Έξοδος κινδύνου

0
200

Του Κώστα Παπαθεοδώρου

«Κατάρρευση-Πως οι Κοινωνίες Επιλέγουν να Αποτύχουν ή να Πετύχουν». Είναι ο τίτλος του περιβόητου βιβλίου του Jared Diamond στο οποίο περιγράφει πόσο ήσυχα,  πόσο ήπια και πόσο αδόκητα αφανίζονται οι κοινωνίες. Ως κλασικό παράδειγμα ο συγγραφέας προβάλει το νησί Πάσχα.

Η άρχουσα τάξη του νησιού, το ιερατείο και οι φύλαρχοι, επιθυμώντας να κάνουν δεήσεις  στους θεούς τους για την επιστροφή των προγόνων τους, κατασκεύασαν γιγαντιαία πέτρινα αγάλματα αποψιλώνοντας ολόκληρο το δάσος για να τα μεταφέρουν δίπλα στη θάλασσα. Όταν συνειδητοποίησαν ότι δεν υπήρχαν δένδρα, πουλιά, βλάστηση και αρκετή τροφή, πανικοβλήθηκαν και ξέσπασε εμφύλιος πόλεμος μεταξύ των φυλάρχων του νησιού και, η κοινωνία του καταστράφηκε.

Κατά τον Diamond, το ζωτικό ερώτημα είναι: πως μια κοινωνία καταλήγει να αυτοκαταστραφεί με το να αποτύχει να αντιληφθεί τους κινδύνους που είναι τόσο εμφανείς εκ των υστέρων. Πράγματι, τι άραγε να σκέφτονταν οι κάτοικοι του Πάσχα,όταν έκοβαν το τελευταίο δένδρο του νησιού τους; Ήταν τραγικά θύματα της μοίρας τους, ή μήπως πραγματική αιτία ήταν η ολέθρια επιλογή της ηγεσίας και ο ανταγωνισμός;

Οι αναλογίες με την ελληνική πραγματικότητα είναι τρομακτικές! Για τον εξευμενισμό των δανειστών αποστερούνται  χρήματα από την οικονομία, την κοινωνία, την επιχείρηση, τα νοικοκυριά μέχρι τη στιγμή που η υπεράντληση  θα στερέψει την πηγή.

Και ενώ συμβαίνουν αυτά η (φερόμενη) πλειονότητα των Ελλήνων ακολουθεί τους δικούς της «φύλαρχους» ομνύοντας στο είδωλο του ευρώ και αναζητώντας λύτρωση σε ένα νομικό κατασκεύασμα που επέφερε  πείνα, δυστυχία και εξαθλίωση.

Η εμμονή στο σύνθημα «πάση θυσία στο ευρώ», αποδεικνύεται  ολέθρια καθώς το ενιαίο νόμισμα  λειτουργεί προς όφελος των ισχυρών εξαγωγικών χωρών. Και ως επακόλουθο αυτής της επιλογής, εφαρμόζεται  και η ίδια αποτυχημένη πολιτική που μοιραία οδηγεί στα ίδια ακριβώς αποτελέσματα!

Επιπροσθέτως,  οι  δανειστές- δυνάστες επέβαλαν ασύμβατα πλεονάσματα που προέρχονται- όχι από το υγιές εξωτερικό εμπόριο όπως αυτά της Γερμανίας- από την υπερφορολόγηση μιας καταρρέουσας οικονομίας και  καθημαγμένης κοινωνίας. Και τα πλεονάσματα αυτά προαλείφονται για την αποπληρωμή του χρέους. Χρήματα που αν έμεναν στη χώρα ίσως και να κατευθύνονταν σε επενδύσεις και σε ρευστότητα.

Την ίδια στιγμή, με την πώληση επιχειρήσεων του Δημοσίου σε ιδιώτες διαμορφώνονται  μονοπωλιακές αγορές που καθηλώνουν την οικονομία. Για παράδειγμα, τα αυξημένα αεροπορικά τέλη της Fraport αλλά και τα υπέρογκα διόδια των αυτοκινητοδρόμων αυξάνουν δραματικά το κόστος μεταφοράς των προϊόντων. Το ίδιο θα συμβεί και με το ρεύμα της ιδιωτικοποιημένης ΔΕΗ ή το νερό της υπό παραχώρηση ΕΥΔΑΠ…

Συνεπώς, η συζήτηση περί καθαρής ή βρώμικης εξόδου είναι μια παραπλανητική και δίχως ουσιώδη σημασία σκιαμαχία. Εξυπηρετεί και μόνο το οιονεί προεκλογικό σύνθημα του ΣΥΡΙΖΑ περί δήθεν εξόδου από το μνημόνιο που είχε προηγουμένως υπογράψει!

Έξοδος  στις αγορές με ακριβότερο χρήμα για την εξυπηρέτηση των δανείων που πλέον έχουν ξεπεράσει τα 325 δις ευρώ ήτοι 185% του ΑΕΠ. Να υπενθυμίσω ότι η είσοδος στο λυκόφως των μνημονίων έγινε με χρέος 220 δις που αντιστοιχούσε στο 120%.

