ΑΦΙΕΡΩΜΑ του iR: Γεωπολιτικά παιχνίδια και η Επανάσταση του 1821

0
266

Γράφει ο Χρήστος Η. Χαλαζιάς

Στη σημερινή εποχή, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης  αλλά και οι διάφορες μορφές δωρεάν ηλεκτρονικών πληροφοριών, έχουν αντικαταστήσει την συγκριτική κριτική –σκέψη με «αποθήκες πληροφοριών,» καταργώντας τη δυνατότητα της σκέψης σε βάθος.

Την  εποχή της παγκοσμιοποίησης  και της  ψευδό – θεωρίας, όπου προωθείτε η έννοια πως όλοι οι λαοί είναι ίδιοι, χωρίς να υπάρχουν κράτη-έθνη με σύνορα, πολιτιστική ιστορική ταυτότητα, τι θα μπορούσε να διδάξει χωρίς ουσιαστική παιδεία,  η επανάσταση  του 1821; Οπου η χώρα και ο ελληνικός λαός με θυσίες και αγώνες κατάφερε να απελευθερωθεί  από τον Οθωμανικό ζυγό.

Από τα πρώτα χρόνια της απελευθέρωσης  άρχισε η αμφισβήτηση της πολιτιστικής-ιστορικής συνέχειας της Ελλάδας με την αρχαιότητα. Πρώτος που άνοιξε αυτό το δρόμο ήταν ο Γερμανός Ιάκωβος Φίλιππος Φαλλμεραϋερ με το βιβλίο του «Περί της Καταγωγής των σημερινών Ελλήνων» που κυκλοφόρησε το 1835. Ένα ατεκμηρίωτο κείμενο με φαντασιακά εφευρήματα όπως: « Οι συμφορές, πολλές έπληξαν  την πατρίδα των αρχαίων Ελλήνων και αλλοίωσαν το αίμα τους, αλλά ότι ο γηγενής πληθυσμός διατήρησε εντούτοις την πλειοψηφία και την υπεροχή του απέναντι στους εισβολείς όπως περίπου έγινε στην Ιταλία, την Ισπανία ή τη  Γαλατία, ώσπου η προσθήκη του γερμανικού σφρίγους και του φρέσκου βορείου αίματος μάλλον  δυνάμωσε και πολλαπλασίασε την αρχική  ζωτικότητα των παλαιών κατοίκων που έφθινε, παρά απογύμνωσε το λαό από το αρχικό του  χαρακτήρα και τον μεταμόρφωσε σε γερμανικό». Και συνεχίζει  ότι: «Η νεοελληνική γλώσσα δεν δημιουργήθηκε στην Ελλάδα, δημιουργήθηκε στο Βόσπορο, στη Θράκη, τη Μικρά Ασία και μεταφέρθηκε αυτή την εποχή από τους νέους αποίκους στην Ελλάδα»!

Ο Φαλλμεραϋερ όσο και να προσπάθησε να παραχαράξει τα ιστορικά στοιχεία, των Ελλήνων, ξεχνά ένα βασικό κανόνα ότι, οι λαοί έχουν τη δυνατότητα να διαφυλάξουν τα στοιχεία της ταυτότητας τους. Την απάντηση σε όλα αυτά τα έωλα επιχειρήματα των παραχαρακτών της ιστορικής συνέχειας  την δίνουν οι διαχρονικοί ιστορικοί όπως ο Κωνσταντίνος Παπαρηγόπουλος: «Οσο δύσκολη είναι η επιστημονική τεκμηρίωση του θανάτου  ενός έθνους, άλλο τόσο δύσκολο είναι και η επιστημονική  τεκμηρίωση της ζωής του εις το διηνεκές».

Αυτή η στρατηγική των Ευρωπαίων και κυρίως της γερμανικής «ιστορικής σχολής» συνεχιζόταν μέχρι να βρει ένα τρόπο που θα κατάφερνε να αποδομήσει την Ελληνική αλλά και την Ευρωπαϊκή πολιτιστική ταυτότητα άλλων κρατών.

