορία μας. Να ξεχάσουμε  κάθε  τουρκική ή ναζιστική βαρβαρότητα  σε βάρος του Ελληνικού πληθυσμού, και να αποδεχθούμε τον τουρκικό μύθο του νεοθωμανισμού και ότι η Γερμανία είναι σύμμαχός μας!

Θα πρέπει  να θυμίσουμε  στους αυτοονομασμένους «προοδευτικούς» ιστορικούς, ότι  η παρουσία  του Ελληνισμού  στον Πόντο και τη Μαύρη θάλασσας αρχίζει  με το μυθικό ταξίδι του Φρίξου και της Έλλης, που ταξίδευαν πάνω από τα Δαρδανέλια, θα ακολουθήσει η Αργοναυτική εκστρατεία αλλά και ο Τρωικός Πόλεμος.

Η κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας άρχισε στις αρχές του 20ου αιώνα και είναι πλέον φανερή. Δεν μπορεί να ανταγωνιστεί την τεχνολογική – βιομηχανική εξέλιξη της Δύσης.

Οι Τούρκοι αντιδρούν με σύμμαχο τη Γερμανία.

Μια ομάδα που υπηρετούσε την Οθωμανική αυτοκρατορία (και το ρόλο της, τον οποίο περιγράφει ο ιστορικός  Πέτερ Σούγκραρ στο βιβλίο του «Ιστορία των Τούρκων» : «Οι Τούρκοι που προσήχθησαν στα κέντρα μουσουλμανικής ισχύος από την Κεντρική Ασία ήταν συνήθως δούλοι και η κύρια απασχόλησή τους ήταν ο στρατός»), αποφάσισαν να αντιδράσουν, όπως έκαναν και άλλα βαλκανικά κράτη για να δημιουργήσουν το δικό τους κράτος ή να απελευθερωθούν από τον Οθωμανό κατακτητή.

Το 1908 ξεσπάει το κίνημα των Νεότουρκων, από τη Θεσσαλονίκη, με πρωταγωνιστές  τους στρατιωτικούς «Ντολμάδες» και επικεφαλής τον Μουσταφά Κεμάλ.

Ο στόχος τους είναι να δημιουργήσουν το δικό τους κράτος ως διάδοχοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας  με εθνοκαθάρσεις όσων δεν δέχονταν να υπακούσουν την ηγεσία των Νεότουρκων και δεν ασπαστούν τον Τουρκισμό.

Η απόφαση της Ποντιακής  γενοκτονίας σε βάρος του Ελληνισμού πάρθηκε το 1911 στο συνέδριο της «Ένωσης και Πρόοδος» μια οργάνωση που είχε  ιδρύσει ο Μουσταφά Κεμάλ δηλώνοντας ότι : «Η Τουρκία πρέπει να γίνει μωαμεθανική χώρα, όπου η μωαμεθανική θρησκεία και μωαμεθανικές αντιλήψεις θα κυριαρχούν και κάθε άλλη θρησκευτική προπαγάνδα θα  καταπνίγεται… Θέλω να ζήσει ο Τούρκος. Και θέλω να ζήσει μόνο σ’ αυτά τα εδάφη και να είναι ανεξάρτητη. Εκτός των Τούρκων όλα τα άλλα στοιχεία να εξοντωθούν άσχετα σε  ποια θρησκεία ή πίστη ανήκουν» και ο Ναζίμ πασάς στη συνέχεια ξεκαθαρίζει τους στόχους του καταλήγοντας: «Αυτή η χώρα πρέπει να καθαρίσει από τα ξένα στοιχεία. Οι Τούρκοι πρέπει να κάνουν την εκκαθάριση…».

  • Στη δημιουργία και σταθερότητα  του τουρκικού κράτους βοήθησαν ξένοι επενδυτές με πρωταγωνίστρια τη Γερμανία η οποία άνοιξε τράπεζες, ανέλαβε τα δημόσια έργα και την οργάνωση του στρατού, θέλοντας να  ανακόψει τα Γάλλο – Αγγλικά συμφέροντα για τα δικά της γεωπολιτικά , ενεργειακά και γεωοικονομικά της συμφέροντα.

Η πρώτη Γερμανική στρατιωτική αποστολή πήγε στην Κωνσταντινούπολη για να ενισχύσει τον τουρκικό  στρατό  σε περίπτωση  εμπλοκής των Δυτικών Δυνάμεων (Αγγλίας – Γαλλίας- Ιταλίας) για να βοηθήσουν  τους χριστιανικούς πληθυσμούς και  ταυτόχρονα  οι γερμανοί αξιωματικοί πρότειναν να μετακινηθούν  οι αλλοεθνείς  πληθυσμοί στα βάθη της Ανατολίας για να μην  εμποδίσουν  την ίδρυση του κρότους.   Για αυτό το λόγο η Γερμανία  εκπόνησε ένα σχέδιο εξόντωσης  όλων των αλλόθρησκων πληθυσμών της επικράτειας.

