Οι μάρτυρες του Τσίπρα

0
43

Του Κώστα Παπαθεοδώρου

Ήταν μια ομάδα, μια ολιγομελής  παρέα νεαρών, που εξαπολύοντας βόμβες λαϊκισμού κατέλαβε την εξουσία. Και ήταν τέτοια η κατάσταση, που κάποιοι τους πήραν στα σοβαρά ενώ ήταν εξόφθαλμο ότι δεν εννοούσαν τίποτε απ΄ ότι έλεγαν.

Η τελευταία περίπτωση των φρεγατών είναι χαρακτηριστική. Λίγο πριν αναλάβει την εξουσία ο Αλέξης Τσίπρας χαρακτήριζε γκρίζα,  αδιαφανή και με αναθυμιάσεις μίζας την ενοικίαση φρεγατών από τη Γαλλία και μόλις την Παρασκευή ανακοινώθηκε τελικά η σχετική συμφωνία. Το ίδιο και με τη ΔΕΗ. Εθνικό έγκλημα η πώληση κομματιών του οργανισμού σε ιδιώτες έλεγε τότε ο σημερινός Πρωθυπουργός και τώρα ο Σταθάκης ( υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας) ανερυθρίαστα μας ενημέρωσε ότι στις εκλογές του 2015, οι πολίτες με την ψήφο τους τάχθηκαν υπέρ της ιδιωτικοποίησης.

Χρησιμοποίησα δύο περιπτώσεις από τις πλέον σύγχρονες. Φυσικά υπάρχουν και δεκάδες- αν όχι εκατοντάδες- που αποδεικνύουν πως μια μικρή ομάδα νεαρών έστησε το μεγαλύτερο πολιτικό κόλπο στην πολιτική ιστορία της χώρας . Μια ομάδα νεαρών που πέραν της έλλειψης ηθικής, ελέγχεται για άγνοια, αφασία, ανεπάρκεια, ερασιτεχνισμό,  τυχοδιωκτισμό…

Η επιτυχία του εγχειρήματος υπήρξε ασύλληπτη. Σε όλα τα πεδία. Η χώρα τους ανήκει. Ο τύπος τους λιβανίζει. Η αντιπολίτευση τους στηρίζει. Η Ευρώπη τους φροντίζει. Οι  θεσμοί τους κανακεύουν…

Μόνο η κοινωνία τους σιχτιρίζει. Από μέσα της όμως. Γιατί έξω δεν ακούγεται κιχ. Από κανέναν…

  • Αυτή η απίθανη ομάδα ανθρώπων, κατάφερε να αλώσει και να αλλοιώσει την εξουσία. Με τις βόμβες λαϊκισμού που αποδείχθηκαν καταστροφικότερες ακόμη και από τις πυρηνικές.

Το πλέον επικίνδυνο  είναι, αφενός η πίστη κάποιων- αρκετών Συριζαίων  στο εγχείρημα του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της κοινωνίας που επιχειρεί η Κυβέρνηση Τσίπρα και αφετέρου η υπεράσπιση των αρχών και των αξιών του λαού από την αντιπολίτευση. Για τα παραδείγματα της ΔΕΗ και των φρεγατών που χρησιμοποίησα προηγουμένως, άκουσα στελέχη και βουλευτές της Ν.Δ. να διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους. Και φυσικά, δεν διαφωνούν με αυτά που και οι ίδιοι είχαν αποφασίσει και δρομολογήσει αλλά αντιδρούν επειδή τους πρόλαβε ο… Τσίπρας!

Ζουν στον κόσμο τους και σκοτώνουν την ώρα τους μέχρι τις εκλογές οπότε και πιστεύουν ότι θα τους προσφερθεί η εξουσία.

Το δίλλημα των εκλογών θα είναι Τσίπρας ή Μητσοτάκης. Άδωνης ή Πολάκης. Δαβάκης ή Καρακώστα. Βρούτσης ή  Βέττας. Οικονόμου ή Μπαλάφας…

Σοβαρότης μηδέν. Όχι απλά πρόταση δεν διατυπώνεται από κανέναν αλλά ούτε και επιχείρημα. Και ο Τύπος που πάντα υπηρετούσε (τουλάχιστον) το δικομματισμό,  σήμερα παράγει πιότερους φιλοκυβερνητικούς ξύλινους τίτλους που καθημερινά κρέμονται  σαν τείχη προστασίας στα περίπτερα.  Οσονούπω αλλάζει και τυπικά και το τηλεοπτικό τοπίο. Για το internet και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν το συζητάμε. Πλήρης επικράτηση και παρέμβαση με τα περιβόητα σκονάκια (non paper) που διακινεί καθημερινά το Μαξίμου. Και οι δημοσιογράφοι απλά courier των κέντρων εξουσίας και των έκκεντρων της αντιπολίτευσης.

Έτσι νομίζω ότι γράφεται σήμερα η ιστορία της χώρας από μια ομάδα νεαρών που αρμενίζουν σε αφρισμένες θάλασσες με τα πανιά του λαϊκισμού. Άραγε πόσο θα αντέξει το μπανταρισμένο από παλιά σκάφος;

  • Οι ξέρες είναι μπροστά και το τέρας ζωντανό. Μπορεί η συγκυρία να τους ευνόησε όμως δεν φτάνει μόνο αυτό για να πατήσεις στεριά.

Και βέβαια θα χάσουν τις εκλογές. Πάντως δεν θα τις κερδίσουν. Και δεν θα  καταρρεύσουν. Αναδεικνύουν νέα επιχειρηματικά τζάκια. Ελέγχουν τον Τύπο. Διορίζουν  ανθρώπους. Συνομιλούν με τη Δικαιοσύνη και τις ανεξάρτητες Αρχές. Και όλα αυτά συγκροτούν στέρεο δίχτυ ασφαλείας που θα επιβραδύνουν την πτώση.

Αυτό από μόνο του  αποτελεί σπουδαίο κατόρθωμα για μια ομάδα νεαρών που υπό κανονικές συνθήκες θα ήταν απόλυτα ικανοποιημένη από την εκπροσώπησή της στο Κοινοβούλιο.  Βρέθηκαν στη ρωγμή της ιστορίας και εμφορούμενοι από κυνισμό, αμοραλισμό και κυρίως αποφασιστικότητα έδραξαν την ευκαιρία.  

Ασφαλώς είχαν και πάθος. Πάθος για την εξουσία και όχι για την ιστορία. Γρήγορα, άμεσα και χωρίς αναστολές  σε λιγότερο από 3 χρόνια κατόρθωσαν να ελέγξουν το σύστημα. Και όπου δεν κατόρθωσαν να επιβάλλουν έλεγχο, διέλυσαν τα  έτσι και αλλιώς ετοιμόρροπα οικονομικά τζάκια που διαπλέκονταν με τα Μέσα Ενημέρωσης.

Γι` αυτό λοιπόν εμφανίζονται ικανοποιημένοι. Πιστεύουν πως θα μείνουν στο παιχνίδι. Όπως και αν κάτσει η μπίλια. Έχουν κάνει και τα κουμάντα τους. Έχουν λάβει και τις διαβεβαιώσεις του διεθνούς παράγοντα. Μαθαίνουν γρήγορα και προσαρμόζονται απόλυτα. Χρόνια τώρα μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας έχουν μάθει καλά την τέχνη της επιβίωσης.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here