Στην μετεμφυλιακή Ελλάδα βρέθηκαν αρκετοί «ιστορικοί» πρόθυμοι να ενισχύσουν τις θεωρίες των παραχαρακτών και να συμβάλλουν στην αποδόμηση της ιστορικής και πολιτιστικής ταυτότητας του Ελληνικού λάου.

Μετά τον εμφύλιο η Ελλάδα αποδομημένη σ’ όλα σχεδόν τα επίπεδα και η δίψα για την επιστροφή στην κανονικότητα, έδωσε την ευκαιρία στο να λειτουργήσει η αποδόμηση της. Οι νέου τύπου  Έλληνες δεν διδάχθηκαν και δεν προσπάθησαν να μελετήσουν την ιστορία τους ώστε να μπορούν να αντισταθούν, στους νεωτερισμούς και τους μιμητισμούς. Το κυρίαρχο συναίσθημα της  ξενομανίας και ο εγκλωβισμός τους με κυρίαρχο σύνθημα ότι πρέπει να γίνουμε «Ευρωπαίοι» τους οδήγησε στην αδιαφορία για το παρελθόν τους.

Το ιστορικό κενό που δημιουργήθηκε  ανέλαβαν οι αυτοβαπτιζόμενοι «ιστορικοί»  να το καλύψουν παραχαράζοντας και  αλλάζοντας κάθε αφήγηση των ιστορικών γεγονότων.

Τη μέθοδο του Φαλλμεραϋερ ακολούθησαν και άλλοι «ιστορικοί» όπως η Ψιμούλη, η οποία  αμφισβητεί ότι : «οι Σουλιώτισσες δεν υπήρξαν και ο χορός του Ζαλόγγου είναι μύθος. Παρά την ύπαρξη δημοτικού τραγουδιού που είναι  η πιο διαδεδομένη λαϊκή καταγραφή, «Τούρκοι , για να μην παιδεύεστε, μην έρχεστε σιμά μου/  σέρνω φουσέκια ‘ς την ποδιά και βόλια ΄ς τοις μπαλάσκαις/Κόρη για ρίξε τάρματα, γλύτωσε τη ζωή σου./ Τι λέτε. Μωρ’ παλιότουρκοι καις εις παλιοζαγάρια;/  Εγώ είμαι η Λένω μπότσαρη, η αδελφή του Γιάννη,/ και ζωντανή δεν πιάνουν εις των Τούρκων τα χέρια».

Επιπλέον αμφισβητεί ακόμη ένα ιστορικό γεγονός που είναι η αυτοπυρπόληση του Σαμουήλ (καλόγερος στο Κούγκι όπου αυτοθυσιάστηκε). Μια ακόμη «ιστορικός» η Ρεπούση έρχεται με την σειρά της να παραχαράξει  με τον ίδιο γλαφυρό τρόπο την αφήγηση και τη δράση των Κλεφτών – Αρματολών: «Μορφή ένοπλης  αντίστασης θεωρείται και η δράση  των κλεφτών. Οι κλέφτες συγκροτούν ένοπλες ομάδες, κάνουν επιθέσεις σε εμπορικές αποστολές, σε κρατικούς αξιωματούχους, σε ταξιδιώτες, ακόμα και σε χωριά και πόλεις, αρπάζοντας χρήματα, όπλα και τρόφιμα. Οι κλέφτες ζουν ελεύθεροι κατά ομάδες στα λημέρια. Κάθε ομάδα έχει τον καπετάνιο της και το δικό της μπαϊράκι. Με το πέρασμα  των χρόνων οι κλέφτες γίνονται  μόνιμη απειλή αντίστασης  εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και των τοπικών αρχόντων, το ίδιο και οι αρματολοί. Ενώ είναι βοηθητικά στρατεύματα των Οθωμανών, που χρησιμοποιούνται και στη δίωξη των κλεφτών, οι αρματολοί παραβιάζουν συχνά τις συμφωνίες τους με  τους Οθωμανούς και γίνονται κλέφτες».

