Στήλη άλατος

Στήλη άλατος

- in ΑΠΟΨΕΙΣ, ΕΠΩΝΥΜΩΣ

Του Κώστα Παπαθεοδώρου

Ζ ούμε με ορίζοντα τριμήνου. Όλος ο προγραμματισμός μας αφορά την επόμενη αξιολόγηση. Επτά χρόνια τώρα δεν έχουμε κατορθώσει να επεξεργαστούμε οι ίδιοι μια απάντηση για το μέλλον. Απάντηση για τη διαρκώς μεταβαλλόμενη  Ευρωπαϊκή ένωση και τη ληστρική ιθύνουσα τάξη που πίνει το αίμα των λαών και εν προκειμένω των Ελλήνων και πλέον έχει  περάσει πια και στην επόμενη φάση: την αγοραπωλησία ανθρώπινων οργάνων…

Με την ευκαιρία, να προαναγγείλω ένα άρθρο για τη γνωστή Τράπεζα Goldman Sachs που  κυβερνά τον πλανήτη. Να προλογίσω μερικά από τα στοιχεία που ήδη έχω συλλέξει και με βάση τα οποία σε  όλες τις κυβερνήσεις των Ηνωμένων Πολιτειών υπάρχει τουλάχιστον ένας άνθρωπος της τράπεζας στα ανώτατα κλιμάκια.

Στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας, ο Ντόναλντ Τραμπ κατηγόρησε τη Χίλαρι Κλίντον ότι είχε «πουληθεί» στην τράπεζα και κατονόμασε ως υπεύθυνους για την κρίση, εκτός από τη Χίλαρι, τον Ομπάμα, τον Σόρος και την G20, τον Λόιντ Μπλανκφέιν, διευθύνοντα σύμβουλο της Goldman Sachs. Αυτό, βεβαίως,  δεν τον εμπόδισε να τοποθετήσει μια πλειάδα  στελεχών της τράπεζας σε θέσεις-κλειδιά της κυβέρνησής του.

Για παράδειγμα , ο  Γκάρι Κον, δεύτερος στην ιεραρχία του επιχειρηματικού ομίλου, θα είναι ο επικεφαλής του Οικονομικού Συμβουλίου του Λευκού Οίκου . Ο Στίβεν Μνούτσιν, υψηλόβαθμο στέλεχος της τράπεζας είναι ο νέος υπουργός Οικονομικών και  ο Στιβ Μπάνον, σύμβουλος του Τραμπ και μέλος του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας, υπήρξε άνθρωπος της Goldman Sachs…

  • Και εμείς είμαστε ακόμη εδώ. Να σημειώσω ότι στη μεγάλη κρίση του  1929 οι ΗΠΑ έχασαν το 25% του ΑΕΠ, ενώ ήδη η Ελλάδα έχει απολέσει το 27%.
Η κρίση στις ΗΠΑ διάρκεσε 4 χρόνια και μετά άρχισε εκρηκτική ανάπτυξη ώστε  στα επόμενα 2 χρόνια, δηλαδή το 1935, το ΑΕΠ είχε υπερκαλύψει το χαμένο έδαφος και η ευημερία των αμερικανών ήταν εντυπωσιακή. Αντίθετα στην Ελλάδα του 2017, η κρίση διαρκώς βαθαίνει. Η χώρα δεν μπορεί να ζήσει χωρίς τη δόση της και η συγκαλυμμένη ανεργία είναι γύρω στο 22% χωρίς, βέβαια, να υπολογιστούν τα περίπου 500 χιλ παιδιά που από την αρχή της κρίσης έχουν εγκαταλείψει τη μητριά- πατρίδα…

Βέβαια η ανεργία, η πραγματική  ανεργία είναι έτσι κι` αλλιώς πολύ μεγαλύτερη και το δήθεν πλεόνασμα είναι  μαγική εικόνα αφού ως γνωστόν το Δημόσιο για να εμφανίσει αυτό το αποτέλεσμα έχει πάψει χρόνια τώρα να πληρώνει κάθε είδους οφειλή προς τους πολίτες- πλην μισθών και συντάξεων…

  • Από την άλλη ο εμφανιζόμενος ως επελαύνων Κυριάκος (που οι σύμβουλοί του προσπαθούν να διαγράψουν το επώνυμο του) μιλεί για περαιτέρω μείωση δημοσίων δαπανών.

