Μέχρι πότε;

0
238

Γράφει ο Νίκος Καραμπάσης

Προσπαθούσα να σκεφτώ ένα ενδιαφέρον τραγούδι που να γράφτηκε τα τελευταία 8-9 χρόνια,μια μελωδία,ενα καλό βιβλίο,μια θεατρική παράσταση,ενα κινηματογραφικό έργο…μια δημιουργία στο φινάλε που να αγγίζει τον κόσμο…όπως παλιά ο Μίκης,ο Μάνος,ο Σπανός,ο Πλέσσας,ο Τσιτσάνης,ο Αντωνης Σαμαράκης,η Βαμβουνάκη,ο Κατράκης,ο Παπαγιαννόπουλος,ο Ρίτσος και πάει λέγοντας…

Δεν βρήκα «κάτι». Ακόμη και τα «παλιά σκυλάδικα» είχαν την άγρια λάμψη της…(παράνομης) νύχτας με την έννοια του «ξεφαντώματος». Ακόμη και το ποδόσφαιρο μας,μοιάζει πλέον σαν ένα παράνομο μαφιόζικο στοίχημα μεταξύ γκάνγκστερ και πρεζάκηδων. Ενα τελειωμένο και άθλιο «προϊόν». Παντού παρακμή,ρετάλια και σκουπίδια,μια ατέλιωτη βρώμικη σκόνη που σκεπάζει τα πάντα και άπειρα κομμάτια και θρύψαλα…

Ολοι προσπαθούν «με κάποιο τρόπο» να επιβιώσουν ελπίζοντας σε κάποια «άλλη μέρα». Φυσικά το πλιάτσικο στην χώρα απο τους κατακτητές με τα γιουσουφάκια τους «καλά κραττεί». Ούτε καν κρύβονται πλέον. Ωμός κυνισμός, του αδίστακτου εξουσιαστή…

Το Δ΄Ράϊχ με τα γιουσουφάκια του,δεν ισοπέδωσαν και ισοπεδώνουν με πείσμα και σχέδιο απλά και μόνο την «μικρή και μεσαία τάξη» στην Ελλάδα – τους άλλους απλά δεν το μπορούν είτε γιατί «δεν είναι εδώ» είτε γιατί συνεργάζονται μαζί τους – αλλά προσπαθούν να αφυδατώσουν και την «ψυχή του». Πίσω απο κάθε πόρτα,και δράματα…

Ευτυχώς δεν μπορούν να κλέψουν τον ήλιο και την θάλασσα – αν μπορούσαν θα το είχαν κάνει. Προσπαθούν όμως να κάνουν ό,τι περνάει απο το χέρι τους για να εξαϋλώσουν τους Ελληνες και να τους αντικαταστήσουν «με κάτι άλλο» – και να αρπάξουν ως κλεφτρόνια που είναι, δωρεάν τα πάντα(για την ακρίβεια τους πληρώνουμε και απο πάνω). Ομως ανέκαθεν σε αυτόν τον κόσμο τα σαπρόφυτα,τα σκοτεινά και βδελυρά μυαλά ως σκοτεινές ψυχές και άθλια σώματα, θα βγαίνουν σαν…οχιές, για να επιτελέσουν το…έργο τους.

Η αλήθεια είναι επίσης οτι παράλληλα υπάρχουν «εστίες αντίστασης» και «το παλεύουν». Οταν θα ξαναδούμε ξανά το πραγματικό χαμόγελο στα χείλη και τα μάτια των Ελλήνων που μένουν μόνιμα στην Ελλάδα,όταν ξαναδούμε έργα πολιτισμού που να ακουμπάνε την ψυχή του Ελληνα,τότε (και μόνο) θα σημαίνει οτι «η ελπίδα ξαναγύρισε». Μέχρι τότε…

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here