Αυτή η τακτική βοήθησε στο να αποδεχθούν οι νέοι ότι οι λαοί δεν έχουν ιστορική συνέχεια και ότι οι αγωνιστές ήταν κάποιοι παράνομοι τύποι για το ατομικό τους συμφέρον. Και όσοι προσπάθησαν να την  μάθουν, την έμαθαν επιφανειακά  και όχι με τα ουσιαστικά μηνύματα της. Δεν  διδάχθηκαν τα πραγματικά  γεγονότα, με βάση την τότε κοινωνική κατάσταση, αλλά με τα σημερινά κοινωνικά  κριτήρια, που δεν τους δίνει τη δυνατότητα  διαχωρισμού από την παραχάραξη. Στην παραχάραξη  βοήθησε αρχικά  το συντηρητικό κοινωνικό καθεστώς και ορισμένοι «αριστεροί» που βοήθησαν στον ανθελληνισμό με βάση τα ιδεολογικά τους συμφέροντα.

Και οι δυο πλευρές αρνήθηκαν να υπερασπιστούν  τις παρακαταθήκες του Ελληνικού λαού, αρνήθηκαν να διορθώσουν τα λάθη ή τις υπερβολές, οχυρωμένοι πίσω από τους δικούς τους ιδεολογικο – πολιτικούς λόγους. Η μια πλευρά  πίσω από την εθνικό- πατριδοκαπηλία και η άλλη πλευρά  βλέποντας με κομματική άποψη τον εθνικό Αγώνα των Ελλήνων του 1821 ως κοινωνικό.

Πάντως η ιστορία ανήκει στους λαούς και δεν είναι προνόμιο κανενός πολιτικού κόμματος. Οι ψευδό-«ιστορικοί», αλλά και οι πολιτικοί μας πρέπει να γνωρίζουν ότι είναι δικαίωμα  του λαού και σε αυτόν ανήκουν οι αιματηρές θυσίες, το δάκρυ και ο πόνος.

Η ιστορική πολιτιστική ταυτότητα είναι αυτογνωσία για να προφυλάσσει τους πολίτες και τους ηγέτες από τα λάθη του παρελθόντος αντιμετωπίζοντας  με υπευθυνότητα το αύριο της χώρας.

ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821 ΚΑΙ ΣΥΜΜΑΧΙΚΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ

Η Στάση Των «Συμμάχων» στον αγώνα του 1821

Η εξέγερση του 1821 έγινε σε μια πολύ δύσκολη στιγμή. Στην Ευρώπη οι λαοί είχαν ξεσηκωθεί κατά των μοναρχικών καθεστώτων και οι Μεγάλες Δυνάμεις συνεδρίαζαν για το πώς θα καταστείλουν αυτά τα κινήματα που άλλαζαν την καθεστηκυία τάξη.

Οι «Μεγάλες Δυνάμεις» ανησύχησαν περισσότερο για τον Ελληνικό ξεσηκωμό και πως θα τον ελέγξουν γεωπολιτικά, στην περίπτωση που θα απαλαγόντουσαν οι Ελληνες από τον Οθωμανικό ζυγό. Η Ελλάδα αποτελούσε γέφυρα ανάμεσα στις δυο ηπείρους (Ανατολής και Δύσης). Η Ανεξαρτησία της Ελλάδας δημιουργούσε απρόβλεπτες γεωστρατηγικές και γεωοικονομικές αλλαγές για τα συμφέροντα των «Μεγάλων Δυνάμεων».