Έτσι η Τουρκία έγινε το πιο  σημαντικό πεδίο δράσης του γερμανικού ιμπεριαλισμού. 

Οι τούρκοι  με τη θεωρία «της ισότητας και της αδελφοσύνης» κάτι που ποτέ δεν εφαρμόστηκαν απο αυτούς – το ακριβώς αντίθετο ξεκίνησαν την γερμανικής έμπνευσης και καθοδήγησης εθνοκάθαρση. Παραβιάζοντας το σύνταγμα της, ζήτησε, τη στράτευση  όλων των αλλόθρησκων υπηκόων. Από κατακτήσεως του Βυζαντίου μέχρι τότε, οι χριστιανοί δεν στρατευόταν.  Η στράτευση γινόταν για να υπηρετήσουν στα τάγματα καταναγκαστικής εργασίας ή αποκαλούμενα «Τάγματα Θανάτου». Έκθεση του υπουργείου εξωτερικών για τις συνθήκες  που επικρατούσαν τότε  αναφέρει: «Κατά χιλιάδες αποθνήσκωσιν οι χριστιανοί στρατιώτες εκ πείνης και προσβαλλόμενοι υπό ασθενειών, πυρετών, εξανθημάτων τύφου, χολέρας…».

Προκειμένου να φανατίσει τους Τούρκους εναντίον  των χριστιανών η Γερμανική Τράπεζα βγάζει μια ανακοίνωση στην  οποία αναφέρει ότι: «Αν πεινούμε και υποφέρουμε εμείς οι Τούρκοι, αιτία  είναι οι γκιαούρηδες, που στα χέρια τους κρατούν τον  πλούτο μας και το εμπόριο μας. Ως πότε θα ανεχόμαστε τις  προκλήσεις τους. Μποϋκοτάρετε τα προϊόντα τους. Τι τη θέλετε τη φιλία τους; Ποιο το όφελος να συναδελφώνεστε και να τους προσφέρετε με τόση ειλικρίνεια την αγάπη σας και τον πλούτο σας…».

Αποφασίστηκε η Γενοκτονία.

Στις 19 Μαΐου ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάζεται στο τουρκοκρατούμενο κομμάτι του Πόντου, στη Σαμψούντα με συνοδεία γερμανούς αξιωματικούς οι οποίοι οργάνωσαν τη δεύτερη και πιο άγρια φάση της γενοκτονίας.

Ο ελληνισμός του Πόντου θα  προστρέξει για βοήθεια στην μητέρα πατρίδα για βοήθεια. Μάταια περίμεναν. Οι Πόντιοι μάρτυρες κυκλωμένοι από βουνά και θάλασσα   καρτερούσαν να φανούν τα πολεμικά πλοία από την Ελλάδα για να σώσουν τουλάχιστον  τα γυναικόπαιδα και τους ηλικιωμένους.

Ο Μουσταφά Κεμάλ, ο στρατηγός Τοπάς Οσμάν που είχε  αναλάβει να μεταβάλλει τη δημογραφική εικόνα του πόντου μαζί με τους Ραφέτ Μπέη και τον Ισμέτ Ινονού, και την βοήθεια του γερμανού Ταγματάρχη Γκραφ Έμπερχαρντ Βόλφσκελ – σύμμαχος χώρα των Νεότουρκων – άρχισαν την σφαγή του Ποντιακού Ελληνισμού.

Ο κύριος στόχος  των Νεότουρκων ήταν η εξαφάνιση των παιδιών, ώστε να χαθεί σταδιακά  ο ελληνικός χριστιανισμός. Η εντολή του Ραφέτ Μπέη  στα περίχωρα τάγματα ήταν : «Πρέπει να εκτελούνε όποιον Έλληνα βρίσκουνε στο δρόμο τους…».

Εσφαξαν και κατακρεούργησαν με τον πιο φρικαλέο και απάνθρωπο τρόπο – όπως οι γερμανοί γνωρίζουν καλά – 353.000 Πόντιους – το 50% του πληθυσμού – και η απώλεια της πατρογονικής τους εστίας έγινε αντικείμενο αγοραπωλησίας με τον πολιτισμένο σύμμαχο της,την Γερμανία.  Καταστράφηκαν ολοκληρωτικά 815 κοινότητες, 1.100 εκκλησίες, 960 σχολεία λεηλατήθηκαν και στη συνέχεια τα έκαψαν.

