Το Τελευταίο Σύνορο

0
247

Του Κώστα Παπαθεοδώρου

Τι πραγματικά συνέβη με τους δύο στρατιωτικούς και γιατί ακόμη δεν υπάρχει επίσημη απάντηση όχι από την πολιτική ηγεσία της κυβέρνησης που αλληλοαναιρείται αλλά από το Γενικό Επιτελείο Στρατού (ΓΕΣ);

Αφού όλα αυτά δεν ξεκαθαρίζονται- στο βαθμό που μπορούν να δημοσιοποιηθούν- δεν είναι εύλογο να ευδοκιμούν κάθε είδους σενάρια,  υποθέσεις και εικασίες;

Ποιον άραγε να πιστέψουμε: Τον υπουργό Άμυνας που μιλάει  για ομηρία των  στρατιωτικών ή μήπως τον Κουβέλη που υποβαθμίζει το γεγονός;

Τι είδους Κυβέρνηση είναι αυτή που τα δύο συμπορευόμενα «αντιμνημονιακά»  κόμματα δεν μιλούν την ίδια γλώσσα ούτε στα εθνικά, ούτε στα οικονομικά, ούτε στα κοινωνικά μήτε και στα… ποδοσφαιρικά;

Η Κυβέρνηση δεν έχει πια το δίχτυ ασφαλείας που διεκδικούσε τον πρώτο καιρό της θητείας της. Περπατάει ήδη στο 4ο έτος της διακυβέρνησης- της πρώτης αριστερής κυβέρνησης με ολίγη νέο-δεξιά  – και ο πολιτικός χρόνος βαρύνει αφόρητα τις επιλογές της.

Όλα όσα μέσα από την ακατάσχετη φλυαρία και αμετροέπεια είχαν υποσχεθεί μετονομάστηκαν αυταπάτες και οι κόκκινες γραμμές έγιναν  τα νύχια του ελέφαντα που προσπαθεί να κρυφτεί πίσω από τις παπαρούνες.

Σημαντικό  τμήμα της ελληνικής κοινωνίας ανέμενε ότι οι «αριστεροί» θα έδιναν μάχες και θα πετύχαιναν σε τουλάχιστον τρεις βασικούς τομείς που αποτελούν άλλωστε τους πυλώνες ανάταξης της χώρας.

Οι τρεις αυτοί τομείς είναι σε όλους γνωστοί:

1.      Ισχυρή οικονομία με την προσέλκυση παραγωγικών επενδύσεων.

2.      Ισχυρή χώρα για την εμπέδωση κλίματος ασφάλειας.

3.      Ισχυροί θεσμοί για τη λειτουργία της δημοκρατίας.

Η συντριπτική πλειονότητα  των πολιτών εκτιμούν  ότι έχουν αποτύχει σε όλα. Στην οικονομία ακολούθησαν τον αυτόματο πιλότο των μνημονίων αφού πρώτα σπατάλησαν χρόνο και χρήμα για διαπραγματεύσεις. Τελικά, υπέκυψαν υπακούοντας πλήρως στην σαδιστική ομάδα των προτεσταντών και την ακόρεστη απληστία των αγορών. Το πρόγραμμα της οικονομίας δεν βγαίνει κοινωνικά. Και οι δανειστές δεν είναι διατεθειμένοι να μεταθέσουν χρονικά το νέο  ακρωτηριασμό των συντάξεων και τη νέα μείωση του αφορολόγητου. Τα δυσθεώρητα πλεονάσματα που απαιτούν, είναι βρόχος για την ανάπτυξη ενώ την ίδια στιγμή κόκκινα δάνεια και πλειστηριασμοί απορρυθμίζουν όχι μόνο την κυβέρνηση αλλά όλο το πολιτικό φάσμα.

Για την ισχυροποίηση της χώρας απαιτούνται διπλωματική ισχύς, στρατιωτική δύναμη και διεθνείς συμμαχίες. Με εξαίρεση το άνοιγμα σε Ισραήλ και Αίγυπτο που όμως οφείλεται στην Κυβέρνηση Γιώργου Παπανδρέου, η εξωτερική πολιτική βολοδέρνει στις ξέρες των κακοφορμισμένων ιδεοληψιών και ενίοτε υπονομεύονται σκόπιμα η άσκοπα κρίσιμες διπλωματικές  πρωτοβουλίες της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Εξωτερικών. Το ζήτημα των Σκοπίων παραπαίει, το θέμα της Αλβανίας κακοφορμίζει, το πρόβλημα με την Τουρκία είναι εκρηκτικό…

Και όλα αυτά συμβαίνουν στο βάλτο της διεθνούς σκηνής όπου σφαίρες επιρροής, πολιτικές και συμμαχίες αλλάζουν αστραπιαία  και προσαρμόζονται στην περίσταση.

