Οι «πενήντα» αποχρώσεις του «κόκκινου»

Οι «πενήντα» αποχρώσεις του «κόκκινου»

- in ΑΠΟΨΕΙΣ, ΕΠΩΝΥΜΩΣ
5 (100%) 1 vote

Του Κώστα Παπαθεοδώρου

Η ατμόσφαιρα θυμίζει φιλμ νουάρ της εποχής του `50. Αβεβαιότητα, μυστήριο, αγωνία, ανασφάλεια…

Στην Ελλάδα του 2017 βρίσκουν καταφύγιο, πολιτικοί, πρόσφυγες, τυχοδιώκτες, απατεώνες, καταζητούμενοι, καιροσκόποι, αντιστασιακοί… Άνθρωποι διαφορετικοί που άλλοι πουλάνε και άλλοι αγοράζουν ελπίδα για επιβίωση.

Στο ημίφως της απέναντι γωνιάς πάντα σταθμεύουν οι έμποροι της ελπίδας. Και τι κρίμα! Υπάρχουν ακόμη άνθρωποι, πολίτες που ξεχνούν ότι οι σημερινοί σωτήρες είναι οι  χθεσινοί ολετήρες και, επίσης,  οι σημερινοί φίλοι είναι οι  χθεσινοί εχθροί…

Μνήμη χρυσόψαρου ή παράκρουση, όπως γνωμάτευσε ο Κώστας που μετά από πολύ καιρό συνάντησα.

Αλλά πώς να είσαι σίγουρος για τα συναισθήματα και την ευθυκρισία των πολιτών;

«Το μόνο συναίσθημα που δεν μπορούν να μας πάρουν πίσω είναι η οργή και ο θυμός» αντιτείνω, ως έναυσμα  για συζήτηση περί της επερχόμενης… επανάστασης.

Με παραπέμπει στη συνέντευξη του πρωθυπουργικού συμβούλου Καρανίκα και στον  «Πασκάλ και τον Μπρικνέρ». Είναι σαν τα νησιά της  Λέσβος και της Μυτιλήνης…

Τ έλος πάντων με την ευκαιρία να συστήσω το βιβλίο του Πασκάλ  Μπρικνέρ: «Η Τυραννία της μεταμέλειας». Διαλέγω ένα απόσπασμα νομίζω αντιπροσωπευτικό του βιβλίου: « Μέσα σ’ αυτό τον νοσηρό μηρυκασμό, τα ευρωπαϊκά έθνη ξεχνούν πως αυτά και μόνο αυτά προσπάθησαν να ξεπεράσουν τη βαρβαρότητά τους και να αποστασιοποιηθούν από αυτή κατασκευάζοντας έναν κόσμο ειρήνης και ευμάρειας. Αναμφίβολα, η Ευρώπη έχει γεννήσει τέρατα: ταυτόχρονα γέννησε και θεωρίες που μας βοηθούν να σκεφτόμαστε και να καταστρέφουμε τα τέρατα…».

Η έκκληση του Μπρικνέρ για μια υπερατλαντική προσέγγιση που θα περιόριζε τους κινδύνους του αμερικανικού δημοκρατικού μεσσιανισμού και θα ξανάδινε στην Ευρώπη την εμπιστοσύνη στον εαυτό της, ανοίγει, ειδικά τώρα, μια συζήτηση μεγάλου ενδιαφέροντος που αναμφίβολα θα έχει για θέμα της το μέλλον της Δύσης…

Αλλά τι άραγε εκπροσωπεί σήμερα η «Δύση»; Μήπως είναι πια η άλλη πλευρά της Ανατολής;

Θέλουμε πραγματικά να ανήκουμε σε αυτή τη Δύση και γιατί; Μήπως αυτή η Ευρώπη γεννά περισσότερα απ΄ όσα τέρατα μπορεί να καταστρέφει;

Ε υτυχώς αυτές τις γκρίζες μέρες του χειμώνα έχουμε τους Τσίπρα και Μητσοτάκη να μάχονται για τις ιδέες της Ευρώπης στην αρένα του… Παρισιού!