Είναι βεβαίως παραλογισμός, η σύγκριση των μεγεθών αλλά αυτό είναι αντικείμενο άλλης αναφοράς. Όπως αντικείμενο άλλου σχολίου είναι και η αποσιώπηση από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ των οικονομικών «επιτευγμάτων» της περιόδου   2004-2009: τότε που τα ελλείμματα πενταπλασιάστηκαν και το χρέος διπλασιάστηκε…

Ακόμα ηχούν στα αυτιά μου τα στιχάκια του τότε Πρωθυπουργού για τη θωρακισμένη ελληνική οικονομία που άντεξε την κρίση του 2008!

Ακολουθώντας την -μετά στοιχείων και τεκμηρίων- ανάλυση του διακεκριμένου οικονομολόγου Σπύρου Λαβδιώτη, συνάγω το συμπέρασμα ότι η  δημοσιονομική εκτροπή οφείλεται κατά μείζονα λόγο στην ασίγαστη απληστία και πρωτοφανή κερδοσκοπία των τραπεζών για τη μεγιστοποίηση του ιδιωτικού κέρδους τους.

Ωστόσο, χάρη στα πληρωμένα πιστόλια της πολιτικής και της δημοσιογραφίας επικράτησε  η βολική άποψη ότι η ελληνική χρεοκοπία οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στην κρατική ασυδοσία που οδήγησε στον εκτροχιασμό του δημοσίου χρέους.

Η στρεβλή  αυτή γνώμη που προωθείται ένθερμα από τα ΜΜΕ, συνεχίζει να είναι εμπεδωμένη στο μυαλό του απλού πολίτη  που θεωρεί ακόμη και σήμερα ως δεδομένο  ότι το «κρατικό» χρέος προήλθε από τη σπατάλη του δημοσίου και τις συναλλαγές επιχειρηματιών και πολιτικών  και όχι από τις ζημιές των ιδιωτικών τραπεζών.

Γι’ αυτό η μετονομασία του χρέους των ιδιωτικών τραπεζών σε δημόσιο ς και η μεταβίβασή του στους προϋπολογισμούς του κράτους, αποτελεί μία από της  μελανότερες  σελίδες της χρηματοπιστωτικής ιστορίας της Ελλάδος. Εξίσου μελανό είναι και το σημείο της αναδοχής του συνόλου του χρέους  από το ελληνικό δημόσιο. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ δια του τότε υπουργού Οικονομικών Βαρουφάκη στις 20 Φεβρουαρίου 2015 δεσμεύτηκε  να τηρήσει όλες τις οικονομικές υποχρεώσεις (honour their financial obligations) προς τους δανειστές…

Δύο κομβικά σημεία που συγκαταλέγονται μεταξύ των μεγαλύτερων σύγχρονων οικονομικών εγκλημάτων και που πρέπει να διερευνηθούν!

Η δυσεξήγητη συμπεριφορά της πολιτικής ηγεσίας δεν μπορεί να ερμηνευτεί παρά μόνο εάν ανατρέξουμε στις ρίζες του κακού, που εντοπίζονται στην περιβόητη Συνθήκη του Μάαστριχτ.

Δύο μοναδικές επιλογές υπάρχουν και πρέπει ταυτόχρονα να ισχύσουν για να απελευθερωθεί η χώρα και να  αναπνεύσει η κοινωνία. Το πρώτο είναι ασφαλώς η μείωση του χρέους. Όχι μεσοβέζικες λύσεις. Καθαρή και μάλιστα μεγάλη μείωση  χρέους τέτοια που να αντισταθμίζει την αναδοχή του χρέους ως  δίκαιο! Το πραγματικό, καθαρό χρέος δεν ξεπερνά τα 70 δις. Όλα τα υπόλοιπα είναι σοφιστείες για την επιβολή της δικής τους ερμηνείας. ,ια ερμηνεία που μεταφέρει τις παθογένειες, τα θεσμικά κενά και τις μαύρες τρύπες της Ε.Ε.  στην κυρτή πλάτη του ελληνικού λαού.

Ταυτόχρονα, επιστροφή σε εθνικό νόμισμα. Η ιστορία διδάσκει ότι τα κράτη που δεν εκδίδουν  δικό τους νόμισμα και συνεπώς, δεν ελέγχουν την πιστοληπτική τους πολιτική,  πληρώνουν ακριβά το κόστος της υποτέλειας  στους τραπεζίτες που ασκούν τον έλεγχο!

Το ενιαίο νόμισμα- κατά τον Λαβδιώτη- αποτελεί το τελευταίο στάδιο ενός μακροχρόνιου σχεδίου εγκαθίδρυσης, μέσω τεχνοκρατών, μιας Νέας Απολυταρχικής Τάξης που καταλύει τη δημοκρατία. Το εγχείρημα απέβη τραγικό. Η χώρα είχε την τύχη που ο Diamond περιγράφει στο  βιβλίο του «Κατάρρευση-Πως οι Κοινωνίες Επιλέγουν να Αποτύχουν ή να Πετύχουν».

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here