Υπό αυτές τις συνθήκες το κλίμα ασφάλειας της μοναδικής σταθερής, δημοκρατικής και νηφάλιας χώρας που βρίσκεται στο αποκαλούμενο  δαχτυλίδι της φωτιάς, απομειώνεται  από τις κραυγές και τους ψιθύρους κυβέρνησης και αντιπολίτευσης που αντί να επεξεργάζονται σενάρια για κάθε χρήση (erga omnes) σπαράσσονται για το έπαθλο της εξουσίας. Για παράδειγμα, ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος και πρώην Υπουργός Οικονομικών δήλωσε δημοσίως ότι λυπάται την κακομοίρα τη χώρα…

Υπονομεύοντας συστηματικά την (εκάστοτε) κυβέρνηση η (εκάστοτε) αντιπολίτευση, πλήττει καίρια την εικόνα της χώρας. Και άραγε όταν η αντιπολίτευση πετύχει το στόχο της και γίνει κυβέρνηση σε ποια χώρα  θα ασκήσει  εξουσία; Τι θα έχει μείνει για να στήσει  το θρόνο της; Δυστυχώς οι πολιτικάντηδες- και όχι οι ευπατρίδεις πολιτικοί- είναι τόσο μισαλλόδοξοι και τόσο εγωμανείς που αυτό δεν το λαμβάνουν υπόψη!

Η γενικευμένη απαξίωση υπονομεύει όχι μόνο την πολιτική τάξη αλλά και το ίδιο το πολίτευμα που για να λειτουργήσει χρειάζεται σταθερούς, τίμιους και αποδεκτούς θεσμούς. Και δεν είναι μόνο η Δικαιοσύνη που έχει χάσει κάθε κύρος και αξιοπιστία αλλά και τα πανεπιστήμια και τα νοσοκομεία και τα σώματα ασφαλείας και η εκκλησία και ο συνδικαλισμός…

Ειλικρινά δεν έχω κάτι υπόψη μου που να αντέχει στην κρίση και να προβάλει σαν φάρος αξιοπρέπειας…

Η μανία καταστροφής που εκδηλώνεται από τις πινακίδες οδικής σήμανσης έως τις βιτρίνες, τους τοίχους και τα ιστορικά μνημεία είναι μεν πρωτόγνωρη όμως δεν είναι άσχετη με το κλίμα αδικίας, απαξίωσης, οργής και εν τέλει εκδίκησης που διαπερνά το λαό!

Προδήλως, η Κυβέρνηση είναι ανίκανη να αντιμετωπίσει την κατάσταση και μοιραία ο ένας μεταθέτει στον άλλο την ευθύνη. Προ ημερών, άκουσα εμβρόντητος τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη να εγκαλεί τους αστυνομικούς για απείθεια. Μόνο που στα Σώματα Ασφαλείας η ανυπακοή αποκαλείται «στάση». Έτσι ο μεν υπουργός ψέγει την διοίκηση της Αστυνομίας, οι αστυνομικοί μηνύουν τους διοικητές τους και οι πολίτες πληρώνουν στην κυριολεξία τα σπασμένα…

«Εγώ λοιπόν, σε τέτοιους μαλθακούς καιρούς ειρήνης, δεν έχω άλλη διασκέδαση για να περνάω την ώρα μου, παρά μονάχα να κοιτάω στον ήλιο τη σκιά μου και να χλευάζω ο ίδιος την ασκήμια μου. Έτσι, αφού είναι αδύνατον να γίνω κι εγώ εραστής και να ευχαριστηθώ ετούτο τον ανέμελο καιρό, πήρα την απόφαση να γίνω αχρείος και κακός και να μισώ τις μάταιες ηδονές της εποχής μας».

Ουίλιαμ Σέξπιρ (Ριχάρδος Γ’)

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here