Υγείαν έχω(;)

0
82

Του Κώστα Παπαθεοδώρου

«Ας είχα την υγεία μου και ας ήμουνα φτωχός», ένας στίχος βγαλμένος από το λαό που έλεγε ο μακαρίτης ο πατέρας μου. Καθότι και φτωχός και  άρρωστος, είχε πιστέψει- δικαίως ίσως- ότι δεν είχε καμία τύχη!

Βέβαια, υπάρχει και η νεότερη και πιο κυνική εκδοχή- τουλάχιστον για όσους το φυσάνε το μπικικίνι. Στην απόλυτη, τελική φάση υπάρχει και η μοιραία καζαντίδεια παραδοχή ότι «τα λεφτά δεν με γιατρεύουν…».

Οπότε, «ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης» για τους χριστιανούς, «υποταγή στη γη και 12 παρθένες στον ουρανό» για τους μουσουλμάνους…

Ειδικά για τους (νέο) Έλληνες που σύμφωνα με κάποιες μετρήσεις της ΔΙΑΝΕΟΣΙΣ – μη κερδοσκοπικός ερευνητικός οργανισμός με στόχο να συμβάλλει στον κοινωνικό διάλογο και να προτείνει λύσεις, μέσα από μία σειρά μελετών και ερευνών που αφορούν τα σημαντικότερα οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά προβλήματα της χώρας- το πρόβλημα είναι αλλού και πρόβλημα είναι οι άλλοι!

Για παράδειγμα οι 7 στους δέκα συμπατριώτες μας πιστεύουν ότι τον κόσμο και ειδικότερα τον ομφαλό του κόσμου που λέγεται Ελλάδα, ελέγχουν, κατευθύνουν και κυβερνούν μυστικές οργανώσεις, που ακριβώς επειδή είναι μυστικές δεν τις γνωρίζουν οι ίδιοι… Επίσης, ο ένας στους τέσσερις εξακολουθεί να πιστεύει ότι μας ψεκάζουν. Προφανώς, μας ψεκάζουν με εντολή αυτών των μυστικών οργανώσεων ώστε να μας κρατούν σε διαχειρίσιμη κατάσταση…

Δεν πρόκειται για απλές δοξασίες, αλλά για ισχυρές πεποιθήσεις σημαντικών  τμημάτων του πληθυσμού που πίσω από κάθε εξέλιξη ή γεγονός, βλέπουν  σκιές και σκόνη.

Όπως γράφει ένας φίλος μου στο ανέκδοτο βιβλίο του: «Μεγάλωσα στην εποχή της απληστίας, των μεγάλων διακηρύξεων, της αφθονίας των μισών ονείρων, των υπογείων εκρήξεων, των ήσσονων προσμονών, των φτηνών ελπίδων. Όταν σου λείπουν τόσα στην αφετηρία, δεν ξέρεις τι στο δρόμο να διαλέξεις. Τα θέλεις όλα δικά σου…»

Μεγάλωσα  με αυτή την αντίληψη όχι μόνο εγώ ή ο συγγραφέας. Ολόκληρη η γενιά του… φραπέ!  Προετοιμαστήκαμε χρόνια ώστε να γίνουμε κάποιοι άλλοι… Και τα καταφέραμε! Έτσι Χρήστο;

Και δυστυχώς, τώρα που ήρθαν τα δίσεκτα χρόνια, αποδεικνύεται ότι η μεγάλη δυσκολία δεν βρίσκεται στο γεγονός πως ο κόσμος δεν μπορεί να αποδεχθεί τις νέες ιδέες, έγκειται στη σκληρή πραγματικότητα, που δεν τον αφήνει να απαλλαγεί από τις παλιές.

Αλλά  ακόμη δεν έχουμε ξεκαθαρίσει τι είναι το παλιό και πιο είναι το νέο! Κακοποιούμε τις έννοιες, υπονομεύοντας τια αξίες. Για παράδειγμα όριζα τη Σοσιαλδημοκρατία με το ακόλουθο σχήμα: μεγάλο κράτος, υψηλοί φόροι. Το αντίθετο, δηλαδή «μικρό κράτος και χαμηλή φορολογία», ήταν ο καπιταλισμός.

Αυτές οι έννοιες στις μέρες μας θόλωσαν και στην εποχή του ΣΥΡΙΖΑ  το πλέον επαναστατικό σύνθημα της κοινωνίας είναι: « φοροδιαφυγή ή θάνατος». Θάνατος του εμποράκου…

Συμβουλεύτηκα τους γιατρούς και μου απάντησαν ότι το σύμπτωμα της περιπλάνησης σε  άσχετους νοητικούς λαβυρίνθους λέγεται ιδιοφυγία.