Τα συμφέροντα του ευρωπαϊκών δυνάμεων μπροστά σε μια τέτοια κατάσταση τις αναγκάζουν να συσπειρωθούν εναντίον της Ελληνικής Επανάστασης, προκειμένου να προστατεύσουν τους δρόμους προς την Ασία, και να παρεμποδίσουν τη Ρωσία να έχει έξοδο στη Μεσόγειο – κάτι που γίνεται και σήμερα στην γεωπολιτική σκακιέρα με την Τουρκία να παίζει τα παιχνίδια της.

Η έξοδος της Ρωσίας στη Μεσόγειο ανησυχούσε κυρίως την Αγγλία και τη Γαλλία που έβλεπαν ότι ο σταθερός τους δυναμικός σύμμαχος στην περιοχή είναι η Οθωμανική Αυτοκρατορία και η οποία θα μπορούσε να εμποδίσει μια τέτοια εξέλιξη που σχεδίαζε η Ρωσία.

Οι δυνάμεις της Ευρώπης θεωρούσαν ότι πίσω από την εξέγερση των Ελλήνων είναι η Ρωσία με τον Έλληνα υπουργό των Εξωτερικών Ιωάννη Καποδίστρια. Η Αγγλία εκτιμούσε ότι μια ανεξάρτητη Ελλάδα με την ανταγωνιστική ναυτική της δύναμη θα έθιγε τα εθνικά της συμφέροντα. Αυτή η στρατηγική την οδήγησε να είναι φιλική με την οθωμανική Αυτοκρατορία.

Αγγλία: Διπλό Παιχνίδι

Για την απροσχημάτιστη εχθρότητα που υιοθέτησε η Αγγλία από την πρώτη στιγμή στην Ελληνική Επαναστάτη έγραψε ο Γάλλος πρόξενος της Θεσσαλονίκης το 1822 ότι: «Οι Άγγλοι, που στηρίζουν την οπλιτική τους σε προβλέψεις για το απώτερο μέλλον αμφιβάλλουν αν οι Οθωμανοί, γερασμένοι πια ως στρατιωτική δύναμη και πρωτόγονοι στη διοίκηση, θα μπορέσουν να αντισταθούν σε ένα έθνος που ετοιμάζεται να συντρίψει τα δεσμά του.

Στην ελληνική εξέγερση είδαν μια απειλή για την ναυτική τους ισχύ. Για τους Άγγλους οι Έλληνες Επαναστάτες είναι επιδέξιοι ναυτικοί και στρατιώτες αποφασισμένοι να νικήσουν ή να πεθάνουν…. Είδε στην ελληνική εξέγερση ένα αντίπαλο Έθνος που έπρεπε να πνιγεί στο λίκνο του. Άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά που η αγγλική πολιτική καταρτίζει παρόμοια σχέδια.

Οι ευχές των ευρωπαϊκών λαών, το επιχείρημα της θρησκείας, η φωνή του ανθρωπισμού, τα φρικαλέα αποτελέσματα των άγριων δεισιδαιμονιών, η ταπείνωση της ίδιας της Αγγλίας, που αναγκάζεται να γονατίζει στα πόδια της Πύλης, τίποτα δεν αλλάζει την πολιτική του Λονδίνου. Οι Άγγλοι είναι αποφασισμένοι να αγωνισθούν και στην Κωνσταντινούπολη και στη Κέρκυρα με όλα τα μέσα για να υπονομεύσουν την ελληνική υπόθεση».

Επίσης ο C.W.Ctawley γράφει: « Οι Άγγλοι υπήρξαν επί τρείς γενεές φιλότουρκοι, μόνο και μόνο επειδή μισούσαν τους Ρώσους. Η Αγγλία κατεχόταν επίσης και από το φόβο μήπως αναβιώσει ο γαλλικός κίνδυνος. Γι’ αυτό ακριβώς το λόγο υπέγραψε συνθήκη συμμαχίας με την Αυστρία, την Πρωσία και τη Ρωσία. Πολιτική της η εξασφάλιση κάποιας ισορροπίας δυνάμεων στην Ευρώπη, που θα της επέτρεπε ρυθμιστικές παρεμβάσεις».

