Αναθεώρηση του Συντάγματος: Για να μη μετατραπεί η διαδικασία σε Βατερλό

0
242

Του ΦΩΤΗ ΚΑΛΛΙΑΓΚΟΠΟΥΛΟΥ

Σ’ αυτόν τον τόπο ρέπουμε στον πρόσκαιρο ενθουσιασμό των πυροτεχνημάτων και των εντυπώσεων κρύβοντας το κεφάλι στην άμμο την ώρα της αυτοκριτικής και των ευθυνών. Το νέο πυροτέχνημα είναι η αναθεώρηση του Συντάγματος, μια καραμέλα που στροβιλίζει στα πολιτικά χείλη την τελευταία πενταετία. Για την ακρίβεια από το 2013 οπότε παρήλθε η πενταετία που επιβάλλει το αυστηρό ελληνικό σύνταγμα μετά την τελευταία αναθεώρηση του 2006-2008. Κι όλοι σπεκουλάρουν με αντικείμενο την αναθεώρηση λες κι είναι η λύση των προβλημάτων μας.

Ετσι η κυβέρνηση Σαμαρά- Βενιζέλου κατέθεσε τέλη του 2014 τις δικές της προτάσεις που προετοίμασε ο σημερινός ΠτΔ, αν και ήταν βεβαία και προαναγγελθείσα  η πτώση της. Ο σημερινός πρωθυπουργός εν πομπαίς και οργάνοις προανήγγειλε μέχρι και δημοψηφισματική παρεμβολή για μια διαδικασία που συνιστά αποκλειστική κοινοβουλευτική αρμοδιότητα. Ξεφούσκωσε κι αυτή η αμετροέπεια μεχρι να εφευρεθεί άλλη, παραμονές –σίγουρα- των επόμενων εκλογών, όποτε κι αν γίνουν.

Η πρόταση Αλιβιζάτου χάϊδεψε όσα αυτιά ήθελαν να χαϊδευτούν κι ακολούθησαν οι αποδοχές κι οι ενστάσεις. Κι εδώ αρχίζουν οι αλήθειες κι οι μύθοι:

Είναι μίνι η αναθεώρηση, όπως χαρακτηρίστηκε; Διόλου! Οι μόλις έξι προτάσεις- άρθρα είναι στο μεγαλύτερο βαθμό μείζονες αλλαγές που δεν τόλμησε ο κομματικός ανταγωνισμός, ή ορθότερα η μικροκομματική εκμετάλλευση να τα αγγίξει από το 1975, αν και δόθηκαν οι ευκαιρίες στις δυο τελευταίες τουλάχιστον αναθεωρήσεις: Ο λόγος κυρίως για την ευθύνη υπουργών, την εκλογή του ΠτΔ και την απεμπλοκή του βίου της Βουλής από την μη εκλογή ΠτΔ.

Αυτά είναι τα τρία μείζονα στα οποία δεν συνέπεσαν ποτέ ως πραγματική πολιτική βούληση οι μονομάχοι της τριακονταετίας ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, αν και στα λόγια και στις προτάσεις διαγκωνίζονταν. Αντιθέτως και τα δύο κόμματα έκαναν χρήση του «ευεργετήματος». Η μόνη ανώδυνη περίπτωση ήταν του 1990 όταν ο Κων. Μητσοτάκης έριξε την υβριδική οικουμενική.

Ο Μιλτ. Εβερτ απείλησε το 1995 τον Ανδρέα Παπανδρέου, την κυβέρνηση του οποίου «ξελάσπωσε» η πρόταση Σαμαρά για τον Κωστή Στεφανόπουλο. Ο Γιώργος Παπανδρέου προανήγγειλε για την προεδρική εκλογή του 2010 την επίκληση του «πλεονεκτήματος» ήδη από το φθινόπωρο του 2009, βγάζοντας χωρίς να το έχει φανταστεί τον Κων. Καραμανλή από τον πονοκέφαλο να σκάσει στα χέρια του η χρεοκοπία. Ομοίως έκανε χρήση του «πλεονεκτήματος» κι ο σημερινός πρωθυπουργός. Ποια θα ήταν άραγε η τύχη της χώρας, αν δεν ίσχυε η συγκεκριμένη συνταγματική πρόβλεψη;