Λοιπόν, οι δημόσιες δαπάνες και το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων κυμαίνεται ετησίως γύρω στα 55 δισ. ευρώ και από αυτά τα χρήματα, περίπου 40 δισ. είναι για μισθούς και συντάξεις και μόλις 15 δισ. προαλείφονται για την κάλυψη των λειτουργικών δαπανών των σχολείων, των νοσοκομείων, των δομών πρόνοιας και φροντίδας κλπ…

Άρα τι σημαίνει «μείωση δημοσίων δαπανών»; Ο καθείς μπορεί να το ερμηνεύσει…

Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας.

Το ζήτημα είναι ότι δεν υπάρχει – μήτε και φαίνεται να την  αναζητούμε- ελπίδα διεξόδου. Η αξιολόγηση θα κλείσει καθώς τόσο η Κυβέρνηση όσο και η αντιπολίτευση- μήτε καν  για λόγους διαπραγματευτικής τακτικής- δεν κρύβουν την αδημονία τους και το άγχος τους.

  • Και έτσι την ώρα που ο Χουλιαράκης στο Λονδίνο ομολογούσε ότι «το γοργόν και χάριν έχει»,  ο Κυριάκος όμνυε ενώπιον της Μέρκελ  «ευρώ η θάνατος», ο Στουρνάρας στη Βουλή… αποκάλυπτε ότι εάν δεν υπάρξει συμφωνία επί της αξιολόγησης θα μας συλλαμβάνουν στα σύνορα…
  • Όπως έγραψα και στο προηγούμενο άρθρο μου: «Στόχος  δεν είναι να γνωρίζουμε, Σκοπός είναι να φοβόμαστε. Να φοβόμαστε… και  στο τέλος να αποδεχόμαστε ως  “λύση” ακόμα κι αυτό που χρόνια τώρα μας στοιχειώνει.

Γιατί αυτή η κατάσταση σχεδόν μια δεκαετία μας εξευτελίζει. Η χώρα έχει διαλυθεί, τα παιδιά έγιναν πρόσφυγες, η παραγωγή εξαφανίστηκε και οι  εμπορικοί δρόμοι όλων των ελληνικών πόλεων έχουν μετατραπεί σε νεκροταφεία χρεοκοπημένων επιχειρήσεων…

Συνεπώς το ερώτημα δεν είναι εάν και πότε θα κλείσει η αξιολόγηση αλλά πότε και πως θα κλείσει η τραγική παρένθεση.

Και δυστυχώς δεν είναι δυνατόν αυτό να γίνει με εκλογές. Διότι οι εκλογές- οψέποτε και να γίνουν- θα είναι νόθες καθώς η αντιπαράθεση θα περιοριστεί στο ερώτημα περί του καλύτερου διαχειριστή μνημονίων!  Γιατί πλέον εξαντλήσαμε όλα τα κλασικά διλήμματα: «Αριστερά- Δεξιά», «πρόοδος- συντήρηση», «παλαιό- νέο», «μνημόνιο- αντιμνημόνιο». Και οι πολίτες που πλέον έχουν παραδοθεί και δεν αντιδρούν σε τίποτε, έχοντας διασχίσει εδώ και καιρό τα κατεστημένα κομματικά σύνορα ψηφίζουν όχι ιδεολογικά ή θετικά αλλά… τιμωρητικά.

Αρχές του 2017 :  η Ευρώπη πολιορκημένη και η Ελλάδα αποκλεισμένη… Η απειλή πλανάται στον αέρα. Εκλεγμένοι  ή υπό ανάδειξη πολιτικοί ηγέτες-καρικατούρες, εκδηλώνουν ανοικτά την εχθρότητά τους προτρέποντας και άλλους λαούς να διαλύσουν την Ε.Ε.

Και σε αυτή την προσπάθεια έχουν ακραιφνείς συμμάχους το ίδιο το ιερατείο της Ε.Ε. που παραμένει αγκυλωμένο σε κοντόθωρες, πεπερασμένες αντιλήψεις και εν τέλει διαλυτικές αντιλήψεις.

Η Ευρώπη των δύο ταχυτήτων υπάρχει ήδη.

Το σημείο εκκίνησης είναι χωρίς αμφιβολία η νομισματική ένωση.

