Ενα «Γιατί…» ήταν αρκετό…

0
193

Γράφει ο Νίκος Καραμπάσης

Μεγάλη Εβδομάδα των Παθών του Κυρίου και οι «Χριστιανοί» τιμούν με την πίστη τους τον Θεάνθρωπο που ενσαρκώθηκε για την «σωτηρία» όλων μας. Αλλωστε το χρέος κάθε ανθρώπου είναι να βρεί την ισορροπία του, προκειμένου να εκπληρώσει την «αποστολή του»(«μηδέν άγαν» και «γνώθι σαυτόν»).

Ας πάρουμε ένα παράδειγμα πέρα για πέρα αληθινό. Πως ο εκ της Ταρσού ονόματι Σαύλος,που υπήρξε ο μεγαλύτερος διώκτης κάθε Χριστιανού της εποχής του,έγινε ο…απόστολος Παύλος; Ηταν ο άνθρωπος που καταδίωξε όσο κανένας άλλος μέχρι τότε τους Χριστιανούς,χωρίς να κάνει εξαιρέσεις στα γυναικόπαιδα. Εαν μπορούσε κάποιος να συγκεντρώσει σε έναν τόμο τις απάνθρωπες και αποτρόπαιες πράξεις του,θα έφριττε κυριολεκτικά. Επεφτε σαν κεραυνός επάνω στα θύματα του και προκαλούσε ανείπωτες τραγωδίες.

Η φυσιολογική ερώτηση – για όσους πιστεύουν στον Κύριο – είναι «και καλα,αυτόν τον άνθρωπο επέλεξε ο Κύριος για να τον κάνει…απόστολο του»;(όσοι δεν πιστεύουν,δεν κάνουν καμμιά ερώτηση,απλά…χλευάζουν μέσα στην άγνοια τους). «Γιατί» λοιπόν θα ρωτήσει ο πιστός «ο Κύριος επέλεξε τον χείριστο των ανθρώπων,για να τον κάνει άριστο διδάσκαλο του Λόγου του;» Πριν την απάντηση,θα πρέπει να γνωρίζουμε και τα εξης:

Οταν ο Σαύλος(ή και Σαούλ) με εντολή του Ιερατείου(των Ιουδαίων) εβάδιζε κατά της Δαμασκού για να συλλάβει τους μαθητές του Κυρίου,καθ’ οδόν άστραψε ένα πολύ δυνατό φως το οποίο και τον τύφλωσε(κυριολεκτικά). Επεσε στα γόνατα (τυφλωμένος) και άκουσε (μέσα στο κεφάλι του) τότε μια φωνή που του έλεγε: «Σαούλ,Σαούλ,γιατί με καταδιώκεις»; Ηταν η χρονική στιγμή και αυτό το συμβάν απο το οποίο,απο εκεί και μετά,ο Σαύλος ή Σαούλ μεταστράφηκε,άλλαξε άρδην και βαφτίσθηκε χριστιανός με το όνομα Παύλος – και όπως όλοι γνωρίζουμε στη συνέχεια έγινε ο πλέον ένθερμος υπερασπιστής του Χριστιανισμού.

Οταν ο Παύλος άκουσε(μέσα στο κεφάλι του) τη φωνή του Κυρίου να του λέει «γιατί με καταδιώκεις» τότε γεμάτος απορία και με τεράστια αρνητική έκπληξη για ό,τι του συνέβαινε (μέσα στο δρόμο) ήθελε να ρωτήσει τον λόγο που του αποδίδονταν αυτή η κατηγορία(απο την «φωνή») όπως βέβαια και για ποιο λόγο δεν έβλεπε και τυφλώθηκε(«έχασε το φως του»). Το μόνο που έβγαινε απο τα χείλη του όμως αρκετές φορές ήταν η λέξη «γιατί» – απορούσε δηλαδή τι έκανε για να του αποδίδεται αυτή η κατηγορία με αυτή την…τιμωρία. Δεν μπορούσε να αρθρώσει ολόκληρη την ερώτηση.εκτός απο το «διατί…» – για λίγο διάστημα παρέμεινε αναίσθητος(μέσα στο δρόμο).