Οι ανησυχίες πέρα από την απειλή της ναυτικής κυριαρχίας των Ελλήνων ήταν και ο φόβος για το ενδεχόμενο να γίνει προώθηση της Ρωσίας στις «θερμές θάλασσες» έπαιρνε νέες διαστάσεις (υπήρχε και ο Καποδίστριας, ο διαπρεπέστερος Έλληνας της εποχής, ο Υπουργός Εξωτερικών του Τσάρου). Το δεύτερο πρόβλημα της Αγγλίας και της Γαλλίας ήταν να περιορίσουν την Ρωσική επιρροή στην Ελλάδα χωρίς παράλληλα να εξασθενίσουν την Οθωμανική Αυτοκρατορία, που αναχαίτιζε κάθε απόπειρα της Ρωσίας να επεκταθεί στην περιοχή της Εγγύς και Μέσης Ανατολής.

Ειδικά οι Άγγλοι δεν ήθελαν να αλλάξει τίποτα στην Οθωμανική Ανατολή. Η αδιατάρακτη εξουσία του σουλτάνου αποτελούσε εγγύηση πως τα Στενά θα έμεναν κλειστά για τους Ρώσους. Ήταν τα ερείσματα που χρειαζόταν σε στεριά και σε θάλασσα. Από αυτή την πολιτική του «Ρωσικού δέους» πήγασε το δόγμα για την ακεραιότητα της οθωμανικής αυτοκρατορίας που κατοχυρωνόταν και την συνθήκη του 1814. Για την Αγγλία, το απαραβίαστο των τουρκικών εδαφών ήταν ζήτημα ζωής και θανάτου. Επειδή, η οθωμανική αυτοκρατορία ήταν για τους Άγγλους από αιώνες ο πιο κοντινός, ο πιο πρόσφορος και πιο ανοιχτός για οικονομική εκμετάλλευση χώρος».

Γαλλία και τα Εθνικά της Συμφέροντα

Την ίδια πολιτική ακολουθεί και η Γαλλία, στηρίζοντας την Οθωμανική Αυτοκρατορία, για να εμποδίσει κάθε σχέδιο της Ρωσίας να κατέβει στη Μεσόγειο. Στα πλαίσια του ανταγωνισμού με την Αγγλία, η Γαλλία προσπάθησε να δημιουργήσει συμμαχία με την Αίγυπτο ενισχύοντας τον Μεχμέτ Αλή. Αυτή η πολιτική βοήθησε στον εκσυγχρονισμό του στρατού και του ναυτικού της Αιγύπτου, που λίγα χρόνια αργότερα θα προκαλέσει τα μεγαλύτερα δεινά στην επαναστατημένη Ελλάδα.

Οι Γάλλοι είχαν και άλλους λόγους να απεχθάνονται την Ελληνική Επανάσταση και να αντιδρούν έμπρακτα στην προοπτική ενός ανεξάρτητου Ελληνικού κράτους στην βαλκανική χερσόνησο και το Αιγαίο. Ανησυχούν για τον έμπορο – ναυτικό ανταγωνισμό των Ελλήνων. Όπως είναι γνωστό η Ελληνική ναυτιλία είχε, από τις τελευταίες δεκαετίες του 18ου αιώνα, εκτοπίσει εντελώς τους Γάλλους από την οθωμανική Ανατολή.

Αυστρία – Γερμανία: Καιροσκόποι

Ο ξεσηκωμός των Ελλήνων προκάλεσε μεγάλη ανησυχία στην Αυστρία, φοβισμένη ότι αυτή η εξέγερση θα επηρέαζε και άλλους υπόδουλους λαούς που τυραννούσαν. Αυτός ήταν ο λόγος (γι αυτούς) για να συντριβεί αυτή η επανάσταση των Ελλήνων.