Και το λέω αυτό διότι στόχος μου ήταν να αναφερθώ στον τομέα της υγείας με αφορμή και τα όσα γίνονται γύρω μας.

Όμως το πραγματικό έναυσμα ήταν η συζήτηση με τον Λάμπρο και το Χρήστο  που αφού ορίζουν ως παρονομαστή της συζήτησης τη διαφθορά σε όλα τα επίπεδα, θέτουν  ως κεντρικό ζήτημα το όραμα για την υγεία. Αμφισβητούν  εάν οι κυβερνώντες ή έστω οι αντιπολιτευόμενοι που αργά η γρήγορα  μπορεί να βρεθούν στην εξουσία, έχουν ξεκαθαρίσει ή έστω γνωρίζουν τους θεμελιώδεις κανόνες της υγείας.

Ο τομέας-λένε- χωρίζεται στον ασφαλιστικό κλάδο και στον πάροχο.  Στην Ελλάδα η ασφάλιση εκτός από υποχρεωτική είναι ταυτισμένη με τα ασφαλιστικά ταμεία τα οποία είναι Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου. Δεν νοείται εργαζόμενος δίχως  ασφάλιση σε κάποιο από τα δημόσια ασφαλιστικά ταμεία. Υπάρχει και η ιδιωτική ασφάλιση η οποία επί του παρόντος, είναι συμπληρωματική και μόνο για όσους επιθυμούν.

Το δημόσιο σύστημα ασφάλισης ισχύει στις περισσότερες χώρες με τις σχετικές προσαρμογές. Αποτελούσε βασικό πυλώνα της Σοσιαλδημοκρατίας ειδικά στη δεκαετία του `70 και του `80 με πρότυπο εφαρμογής και παροχών τη Σκανδιναβία.

Αντίθετα, στις ΗΠΑ η ασφάλιση είναι υπόθεση των ιδιωτικών εταιρειών και το εύρος των παροχών συναρτάται απόλυτα με το προσυμφωνημένο επίπεδο της συνδρομής. Και σχεδόν πάντα, υπάρχει ανώτατο όριο δαπάνης για τυχόν θεραπείες και νοσήλια. Επίσης, εξαιρούνται τυχόν νέες θεραπείες και νέα φάρμακα που θα προκύψουν μετά το συμβόλαιο με τον πελάτη, που εν προκειμένω είναι ο ασθενής! Η σχετικά μικρή παρέμβαση Ομπάμα (ObamaCare: πιο οικονομικό και ποιοτικό σύστημα υγείας) αποτελεί κόκκινο πανί για τον Τραμπ που  βάλθηκε να το καταργήσει γιατί μεταξύ άλλων, απαγορεύει τις εταιρίες να εγκαταλείψουν τους ασφαλισμένους σε περίπτωση ασθένειας,  να μην επιβάλλουν αδικαιολόγητες αυξήσεις ενώ παράλληλα, επεκτείνει την κάλυψη υγείας σε δεκάδες εκατομμύρια ανασφάλιστους επιδοτώντας το κόστος ασφάλισης…

Συνεπώς, η ευκολία της δήθεν καταφυγής σε ποιοτική ιδιωτική ασφάλιση είναι καλοσχεδιασμένη απάτη που προωθούν οι ατζέντηδες της σπέκουλας! Είναι οι ίδιοι που ανοίγουν λαγούμια στους ποντικούς των φαρμάκων, των υλικών, των μηχανημάτων…

Στο πεδίο της παροχής υπηρεσιών υγείας, ενυπάρχει το Δημόσιο Νοσοκομείο και το ιδιωτικό θεραπευτήριο, ο γιατρός του ΕΣΥ και ο ιδιώτης γιατρός.

Στην Ελλάδα με βάση τον σχεδιασμό, οφείλουν να λειτουργούν συμπληρωματικά. Φυσικά στη «χώρα του ποτέ και του τίποτε», οι κανονισμοί καταστρατηγούνται και οι νόμοι κουρελιάζονται. Βεβαίως, όχι πάντα. Συχνά όμως. Στα Δημόσια Νοσοκομεία οι γιατροί λειτουργούν όπως προσφυώς τους ταυτίζει με τους ληστές ο Λάμπρος, θέτοντας το αδυσώπητο δίλημμα: «τα λεφτά σου ή τη ζωή σου…».

Αλλά και στα ιδιωτικά, η κατάσταση δεν είναι σαφής. Καθότι τα ασφαλιστικά ταμεία καταβάλλουν μόνο τις δαπάνες του θεραπευτηρίου. Η αμοιβή του γιατρού είναι δαπάνη του ασθενή- πελάτη! Και φυσικά το κόστος είναι τεράστιο.