Κανένα από τα πρωταγωνιστικά πολιτικά κόμματα δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι εκείνο απετάξατο τον σατανά κι εχει έτσι πολιτική νομιμοποίηση να υπερηφανεύεται. Ούτε στην αναθεώρηση του 2000, ούτε του 2006 ΠΑΣΟΚ και ΝΔ τόλμησαν την τομή. Ούτε και στην ευθύνη υπουργών, που βολεύει τους πάντες ως έχει!

Κι αφού δεν είναι μίνι επί της ουσίας της, η αναθεώρηση επείγει; Σίγουρα, δεν πρόκειται να καταρρεύσουμε χωρίς αυτήν. Άραγε υπάρχει κάποιος που μπορεί και να προσδοκά στο 2020; Ποιον βολεύει η διατήρηση της υπάρχουσας συνταγματικής πρόβλεψης ενόψει της προεδρικής εκλογής του 2020 και της βεβαίας διεξαγωγής των μεθεπόμενων εκλογών με την απλή αναλογική; Εύκολη απάντηση: όποιον είναι στην αντιπολίτευση και διεκδικεί πτώση του αντιπάλου του. Δύσκολη πρόβλεψη: δηλαδή ποιος;

Κι αν ακόμη όλα τα κόμματα ομονοήσουν και κατά μαγικό τρόπο υπογράψουν την πρόταση Αλιβιζάτου, τι διασφαλίζει το περιεχόμενο της αναθεωρητέας διάταξης; Τίποτε! Η τελευταία πρόταση του καθηγητού Αλιβιζάτου για αλλαγή του τρόπου αναθεώρησης είναι μεν σοφή, αλλά ξεβολεύει κατεστημένες πολιτικές συμπεριφορές, ειδικά ως προς το σκέλος της κατάργησης των δύο κύκλων αναθεώρησης σε δύο βουλευτικές περιόδους. Σήμερα η μία Βουλή αποφασίζει ποιες διατάξεις θα αναθεωρηθούν κι η επόμενη με ποια πλειοψηφία και ποιο περιεχόμενο, δηλ. το περιεχόμενο δεν δεσμεύει την πρώτη.

Αν για παράδειγμα –ακραίο και θεωρητικό- η Βουλή αποφασίσει αναθεώρηση του άρθρου για τον εκλογικό νόμο, μια ενδεχόμενη επόμενη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και συμμάχων θα πρότεινε πάγιο σύστημα απλής και άδολης αναλογικής. Τι μπορεί να το αποτρέψει; Μονον αν η εντολή αναθεώρησης έχει ψηφιστεί με απόλυτη πλειοψηφία στην πρώτη Βουλή, οπότε χρειάζεται τουλάχιστον 180 ψήφους στη δεύτερη. Αυτός είναι ο λόγος που «επικίνδυνες» διατάξεις δεν περνούν ποτέ αν και γενικής αποδοχής με 180+ ψήφους, οπότε στη δευτερη διαδικασία θα απαιτούνταν 151 ψήφοι.

Εν κατακλείδι και με δεδομένο ότι και δεκτή να γίνει προς αναθεώρηση η τελευταία πρόταση, δεν θα ισχύσει από τώρα, αλλά στην καλύτερη περίπτωση μετά 3-4 χρόνια αν τηρηθούν οι συνταγματικές προθεσμίες παραμονής της παρούσας κυβέρνησης: από τη στιγμή που υπάρχει μια διάχυτη αμφιβολία στην αξιωματική αντιπολίτευση, θα πρέπει η συμπεριφορά της κυβέρνησης να είναι πολύ πειστική για να μη μετατραπεί η διαδικασία σε Βατερλό που θα μπορούσε να πάει την αναθεώρηση έξι χρόνια πίσω. Και κάτι τέτοιο στο κλίμα πόλωσης που καλλιεργείται δεν διαφαίνεται!

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here