Ο Καγκελάριος Μέττερνιχ, σκοταδιστής ή μεσονύχτιος υποστήριζε ότι «πέρα από τα ανατολικά σύνορα μας, τριακόσιες ή τετρακόσιες χιλιάδες κρεμασμένοι, στραγγαλισμένοι, παλουκωμένοι δεν είναι και σπουδαίο πράγμα».

Η ανησυχία του καγκελάριου ήταν μήπως την ανεξαρτησία της Ελλάδας την εκμεταλλευτούν οι Ρώσοι, που τη εποχή του Μεγάλου Πέτρου επεκτεινόταν, ροκανίζοντας τμήματα της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Οι Ρώσοι είχαν συμφέροντα στα Βαλκάνια και στήριζαν τα απελευθερωτικά κινήματα.

Η πολιτική της Αυστρίας θα είναι εχθρική σε ολόκληρη τη διάρκεια της επανάστασης του 1821. Αν και το 1825 η Βιέννη πρότεινε την πλήρη ανεξαρτησία με κίνητρο της, την εξουδετέρωση της ρωσικής επιρροής στην περιοχή.

Ρωσία: Ομόθρησκη Ουδετερότητα

Ο Τσάρος της Ρωσίας επηρεασμένος από τον Μέττερνιχ θα αποκηρύξει το κίνημα του Υψηλάντη στις Ηγεμονίες και θα εκφράσει τη νομιμοφροσύνη του στον σουλτάνο. Επιστρέφοντας όμως στην Πετρούπολη, πληροφορήθηκε τις σφαγές της Κωνσταντινούπολης και τον απαγχονισμό του Πατριάρχη Γρηγορίου Ε΄. Έστειλε στην Πύλη το γνωστό τελεσίγραφο. Οι δυο χώρες βρέθηκαν στα πρόθυρα του πολέμου. Αλλά η Ρωσία δεν προχώρησε σε ένοπλη ρήξη. Γνώριζαν ότι θα αντιμετώπιζαν και τις τρεις άλλες Δυνάμεις συνασπισμένες.

Είναι ωστόσο γεγονός ότι η μόνιμη ρωσοτουρκική αντιδικία ενθάρρυνε τους βαλκανικούς λαούς. Εκμεταλλευόταν τις ευκαιρίες και κάθε τριάντα χρόνια ξεσηκώνονταν για να αποσείσουν τον Οθωμανικό ζυγό. Η Ελληνική Επανάσταση θα παρασύρει τελικά τη Ρωσία σε πόλεμο κατά της οθωμανικής αυτοκρατορίας με αποτέλεσμα να φθάσουν στην Αδριανούπολη τα ρωσικά στρατεύματα, ενώ οι Άγγλοι, οι Γάλλοι και οι Αυστριακοί θα παρακολουθούν έκπληκτοι τις απροσδόκητες εξελίξεις.

Αν εξαιρέσουμε τη Ρωσία που ως ομόθρησκη χώρα φαινόταν ως φυσικός προστάτης των Επαναστατημένων Ελλήνων, οι άλλες Δυνάμεις υιοθέτησαν εχθρική στάση σε κάθε απολυτρωτική απόπειρα που θα απειλούσε με ακρωτηριασμό την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Οι Άγγλοι και οι Γάλοι προόριζαν την Ελλάδα για πεδίο μάχης κατά τους μελλοντικούς γεωπολιτικούς – γεωοικονομικούς ανταγωνισμούς τους στην Νότιο Ανατολική Μεσόγειο.

Μήπως σήμερα όχι με την επανάσταση αλλά με τα μνημόνια και τον ορυκτό πλούτο ζούμε τα ίδια γεγονότα στην Εγγύς και Μέση Ανατολή, στη Μεσόγειο, στο Αιγαίο και γενικά στα Βαλκάνια μια αποσταθεροποίηση της περιοχής;

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here