ΑριστεΡούλΑ

0
79
Απρίλης του `41: Ο Τσολάκογλου κατευθύνεται στη βίλλα Σωσσίδη για την τελική υπογραφή συνθηκολόγηση της Ελλάδας με τη Γερμανία. Αμέσως μετά ανταμείφθηκε από τους ναζί. Διορίζεται πρωθυπουργός και στην πρώτη του διαταγή καλεί τους Έλληνες να ενστερνιστούν τον ναζισμό! Δεκέμβριος 1942. Μετά την παραίτηση Τσολάκογλου, το Δεκέμβρη του `42, την πρωθυπουργία αναλαμβάνει ο γιατρός Κωνσταντίνος Λογοθετόπουλος. Τον Απρίλιο του 1943, οι Γερμανοί τοποθετούν ως πρωθυπουργό τον επικεφαλής των ταγμάτων ασφαλείας, Ιωάννη Ράλλη.

Του Κώστα Παπαθεοδώρου

Χα! Χα, χα, χα…(παρατεταμένο χαχανητό)! Αιτία η κλασική ερώτηση: «πως ξεχωρίζεις την Αριστερά από τη Δεξιά».

Το χαχανητό ήταν ένα βολικό τρικ ώστε να προλάβω να σκεφτώ. Και να απαντήσω. Και μεταξύ μας, ακόμη χαχανίζω γιατί ακόμη δεν έχω βρει την απάντηση.

Την Ελληνική Αριστερά γιατί οι ιδεολογίες δεν πεθαίνουν. Δεν πεθαίνουν εύκολα στα πεδία βολής των ιδεολογικών μαχών. Ή ακριβέστερα δεν προλαβαίνουν να πεθάνουν γιατί πρωτύτερα τις κακοποιούν οι… ιδεολόγοι. Τις παραβιάζουν και ενίοτε τις… βιάζουν!

Παγκοσμίως και πέρα από τον θολό ελληνικό ορίζοντα, η Αριστερά, έτσι όπως την προσδιορίζουν σήμερα ζηλωτές του ριζοσπαστισμού, προοδευτικοί διανοητές, ζει και βασιλεύει και συνεχίζει να  εμπλουτίζει τον δημόσιο (δια)λογο με διαχρονικές αξίες και έννοιες όπως: ελευθερία, δικαιοσύνη, αλληλεγγύη, αξιοπρέπεια,  ευαισθησία, δικαίωμα, καθήκον…

Θα πρόσθετα και «πατριωτισμός», γιατί για πολλά χρόνια, για δεκαετίες,  η Αριστερά απεμπόλησε, εκχώρησε τη φιλοπατρία στους πατριδοκάπηλους αγύρτες της (άκρο)δεξιάς που σήκωσαν παντιέρες ευκαιρίας προκαλώντας συναισθήματα αποστροφής  στη θέαση της  γαλανόλευκης…

Συνεργάτες των ΝΑΖΙ, δοσίλογοι, ταγματασφαλίτες, μαυραγορίτες,  ρουφιάνοι ενσωματώθηκαν σε δεξιά κόμματα και στις πρώτες μετεμφυλιακές κυβερνήσεις αρκετοί εξ αυτών, έλαβαν ως επιβράβευση εκτός από  τιμητικές συντάξεις και επίζηλα δημόσια αξιώματα…

Αξίζει να σημειωθεί ότι πολλοί  δοσίλογοι εκτελέστηκαν από τους ίδιους τους ναζί, κατά την αποχώρησή τους ώστε να μην καταθέσουν εναντίον τους για εγκλήματα πολέμου.  Κάποιοι άλλοι πέρασαν από…λαοδικεία : τον Οκτώβριο του 1945, οι εξαγριωμένοι κάτοικοι του χωριού Σάρχος εισβάλουν στο δικαστήριο Ηρακλείου, όπου δικάζονταν μια οικογένεια δοσίλογων που ευθύνονταν για τον θάνατο 37 συγχωριανών τους και την σφάζουν όλη,  θεωρώντας τις ποινές που τους επεβλήθησαν, πολύ επιεικείς…

Αλλά, ως συνήθως, παρασύρθηκα και κατέληξα σε άλλο θέμα απ` αυτό που θέλω να αναπτύξω.