Να επισημάνουμε ότι  το κόστος των δαπανών προς τα ιδιωτικά θεραπευτήρια ήταν ο μόνος τομέας που η Τρόικα επέμενε πιεστικά να περισταλεί. Όταν διαπίστωσαν την αιμορραγία των ασφαλιστικών ταμείων προς τα συμβεβλημένα ιδιωτικά θεραπευτήρια έπαθαν σοκ και απαίτησαν «εκεί και τότε» μείωση των δαπανών έως και καθολικό αποκλεισμό των συμβάσεων από το δημόσιο σύστημα υγείας. Και όντως, έκτοτε υπήρξε σημαντική μείωση κόστους.

Την ίδια στιγμή, επήλθε- και συνεχίζεται- δραστική μείωση των δαπανών στα δημόσια νοσοκομεία. Τεράστια σπατάλη και ένας από τους βασικούς λόγους της χρεοκοπίας.

Εγκληματική ανοχή των ιθυνόντων έναντι των συμμοριών που λυμαίνονταν τα κρατικά κονδύλια στο όνομα της δημόσιας υγείας. Οι συμμορίες ήταν ευρύχωρες και περιλάμβαναν πολιτικούς, διοικητές νοσοκομείων, συνδικαλιστές, γιατρούς, νοσοκόμους έως και   ασθενείς.

Ο εξορθολογισμός που ακόμη συνεχίζεται και είναι αδιανόητο γιατί -πλην του Νοσοκομείου Παπαγεωργίου στη Θεσσαλονίκη- δεν υπάρχει άλλο Δημόσιο θεραπευτήριο με πλήρη μηχανογραφημένο έλεγχο ώστε όλοι να γνωρίζουν ποιος κάνει τι, πότε και γιατί, μείωσε στο 1/3 το κόστος και τα νοσοκομεία λειτουργούν με επάρκεια.

Υπάρχουν φυσικά και περιπτώσεις κακού ή σκόπιμα προβληματικού προγραμματισμού που συνήθως, γίνονται πρωτοσέλιδες ειδήσεις. Ωστόσο το κομβικό  θέμα της εύρυθμης λειτουργίας των Δημόσιων Νοσοκομείων καθημερινά βελτιώνεται και αυτό δεν σημαίνει κατ` ανάγκην ευαισθησία των κυβερνώντων αλλά και  προαπαιτούμενο των δανειστών και αξίωση των πολιτών που πλέον- λόγω κρίσης-  δεν έχουν την επιλογή των ιδιωτικών κλινικών.

Τις ιδιωτικές κλινικές επιλέγουν κάποιοι κυρίως, για την ξενοδοχειακή υποδομή αλλά και για λόγους ιδιωτικότητας.  Είναι μύθος ότι οι γιατροί-σταρ επιλέγουν τον ιδιωτικό τομέα. Όχι μόνο δεν προκύπτει από πουθενά αλλά με βάση τα λεχθέντα των συνομιλητών μου αρκετοί είναι αυτοί που επιλέγουν και για ιδεολογικούς λόγους το Δημόσιο Νοσοκομείο. Εξάλλου, όποιος θέλει να τα «πάρει», υπάρχει και το φακελάκι που- δυστυχώς- ανθεί και μακάρι η καταπολέμησή του να είναι η επόμενη μεγάλη μάχη της κοινωνίας. Τέλος, από τη μία υπάρχει πράγματι υπερπληθυσμός γιατρών στην Ελλάδα και από την άλλη προκύπτουν κενές θέσεις στα νοσοκομεία. Οφείλεται αφενός στην ποσόστωση των προσλήψεων που έχουν επιβάλλει οι δανειστές και από την άλλη η διάρθρωση των… ειδικοτήτων.

Η τελευταία ερώτηση της κουβέντας έχει να κάνει με την επικαιρότητα και την προστασία της ελληνικής φαρμακοβιομηχανίας. Εδώ η απάντηση είναι σύνθετη. Οπωσδήποτε να διατηρηθεί και να στηριχθεί από το κράτος, όμως και η ελληνική φαρμακοβιομηχανία πρέπει να περιορίσει το κόστος καθότι παράγει υψηλής ποιότητας γενόσημα φάρμακα που σε αρκετές περιπτώσεις, προσεγγίζουν τις τιμές των πρωτότυπων.

Κοντολογίς, μαζί με τους ΔΕΚΑ συνομιλητές μου ανοίγουμε το θέμα των υπηρεσιών υγείας και επιχειρούμε να πάρουμε θέση κατ` αρχήν εμείς ως συζητητές και ακολούθως οι πολίτες και άρα η πολιτεία που επιτέλους, οφείλει να μάθει, να επιλέξει και να θεσμοθετήσει.

Θέσμιση επί τη βάσει των αναγκών του πολίτη και όχι του πολιτικού ή ακόμα χειρότερα του ντίλερ!

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here