Οι κανόνες της ευρωζώνης αν και επιβάλλουν εναρμόνιση της δημοσιονομικής πολιτικής δεν ορίζουν  ενιαία οικονομική στρατηγική. Και αυτό είναι που οδηγεί σε όλο και μεγαλύτερη απόκλιση, με πολλές χώρες να βελτιώνουν την αποτελεσματικότητα και την ανταγωνιστικότητά τους και άλλες (ιδιαίτερα την Ιταλία, την Ελλάδα και την Πορτογαλία) να αδυνατούν να ακολουθήσουν. Άρα η ΟΝΕ υπονομεύεται από την ιδιοσυστασία της. Κάποιοι λένε ότι σκοπίμως έγινε αυτό…

Η αρχή έγινε με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ η οποία κλείνει εφέτος τα 25 χρόνια της. Μια συνθήκη «ανάπηρη» όπως την είχε χαρακτηρίσει  ο τότε πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζακ Ντελόρ,  αφού όπως συνήθιζε να λέει, έχει μόνο ένα πόδι – το νομισματικό, ενώ της λείπει το άλλο, αυτό της οικονομικής διακυβέρνησης της Ευρώπης.

Κοντολογίς, αυτή η Ευρώπη είναι η ντροπή της ιστορίας, του πολιτισμού της και εν τέλει του αποκαλούμενου «ευρωπαϊκού κεκτημένου» και άρα «αυτή η Ευρώπη» δεν έχει κανένα λόγο ύπαρξης.

 Η φτώχεια, η ανισοκατανομή, η εκμετάλλευση, η υποταγή, τυφλώνει τους  λαούς που στρέφονται στην άκρα δεξιά καθώς η Αριστερά όχι μόνο αδυνατεί να δώσει απαντήσεις σε παλαιά και νέα ερωτήματα αλλά είναι άφαντη ή κρύβεται στη σκιά των νεοφιλελεύθερων.

Αλλά πλέον τα περιθώρια στενεύουν.

Η εκρηκτική άνοδος των λαϊκίστικων κομμάτων στο εσωτερικό και η πολιτικο-πολιτισμική πρόκληση από την κυβέρνηση Τραμπ στο εξωτερικό,  ενισχύουν την ανάγκη επαναβεβαίωσης των αρχών και των κανόνων αφενός της ευρωπαϊκής ενοποίησης κυρίως όμως της επανεφεύρεσης της παραδοσιακής σοσιαλδημοκρατίας ώστε να αποκτήσει εκ νέου τον κοινωνικό ρόλο του οργανωτή της προόδου. Εδώ και χρόνια η Αριστερά αρνείται να ασχοληθεί ιδεολογικά, φιλοσοφικά κοινωνικά και οικονομικά με τον επανακαθορισμό και την ανανοηματοδότηση του πατριωτισμού…  

Δεν αρκούν οι συνταγές και οι ρετσέτες του παρελθόντος γιατί όλα γύρω μας αλλάζουν με τεράστιες ταχύτητες και δραματικές παρενέργειες. Και επειδή όλα αυτά τα χρόνια συνεχίζουν να κοιτάνε πίσω δυστυχώς γίνονται στήλες άλατος και η ακροδεξιά θερίζει εκεί που δεν τη  σπέρνουν…

Ό πως τονίζει σε ένα  διεισδυτικό κείμενο για τη γαλλική Αριστερά, ο Τιερί Πεκ, διευθυντής του εργαστηρίου σκέψης Terra Nova: «Πρέπει  να καθοριστεί μια πολιτική που θα συνδυάζει την αυτονομία και την προστασία, την ελευθερία και την ισότητα. Οι προοδευτικοί πρέπει να ξανασκεφτούν το κοινωνικό κράτος.  Και να διανοίξουν 2 δρόμους. Ο ένας δρόμος θα έχει στόχο μια δυναμική κοινωνική ανανέωση και ο άλλος θα επιδιώκει την ικανοποίηση των χαμένων».

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may also like

Οριοθέτηση της ΑΟΖ Ελλάδας-Αιγύπτου- Κύπρου και περαιτέρω ενίσχυση της αεροναυτικής συνεργασίας Ελλάδας – Κύπρου

Γράφει ο Θεόδωρος Καρυώτης* Το μεγαλείο της κυπριακής