Η Ελληνική πολιτική

Οι στόχοι  του ελληνικού εθνικισμού  επικεντρωνόταν στην Μικρασιατική  καταστροφή. Την γενοκτονία των Ποντίων  την ξεχνούσαν πέρα από τους «συμμάχους» και οι έλληνες πολιτικοί, όπως και ορισμένοι  ψευδό«ιστορικοί» γράφοντας μια παράγραφο στο περιθώριο της καταστροφής της Σμύρνης, αγνοώντας ουσιαστικά τον Ελληνισμό του Πόντου.

Η μνήμη της γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού  υποτίθεται ότι έβλαπτε στον μεσοπόλεμο τις ελληνοτουρκικές  σχέσεις, μεταπολεμικά ο κομμουνιστικός κίνδυνος «επέβαλε την λήθη» στο όνομα της Δυτικής συμμαχίας του ΝΑΤΟ, αφού έλεγαν οτι δεν μπορούσαν δυο μέλη του ίδιου συνασπισμού, να «ξύνουν» παλιές πληγές, πιο τελευταία η διαβόητη «οικοδόμηση των μέτρων φιλίας» και πάει λέγοντας….

Έχει περάσει πάνω από ένας αιώνας από τη γενοκτονία – εθνοκάθαρση που διέπραξαν οι Τούρκοι στους Έλληνες του Πόντου, της Θράκης, της Σμύρνης, και μισός αιώνας από την εισβολή στην Κύπρο.

Οι υπαίτιοι για τα εγκλήματα  αυτά δεν τιμωρήθηκαν. Οι Γερμανοί αναγνώρισαν τα εγκλήματα των στρατοπέδων συγκέντρωσης και εκατοντάδων φρικαλέων εγκλημάτων τους εναντίον της ανθρωπότητας στον Β΄παγκόσμιο Πόλεμο.  Ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ και οι αιμοσταγείς και στυγεροί δολοφόνοι Τοπάς Οσμάν, Ισμετ Ινονού και Ραφέτ Μπέης έγιναν….ήρωες! Οι Τούρκοι αρνούνται επιμόνως την ευθύνη τους και αντίθετα θεωρούν εχθρούς τους, όσους κατηγορούν την τότε ηγεσία για τα  στυγερά εγκλήματα  που διαπράχθηκαν.

Όποια χώρα θέλει να τιμήσει τη μνήμη των θυμάτων της και να αναγνωρισθούν οι άγριες σφαγές που έγιναν  σε βάρος του Ελληνισμού, οι Γερμανότουρκοι ασκούν αφόρητες πιέσεις για να μην αναγνωριστεί και δεν την αφήνουν στην καλή θέληση των συμμάχων ή των ψευδό «ιστορικών».

Χρονικό:

1911: Αρχίζει η πρώτη μετανάστευση προς τη Ρωσία. Αιτία το μέτρο των τουρκικών  αρχών για υποχρεωτική  στράτευση των χριστιανών υπηκόων στα Τάγματα Καταναγκαστικής Εργασίας ή «Τάγματα Θανάτου».

1912: Η έναρξη των βαλκανικών Πολέμων, οι Νεότουρκοι επιτείνουν το κλίμα τρομοκρατίας σε βάρος των Ποντίων.

1914: Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος. Οι Νεότουρκοι προχωρούν σε επιστράτευση προκειμένου να πολεμήσουν στο πλευρό της Γερμανίας. Ήδη έχουν εξοντωθεί 257.000 Πόντιοι.

1915: Λεηλασίες ελληνικών περιοχών, μαζικές διώξεις , ενώ κορυφώνεται η γενοκτονία των Αρμένιων.

1916: Αρχίζει η συστηματική και άμεση εξόντωση των ανδρών από ηλικίας 16 – 20 ετών και αρχίζει η μετακίνηση των Ποντίων στα Βάθη της Ανατολίας.

1919:  Αρχίζει η δεύτερη φάση διώξεων του Ποντιακού Ελληνισμού με βάση το σχέδιο Μουσταφά Κεμάλ.

1920: Βραχύβιο «Πόντο – αρμενικό»  ανεξάρτητο κράτος.

Ήττα των Αρμενίων.

1921: Τουρκία και Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών (ΕΣΣΔ – Ρωσίας).

1922: Καταστροφή της Σμύρνης. Οι Πόντιοι  αντάρτες παραμένουν στα βουνά και αντιστεκόμενοι.

1923: Αρχίζει η μεταφορά των πρώτων Ποντίων από  τη  Σαμψούντα στην Ελλάδα.

1924: Οι χριστιανικοί πληθυσμοί του Πόντου συμπεριλήφθησαν στην Ελληνοτουρκική σύμβαση για την ανταλλαγή των πληθυσμών.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here