Αυτοί οι δύο: «Θα έχουν για πάντα το Παρίσι…». Παραφράζω την κλασική ατάκα του  Χάμφρει Μπόγκαρτ προς την Ίνγκριντ Μπέργκμαν από τη θρυλική ταινία «Καζαμπλάνκα». Μια περίπλοκη, συναρπαστική ιστορία με έντονο πολιτικό, αλλά και πατριωτικό παρασκήνιο, που περιγράφεται αριστοτεχνικά από τη λιτή αφήγηση αλλά και το εκρηκτικό πρωταγωνιστικό δίδυμο.  Ένα δίδυμο που η φλόγα αναζωπυρώνεται  κάθε φορά που ο ένας μιλεί για τον άλλο και είναι τέτοια η χημεία τους ώστε κάθε φορά που συναντιούνται η αντίδραση προκαλεί δύσοσμες αναθυμιάσεις…

Συναμφότεροι δηλώνουν και είναι πρόθυμοι να θυσιαστούν για χάρη του ανώτερου σκοπού τον οποίο, άλλωστε, υπηρετούν. Κυνικοί, απόμακροι και επιτηδευμένα άτεγκτοι, βρίσκονται μεταξύ τους σε υπέροχη αρμονία, χωρίς κανένας να επικρατεί και να υπερτερεί του άλλου. Στέκονται όρθιοι στις ριπές του (δυτικού) ανέμου, χτίζοντας το μύθο που θα συγκινεί τις επόμενες γενιές οι οποίες στο μεταξύ  θα έχουν μεταναστεύσει στην εξωτική… Αφρική.

Γιατί τα όσα ζητούν οι δανειστές  και (ενδεχομένως) έχουν αποδεχθεί οι πολιτικοί μας ταγοί (Τσίπρας & Μητσοτάκης),  καμία χώρα μέλος της Ευρωζώνης δεν πέτυχε, μετά την έναρξη της κρίσης το 2008, το πρωτογενές πλεόνασμα του 3.5% που ζητούν από την Ελλάδα. Το λένε και το γράφουν όλοι οι καθηγητές Οικονομικών ανά τον κόσμο, και σύμφωνα με τον διάσημο Ισπανό οικονομέτρη  Νacho Álvarez, όλα  τα στοιχεία επιβεβαιώνουν τις εκτιμήσεις του ΔΝΤ ότι το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο (όπως δεν ήταν και στην αρχή της κρίσης) και πως η συνέχιση της σημερινής πολιτικής θα οδήγησε σε μερικές δεκαετίες σε εκτίναξη του χρέους στο 275%.

Μόνο η ελληνική κυβέρνηση, η αξιωματική αντιπολίτευση  και οι αξιωματούχοι της ΕΕ, δηλώνουν  το αντίθετο, σε μια ύστατη προσπάθεια να σώσουν τους δανειστές αποφεύγοντας την στάση πληρωμών προς το εξωτερικό και την έξοδο από το ευρώ.

Ξ εκίνησε μια εβδομάδα που δεν θέλω να την αποκαλέσω «κρίσιμη» γιατί οι λέξεις λόγω των αλλεπάλληλων επαναλήψεων έχουν χάσει το νόημά τους.

Διαβάζω μερικούς από τους τίτλους ελληνικών και διεθνών μέσων ενημέρωσης

“Το κρισιμότερο Eurogroup”, “Ο κίνδυνος του Grexit”, “Ο Σόιμπλε ζητά να εφαρμοστούν τα συμφωνηθέντα”, “Ο Σόϊμπλε απειλεί”, “Δεν θα γίνουν δεκτά άλλα μέτρα”, “Το ΔΝΤ ζητά μείωση συντάξεων”, “Κοντά σε νέο μνημόνιο”.

Τίτλοι που εμφανίζονται  από το Μάιο του 2010.

Δεν είναι απλώς έλλειψη έμπνευσης από δανειστές, ξένα και εγχώρια ΜΜΕ.

Είναι μια στρατηγική καλά δουλεμένη που έχει ως στόχο, τον μόνιμο φόβο.

Σκοπός δεν είναι να γνωρίζεις, σκοπός είναι να φοβάσαι. Να φοβάσαι.. και στο τέλος να αποδέχεσαι ως “λύση” ακόμα κι αυτή που σε στοιχειώνει.

Στην κατακλείδα έχω να πω ή μάλλον να παραφράσω και να προσαρμόσω στο σήμερα τη σκέψη του εθνικού μας Ποιητή:  Ποτέ και τίποτε δεν χαρίστηκε από τους ισχυρούς, ποτέ και τίποτε δεν κερδήθηκε από παραιτημένους και φοβισμένους…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may also like

Η Ελλάδα έχει κοιτάσματα, που η αξία τους έχει εκτιμηθεί στα 40 δις €

Του Γιάννη Μανιάτη, πρ. υπουργού, βουλευτή της Δημοκρατικής