Η  ερώτηση που εγώ  θέλω να θέσω στον δημόσιο διάλογο είναι η ακόλουθη: Τι αποκομίσαμε από την κρίση. Πέραν των τεράστιων απωλειών, υπάρχει κάτι θετικό που αποτυπώνεται ανεξίτηλα στη συλλογική μνήμη και γίνεται ιστορική  συνείδηση; Άλλαξε το πολιτικό σκηνικό, τα κόμματα, οι πολιτικοί, οι θεσμοί, η νοοτροπία η αντίληψη;

Η (δική μου) απάντηση είναι όχι. Ελάχιστα πράγματα και αυτά, νομίζω, από τη φορά του καιρού…

Οι πολιτικοί ξιφουλκούν καθημερινά για ασήμαντα ή έστω ήσσονος σημασίας ζητήματα αφού στα βασικά -σε γενικές γραμμές-  όλοι συμφωνούν ( Μνημόνια- Ευρώ- Ε.Ε.) υπονομεύοντας  την όποια δυνατότητα συνεννόησης  και την ίδια στιγμή οι πολίτες αποδέχονται μοιρολατρικά και νομοτελειακά τα πάντα.

Ακούω διαρκώς και από κάθε πλευρά την παραδοχή της απόλυτης και ξεφτιλισμένης υποταγής ότι: « η κατάσταση είναι τέτοια, ώστε πραγματικά δεν υπάρχει  άλλη επιλογή από το να εφαρμόζουμε ότι απαιτούν  η Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΔΝΤ».

Και είναι εξωφρενικό να ακούγεται αυτό τη στιγμή που τόσο ο επίτροπος Οικονομικών Μοσχοβισί και ο αντικαγκελάριος της Γερμανίας Γκάμπριελ ομολογούν- για το δικό τους λόγο ο καθένας- ότι αυτό που έχει επιβληθεί στην Ελλάδα είναι εντελώς παράλογο, ηλίθιο και υστερόβουλο και μάλιστα δίχως να υπάρχει ελπίδα κάποιας έστω οριακής αλλαγής. Δεν θα λήξει η Επιτροπεία πριν αποπληρωθεί το 75% των δανείων διαλαλεί ο Μοσχοβισί, διαψεύδοντας τον όποιον διαδίδει ότι του χρόνου τον Αύγουστό που τελειώνει το μνημόνιο, τελειώνουν και τα βάσανά μας

Πράγματι, η  κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ λειτουργεί υπό καθεστώς εκβιασμών και πιέσεων. Αλλά αυτό ήταν εξ υπαρχής γνωστό. Και οι υποσχέσεις για αντίσταση, μάχη, νίκη και απελευθέρωση ήταν απάτη. Και  όχι…αυταπάτη. Γιατί και οι προηγούμενοι τα ίδια έλεγαν και στο τέλος τα ίδια έκαναν.

Αλλά αυτό δεν είναι αριστερά. Είναι…αριστερούλα. Που βολεύεται με το μικρό, το ασήμαντο, το κίβδηλο, το λαϊκίστικο…

Λοιπόν οι «υπάλληλοι των Βρυξελών» δεν μπορούν ή δεν θέλουν. Ενδεχομένως και τα δύο. Και κάθε που εμφανίζονται δημοσίως ψάχνουν να βρουν  ως επιχείρημα, πρόφαση και δικαιολογία, κάτι εύθρυπτο από το πανέρι της δημαγωγίας!

Βρισκόμαστε μπροστά σε κοσμοϊστορικές αλλαγές. Και , ενδεχομένως είναι εδώ και τώρα η στιγμή, να αλλάξουμε και εμείς. Ως άνθρωποι, ως πολίτες, ως κοινωνία, ως κράτος! Πλεύση και πορεία. Αφού πρώτα συναποφασίσουμε  τι θέλουμε, τι μπορούμε και πως θα το πετύχουμε. Και είναι τώρα η στιγμή και η ευκαιρία να γίνουν πολλά περισσότερα απ’ όσα όλες μαζί οι κυβερνήσεις έχουν πετύχει.  Ιδιαίτερα σε ότι αφορά την αποσταμένη κοινωνία. Πράγματι, χρειάζεται τιτάνιο έργο και τεράστιες προσπάθειες για να συντελεστεί μια σπουδαία μεταμόρφωση, που να ξεπερνά και να εξουδετερώνει τις νεοφιλελεύθερες κατευθύνσεις  και πολιτικές σε σχέση με την αντιμετώπιση του δημογραφικού, την οργάνωση του πληθυσμού, την ανάπτυξη συλλογικών συστημάτων ενίσχυσης των εργαζομένων, αναδιάταξης της παραγωγής. Τίποτε λιγότερο.

Αλλά για να τα πετύχουμε όλα αυτά δεν αρκεί η μεταλλαγμένη «αριστερούλα» των ευκαιριακών επαναστατών. Απαιτείται επίγνωση, κατανόηση, θέση, αντίθεση, σύνθεση και δράση. Απ` όλους. Γιατί για φανταστείτε να αντικαταστήσει τον Αλέξη ο… Κούλης!

Πως το λέει εκείνο το τετράστιχο ο Σουρής:

Δυστυχία σου, Ελλάς,

με τα τέκνα που γεννάς!

Ώ Ελλάς, ηρώων χώρα,

τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here