Ολη η έννοια λοιπόν της μεταστροφής του Σαούλ σε…Παύλο περικλείεται σε αυτο το μεγάλο δικό του παραπονεμένο και πικρό αλλά και αθώο «γιατί…»(με την έννοια «τι έκανα;») όταν διαπίστωσε οτι έσβησε το φως του,απο τη μια στιγμη στην άλλη.Τι σήμαινε; Μάλλον τέλεια άγνοια της θεϊκής δύναμης του Κυρίου. Ποιός ήταν όμως ο Σαούλ ή Παύλος; Και γιατί αυτός;

Ο Σαύλος (άλλαξε απλά το Σ σε Π) ήταν ενας φανατικός Ιουδαίος. Ο καλύτερος νομομαθής της εποχής του. Είχε ευφράδεια λόγου και χειρίζονταν τους νόμους «σαν παιδιά του».Ηταν εξαιρετικά άμεσος στις αποφάσεις του,εντελώς ατρόμητος στους κινδύνους,ήξερε πολύ καλά να προφυλάσσεται στα διάφορα δολώματα και τις παγίδες κάθε είδους,ήταν έξυπνος,είχε γρήγορη και «βαθιά» σκέψη,η παιδεία του είχε αυτό που λεμε «βάθος» και «ουσία» για την εποχή του και βέβαια ήταν πιστός στα καθήκοντα και το έργο του. Είχε την βεβαιότητα και την πεποίθηση οτι εκείνο το οποίο έπραττε,ήταν και το σωστό. Και επειδή διέβλεπε οτι κινδύνευε η ιερατική αίγλη των Ιουδαίων της εποχής – την οποία υπηρετούσε – απο τους «Χριστιανούς» και την διδασκαλία τους,χωρίς τελικά να ασχοληθεί εστω και λίγο σοβαρά με το τι πρέσβευε ο «Χριστιανισμός» και επομένως να ζυγίσει και τις δυο πλευρές για να πεισθεί που τελικά βρισκόταν η αλήθεια και ανάλογα να έπραττε – μέσα στην άγνοια του ορθού λοιπόν – υπεράσπιζε με πάθος και με..σφαγές και διαπράττοντας κάθε λογής ανοσιούργημα,το ψέμμα με το αληθοφανές ένδυμα(τα «φανταχτερά ράσα της εξουσίας» της εποχής εκείνης).

Ο,τι επομένως έκανε εναντίον των «Χριστιανών» εκείνης της εποχής,το θεωρούσε σωστό και…δίκαιο,γιατί η γνώση που είχε απο το Ιερατείο της εποχής του,του διαστρέβλωσε την κρίση του. Αυτός ο άνθρωπος λοιπόν με την τόση πείρα και τα μεγάλα χαρίσματα του λόγου,ήταν μοναδικός – μέσα στην άγνοια του για την αλήθεια – για να μεταστραφεί και να γίνει ο «στυλοβάτης» του «Χριστιανισμού».

Με το αγωνιώδες και ερωτηματικό όσο και πικρό «γιατί…» που μπόρεσε να αρθρώσει- όταν του συνέβη το περιστατικό αυτό – εννοούσε τα εξης: «Αφού κάνω το χρέος μου όπως μας το δίδαξαν οι ιερείς μας και έχω την ακλόνητη πεποίθηση οτι βαδίζω στον σωστό δρόμο εξολοθρεύντας τους εχθρούς του ιερατείου και της πίστης μας, γιατί εσυ με πλήττεις ως παρεκτραπέντα και με τιμωρείς με τύφλωση; Δεν μπορούσα ποτέ μου ούτε καν να το φαντασθώ οτι ο θεός ενσαρκώθηκε ως…άνθρωπος και δίδαξε. Τώρα βλέπω οτι ήταν σφάλμα μου,ένα τεράστιο λάθος μου. Εαν έπεσα στην οδό της αμαρτίας,Συ ως πολυεύσπλαχνος και όλος Αγάπη,δώσε μου το Φως της Παντοδυναμίας σου,για να μπορέσω μέσω αυτού να φωτίσω όλους τους λαούς και να τους οδηγήσω προς τον θρόνο σου».

Οπως είναι γνωστό ο Παύλος έμεινε εντελώς τυφλός για τρείς ημέρες,χωρίς τροφή και νερό και μετά βρήκε ξανά την όραση του(δια μέσου κάποιου απεσταλμένου του Κυρίου).

Τι μας διδάσκει αυτή η αληθινή ιστορία; Οτι οποιαδήποτε γήινη μόρφωση κι αν έχουμε,πάντοτε θα βρισκόμαστε μέσα στην…(ουσιώδη) άγνοια και εαν δεν φωτισθούμε «άνωθεν» για να προσλάβει η «αξία μας» την πραγματική «λάμψη της»,θα πορευόμαστε σαν τον…Σαούλ(πριν γίνει ο απόστολος Παύλος).

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here